Πυξίδα

Η Βενετία του βορρά

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 08 Mar 2010 01:13:13 GMT

Η Στοκχόλμη έχει ονομαστεί Βενετία του βορρά και όχι άδικα. Δεκατέσσερα νησιά της λίμνης Mälaren που βρίσκεται στο Αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης αποτελούν την ομώνυμη πρωτεύουσα της Σουηδίας, στην οποία κατοικεί το 22% του πληθυσμού της χώρας.

Καλύπτεται από 30% υγρό στοιχείο και 30% από πάρκα, στοιχείο που τής έδωσε το 2009 τον τίτλο της πρώτης πράσινης πόλης της Ευρώπης.

Και μια πολή, στην οποία πρωταγωμιστούν το νερό και το πράσινο, δεν μπορεί παρά να είναι μια πόλη με ήρεμους ανθρώπους και ευγενικούς! Αυτό τουλάχιστον αποτύπωσα στο ταξίδι μου πριν μερικά χρόνια...

Η λεωφόρος Strandvägen, που βρίσκεται στο προάστιο Östermalm, αποτελεί αγαπημένο μέρος για περίπατο από τα μέσα του 19^ου αιώνα.

Η εκκλησία Riddarholmen είναι το παλιότερο κτήριο της Στοκχόλμης, κατασκευάστηκε τον 13^ο αιώνα και αποτελεί χώρο ταφής των βασιλιάδων της Σουηδίας.

Το παλάτι της Στοκχόλμης – που μού θύμισε αρκετά το κτίριο της Ελληνικής Βουλής – αποτελεί τον... χώρο εργασίας της σουηδικής βασιλικής οικογένειας.

Και τα δύο προαναφερθέντα κτίρια βρίσκονται στην Gamla Stan, την παλιά πόλη της Στοκχόλμης, το πλέον τουριστικό σημείο της πόλης.

Η βασιλική Όπερα της Σουηδίας εγκαινιάστηκε το1899, αντικαθιστώντας το προηγούμενο κτίριο που υπήρχε στη θέση της από το 1773. Το θέατρο του υπέροχου αυτού νεοκλασικού έχει χωρητικότητα 1.200 θέσεων και οι Σουηδοί το αποκαλούν απλώς Operan.

Γνωστό αξιοθέατο της Στοκχόλμης αποτελεί το Δημαρχείο, που βρίσκεται στο νησί Kungsholmen.

Κάθε χρόνο φιλοξενεί την τελετή της απονομής των βραβείων Νόμπελ.

Το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενα βρισκόταν στην περιοχή Solna και βρισκόταν κοντά στο γήπεδο Råsunda, που αποτελεί έδρα της ποδοσφαιρκής ομάδας AIK, γνωστής και... όχι αρεστής στους φιλάθλους της ΑΕΚ.

Αλλες γνωστές – κυρίως από τα... στοιχηματικά κουπόνια – είναι οι ομάδες Djurgårdens IF and Hammarby IF, που οποίες έχουν πάρει τα ονόματά τους από τις περιοχές που τις φιλοξενούν.

Το ξενοδοχείο Grand Hôtel , που εγκαινιάστηκε στις 14 Ιουνίου 1874, βρίσκεται απέναντι από το Παλάτι και την Παλιά Πόλη.

Εν κατακλείδι, η Στοκχόλμη είναι μία από τις πόλεις που αγάπησα, μολονότι δεν το περίμενα, και ελπίζω να καταφέρω κάποια στιγμή να την επισκεφτώ ξανά...

Στο Όρος Σινά

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 25 Feb 2010 20:55:30 GMT

Η Μιμίκα χτυπά για τρίτη συνεχόμενη φορά και αυτή τη φορά... από το Όρος Σινά. Με τέτοια πληθώρα αποστολών νομίζω ότι δικαίως αποκτά δική της «στήλη» στην Πυξίδα.

«Τα ταξίδια της Μιμίκας» θα αποτελέσουν μόνιμη κατηγορία στα αριστερά της σελίδας και θα αναμένουν τον... εμπλουτισμό τους ανά πάσα στιγμή.

Σε αναμονή, λοιπόν, του επόμενου ταξιδιού της (κάτι για... σαφάρι πήρε το αυτί μου), ας ταξιδέψουμε μαζί της στο Όρος Σινά:

«Αν πάτε Αίγυπτο, συμβουλή μου θα ήταν μην παραλείψετε να μεταβείτε στο Όρος Σινά.

» Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και αν έχετε το κουράγιο και την θέληση να το ανεβείτε,
κάντε το χωρίς δεύτερη σκέψη.

» Και γιατί το λέω αυτό;

» Εμείς σηκωθήκαμε στις 02.00 τα ξημερώματα, ξεκινήσαμε την ανάβαση με τον βεδουίνο οδηγό μας για να ανεβούμε στο μέρος όπου σύμφωνα με την παράδοση ο Μωυσής πήρε τις 10 εντολές.

» Η διαδρομή μπορεί να ήταν κουραστική αλλα πάραυτα ήταν και μαγευτική.

» Το τοπίο την νύχτα έμοιαζε πραγματικά με πίνακα ζωγραφικής.

» Κατά την ανάβαση μας κάναμε αρκετές στάσεις και περίπου μετά από 3 ώρες φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό όπου η θέα μας αντάμειψε».

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

και στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Στη Βηρυτό και τον Λίβανο

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 18 Feb 2010 21:37:23 GMT

Αφού πρώτα ευχηθούμε Χρόνια Πολλά στις αδελφές Κυρίτση, που πρόσφατα γιόρτασαν τα γενέθλιά τους - όχι δεν είναι δίδυμες - ας διαβάσουμε τι καλά μάς έφερε η Μιμίκα από το ταξίδι της στον Λίβανο:

«Λίβανος. Μια χώρα που μου θύμισε πάρα, μα πάρα πολύ Ελλάδα.

» Συνδυάζει με επιτυχία το αραβικό στοιχείο με το ευρωπαϊκό.

» Είναι μια χώρα με αρκετό πράσινο, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες της Μέσης Ανατολής και ο λαός της αρκετά εκλεπτυσμένος.

» Κάτι που απολαύσαμε χωρίς... μέτρο ήταν το φαγητό.

» Υπέροχη κουζίνα που κατά την ταπεινή μου άποψη το μόνο μειονέκτημα που είχε ήταν πως από κόκκινο κρέας χρησιμοποιούσαν μόνο το αρνίσιο.

» Εάν ήθελα να χαρακτηρίσω την Βηρυτό θα έλεγα πως είναι το Παρίσι της Μέσης Ανατολής.

» Αλλά πιστεύω πως οι φωτογραφίες εξηγούν καλύτερα αυτό που είδα...

» Και ξέρετε τι λένε...

» Μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις».

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

και στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Η Μιμίκα στην Eurodisney

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 26 Jan 2010 22:46:32 GMT

Μετά από αρκετούς μήνες... σιγής, η Μιμίκα επέστρεψε στις σελίδες της Πυξίδας! Και είναι έτοιμη να μοιραστεί μαζί μας μερικά από τα πρόσφατα ταξίδια της!

Η αρχή γίνεται με το Παρίσι και την Eurodisney. Ας διαβάσουμε, λοιπόν, τι μάς έχει ετοιμάσει:

«Πού να πάτε και τι να κάνετε στο Παρίσι όλοι ξέρετε. Έγω απλά θα σας δείξω λίγο απο Eurodisney.

» H μόνη μου συμβουλή είναι πως σίγουρα θα πρέπει να διαθέσετε μια μέρα και να είστε εκεί από νωρίς.

» Σίγουρα δεν θα το μετανιώσετε.Επίσης κατι που πρέπει να ξέρετε είναι πως η Eurodisney χωρίζεται σε δύο περιοχές: την ροζ (Disneyland Park)και την μπλέ (Disney Studios).

» Την μπλε περιοχή πρέπει οπωσδήποτε να την επισκεφτείτε αν είστε λάτρης των roaller coasters...

» Εκεί θα βρείτε τα καλύτερα όπως π.χ τo roaller coaster των Aerosmith και του Nemo.

» Τέλειο επίσης είναι και το Hollywood Tower hotel...

» Και θυμηθείτε να παίρνετε πόζα κάθε φορά που επιβιβάζεστε διότι κατά την έξοδο σας, σας περιμένει η φωτογραφία σας !!!»

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

και στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Στο Vaxholm της Σουηδίας

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 19 Jan 2010 22:34:19 GMT

Ο διαγωνισμός για το «Κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά» μού θύμισε το ταξίδι που είχα κάνει πριν λίγα χρόνια στην Στοκχόλμη, μια πόλη που έχω αγαπήσει και εύχομαι να μπορέσω κάποια στιγμή να την επισκεφτώ. Στην πρωτεύουσα της Σουηδίας θα αναφερθώ εκετενέστερα στην επόμενη ανάρτηση. Σε ετούτη εδώ θα αναφερθώ σε μια... κουκλίστικη πόλη που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη Στοκχόλμη και ονομάζεται Vaxholm.

Με πληθυσμό μόλις 4.817 κατοίκους, η πρωτεύουσα του Roslagen έχει καταφέρει να κατοχυρώσει τον χαρακτηρισμό πόλη κυρίως εξαιτίας ιστορικών λόγων. Στη Σουηδία μόνο τοποθεσίες με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων χαρακτηρίζονται πόλεις. Ωστόσο το Vaxholm με τα 64 νησάκια του στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης ξεφεύγει του κανόνα.

Πήρε το όνομά του από το Κάστρο του Vaxholm, το οποίο χτίστηκε το 1549 σε μια νησίδα από τον Βασιλιά Gustav Vasa ως ασπίδα προστασίας της Στοκχόλμης. Από το 1558 άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα οικισμού και το 1652 εντάχθηκε στον βασιλικό καταστατικό χάρτη.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1880 άρχισε να γνωρίζει μεγάλες δόξες εξαιτίας των ιαματικών νερών του και έγινε πόλος έλξης των πρωτευουσιάνων, οι οποίοι άρχισαν να χτίζουν στην περιοχή ξύλινα σπιτάκια ως εξοχικές κατοικίες.

Το ξύλο ήταν το μοναδικό υλικό κατασκευής οικημάτων μέχρι το 1912, γεγονός που προσέδωσε στην περιοχή τη γραφική ομορφιά της.

Το Vaxholm αποτελεί ακόμα αγαπημένο προορισμό των κατοίκων της Στοκχόλμης που επιθυμούν να χαλαρώσουν τα σαββατοκύριακα και ενδείκνυται σε όσους αγαπούν τις εκδρομές στη θάλασσα, καθώς διοργανώνονται εκδρομές με φέρυ.

Ομορφιά, γαλήνη, πράσινο και θάλασσα είναι τα στοιχεία που μού έμειναν στη μνήμη από την εκδρομή στο Vaxholm. Στην πράξη, μια μικρή καφετιέρα εσπρέσο αξίας μόλις 10 ευρώ και δύο ριγέ σεμενάκια ήταν ό,τι μπήκε στη βαλίτσα μου, αγορασμένα από το ομορφότερο μαγαζάκι με είδη σπιτιού που έχω δει στη ζωή μου. Αλλωστε οι Σουηδοί φημίζονται για το καλό γούστο τους στη διακόσμηση εσωτερικών χώρων...

Διαγωνισμός: Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 14 Jan 2010 18:41:21 GMT

Η Στοκχόλμη είναι μία από τις αγαπημένες ευρωπαϊκές πόλεις της Πυξίδας. Έχει κάνει μια βόλτα μαζί σας στα σοκάκια της «Βενετίας του Βορρά» αλλά και στην περιοχή της Sigtuna.

Η πρωτεύουσα της Σουηδίας, όμως, είναι και η πόλη στην οποία δρα η Λίσμετ Σαλάντερ. Ιδιοφυΐα στους υπολογιστές, η Σαλάντερ δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Δεν ξεχνά και δε συγχωρεί. Όταν συναντά διαφθορά και κακοποίηση, ιδίως απέναντι σε γυναίκες, είναι ανελέητη.

Κηρύσσοντας πόλεμο σε αυτούς που κινούν τα νήματα της βιομηχανίας του εμπορίου σαρκός χρησιμοποιεί τις ικανότητές της ως χάκερ για να βοηθήσει στην έρευνα που έχει ξεκινήσει ο Μίκαελ Μπλούμκβιστ, εκδότης του περιοδικού Μιλένιουμ.

Εμπλέκεται, όμως, άθελά της σε μια διπλή δολοφονία, ενώ η αστυνομία την κυνηγά και για έναν τρίτο φόνο. Όλα τα στοιχεία την ενοχοποιούν και τα δακτυλικά της αποτυπώματα έχουν βρεθεί στο όπλο του εγκλήματος. Καθώς όλες οι δυνάμεις στη Σουηδία αλλά και αποφασισμένοι εγκληματίες είναι στα ίχνη της, η Λίσμπετ δεν έχει άλλη επιλογή: πρέπει να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει την αλήθεια προτού είναι αργά για την ίδια της τη ζωή.

Η Λίσμετ Σαλάντερ είναι η ηρωίδα του δεύτερου βιβλίου της τριλογίας MILLENIUM, ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ, του Στιγκ Λάρσον, που έχει σαρώσει τα βραβεία και έχει ενθουσιάσει κριτικούς και αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

Παράλληλα, έχει αρχίσει η μεταφορά της στην κινηματογραφική οθόνη, καθώς έχει ήδη προβληθεί η ταινία «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ», το οποίο είναι βασισμένο στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, The Girl with the Dragon Tattoo.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ βραβεύτηκε το 2006 ως το καλύτερο σουηδικό αστυνομικό μυθιστόρημα, ενώ το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας τιμήθηκε με το Glasnyckeln το 2008. Δυστυχώς ο συγγραφέας δεν πρόλαβε να γευτεί τον λογοτεχνικό του θρίαμβο αφού, λίγες μόνο ημέρες μετά την παράδοση των τριών τόμων του χειρογράφου του, πέθανε από καρδιακή ανακοπή.

Σε αναμονή της έναρξης των προβολών του δεύτερου μέρους της τριλογίας από τους ελληνικούς κινηματογράφους, η Πυξίδα δίνει τη δυνατότητα σε τρεις φίλους της να κερδίσουν από ένα αντίτυπο του βιβλίου, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ, στο οποίο βασίζεται το σενάριο.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να στείλετε e-mail με το ονοματεπώνυμό σας στο pennybrotzaki@gmail.com προκειμένου να μπείτε στην κλήρωση για την ανάδειξη των τριών τυχερών.

Οι δηλώσεις συμμετοχής θα γίνονται δεκτές μέχρι τις 23:00 της 20ής Ιανουαρίου και οι νικητές θα γίνουν γνωστοί μέσω της Πυξίδας το πρωί της 21ης Ιανουαρίου, ημέρα προβολής της ταινίας από τις κινηματογραφικές αίθουσες.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ:

Αγγελική Ξανθάκη, Μαρία Χανιώτη, Κώστας Τζιάτζιας

Όλοι θα ενημερωθούν μέσω e-mail για τις λεπτομέρειες παραλαβής του δώρου τους. Ευχαριστούμε όλους για την αθρόα συμμετοχή σας και σάς υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε και με άλλες εκπλήξεις!

Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Γαλάτουλα και τις εκδόσεις Ψυχογιός για την προσφορά τους.

Στην Πόλη για πρωινό

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 10 Jan 2010 22:15:25 GMT

Ο Αγγελής είναι κάτοικος Κωνσταντινούπολης και το ιστολόγιό του Angelis and the Istanbul, αποτελεί αναμφισβήτα τον ελληνικό οδηγό της Πόλης.

Σε ένα περιβάλλον καλαίσθητο και εξαιρετικά μερακλίδικο, μάς προσκαλεί να πάρουμε «μια γεύση από τη ζωή του Αγγελή στην Πόλη».

«Είστε έτοιμοι να χυθείτε σε αφράτες μαξιλάρες σαν Οθωμανοί πασάδες; Να σαγηνευτείτε από τον αισθησιακό χορό (επίσης) αφράτων χορευτριών της κοιλιάς; Με άλλα λόγια να ακούσετε ένα ακόμα
ΧΙΛΙΟΕΙΠΩΜΕΝΟ τουριστικό στερεότυπο; Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ, μην κάνετε τον κόπο να ασχοληθείτε περαιτέρω με το συγκεκριμένο blog. Εδώ θα πάρετε μια γεύση από τη ζωή του Αγγελή στην Πόλη, βόλτες στα σοκάκια της, τυχαίες συναντήσεις με τους ανθρώπους της, άραγμα για τσάι συνοδεία γλυκόπιοτου nargile κ.ο.κ» γράφει χαρακτηριστικά.

Και όταν λέει γεύση το εννοεί, καθώς φαίνεται πως αγαπά το φαγητό και έχει βαλθεί να ενεργοποιήσει τους σιελογόνους αδένες μας. Έχει μάλιστα δημιουργήσει μια ειδική ενότητα για την ιεροτελεστία του πρωινού στην Πόλη.

Πάρτε μια γεύση από τα καλούδια που μάς προσφέρει, μη λησμονήσετε να επισκεφτείτε τις αυθεντικές αναρτήσεις για περισσότερες λεπτομέρειες και φωτογραφίες, αλλα κυρίως φροντίστε να έχετε «τσιμπήσει» κάτι προηγουμένως!

Το πρωί να τρως σαν Βασιλιάς!

«Όλοι γνωρίζουμε πόσο ωφέλιμο και υγιεινό είναι να ξεκινάς την ημέρα σου με ένα πλήρες πρωινό. Ε, λοιπόν στην Πόλη, μπορείς να απολαύσεις πολλά διαφορετικά είδη πρωινού, γι' αυτό εγκαινιάζω μια νέα κατηγορία στο blog, στην οποία θα παρουσιάζονται προτάσεις για πρωινό.

«Ελπίζω να σας ανοίξω την όρεξη και να απαρνηθείτε το (συνήθως στεγνό) ξενοδοχειακό πρωινό κατά την επόμενη επίσκεψη σας στην Πόλη. Είναι κρίμα που στα περισσότερα ξενοδοχεία προσφέρεται ένα αδιάφορο "διεθνές" πρωινό, το οποίο προσπαθεί να ικανοποιήσει όλα τα γούστα, χάνοντας όμως με αυτόν τον τρόπο το τοπικό χρώμα και το άρωμα του.

«Κι όσο από άρωμα, το κλασσικό Τουρκικό πρωινό, μπορεί να σε στείλει στον έβδομο ουρανό με ομελέτες και σουτζούκια, λαχανικά, φρούτα και μέλι. Το θεϊκό καϊμάκι του, ο λιπαρός καβουρμάς, οι κατακόκκινες ντοματούλες και οι τραγανές πιπερίτσες , τα σπιτικά ρετσέλια (μαρμελάδες) και το λιγουρευτό ταχίνι έχουν επίσης την τιμητική τους!

«Τα λευκά και κίτρινα τυριά, έχουν το καθένα ξεχωριστή γεύση, ιδιαίτερα τα παλαιωμένα και αυτά που έχουν μέσα μπαχαρικά και βότανα. Από ελιές δε, άλλο τίποτα: Μαύρες, πράσινες, γεμιστές, μικρές-μεγάλες, ψωμωμένες και γλυκές!

* Oλόκληρο το κείμενο εδώ.

Istanbul Culinary Institute

Σε μια από τις πιο ιστορικές γειτονιές του Πέραν, ανάμεσα στα πρώτα ξενοδοχεία που χτίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα (βλ. Pera palace, Buyuk Londra κ.ά.), βρίσκεται το Istanbul Culinary Institute, το Ινστιτούτο δηλαδή Εκπαίδευσης Chef.

Είναι μια σχολή εκκολαπτόμενων μαγείρων, που στεγάζεται σε ένα 3όροφο ανακαινισμένο κτίριο με στενή πρόσοψη από μέταλλο και γυαλί, το οποίο λειτουργεί ως εστιατόριο κατά τις εργάσιμες ημέρες (07:30-11:00 πρωινό / 12:00-15:00 γεύμα / 15:οο-18:00 fingerfood).

Σήμερα το πρωί πέρασα από εκεί για παραδοσιακό πρωινό με ντομάτα, αγγούρι, ελιές, λευκό τυρί, καϊμάκι (βούτυρο) με μέλι και μια σπιτική μαρμελάδα κυδώνι, με χοντροκομμένα τα κομμάτια του φρούτου. Οι 2 τελευταίες θεσπέσιες λιχουδιές ήρθαν μέσα σε ανοξείδωτα μπολάκια.

Το μενού του πρωινού περιλαμβάνει επίσης μια σειρά από ομελέτες, τοστ και σάντουιτς, αρτοποιήματα, τσάγια και χυμούς.

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Πρωινό από το Βαν

Η πόλη Βαν βρίσκεται στην ανατολική Τουρκία, στα σύνορα της με το Ιράν και την Αρμενία.

Στη γειτονιά του Τζιχάνγκιρ, υπάρχει ένα μαγαζάκι που σερβίρει παραδοσιακό πρωινό του Βαν. Στον κατάλογο του βρίσκεις πολλές νοστιμιές: ομελέτες με λαχανικά, τυριά ή αλλαντικά, μαρμελάδες φρούτων, χυμούς και τσάγια.

Εγώ πάντως προτίμησα τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος, το μενού Βαν, το οποίο περιελάμβανε:

5 είδη τυριών (λευκό σαν φέτα, κασέρι, ειδικό τυρί σε ίνες, μαστιχωτό λευκό, ξερό λευκό με φυλλαράκια μυρωδικών)
καϊμάκι, ο αφρός δηλαδή του βουτύρου από γάλα (συνήθως) βουβαλιού
ντομάτα, αγγούρι, ελιές
βραστό αυγουλάκι
παχύρρευστο ταχίνι
ένα dip που έμοιαζε με τζατζίκι
μέλι με καϊμάκι περασμένα από το φούρνο
τσάι

Πρέπει να ομολογήσω ότι αν και ήταν γευστικό, δεν πέταξα και τη σκούφια μου. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μόνο, ήταν το παλαιωμένο τυρί με τα βότανα, το ταχίνι και το τζατζικάκι, που ήταν ότι καλύτερο για να αρχίσω δυναμικά την ημέρα μου.

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Γκουρμέ τουρκό-πρωινό

Τις προάλλες, είχα όρεξη για πρωινό που να ξεφεύγει λιγάκι από την παραδοσιακή (πλην γευστική) πεπατημένη. Έτσι λοιπόν, ο δρόμος μου με οδήγησε και πάλι στο Αρναβούτκιοϊ, μπροστά στην αποβάθρα του Βοσπόρου.

Η ξύλινη τάβλα του πρωινού (για 2 άτομα) περιλαμβάνει:

3 είδη τουρκικών τυριών, φέτες καπνιστού κοτόπουλου, πράσινες και μαύρες ελιές με καρυκεύματα, ένα κομμάτι αγελαδινού βουτύρου από την Μαλάτυα, καϊμάκι με βιολογικό μέλι, ένα είδος ομελέτας με λαχανικά, μια δροσερή φρουτοσαλάτα, σπιτικές μαρμελάδες από κυδώνι και φράουλα, που απολαμβάνεις με φρέσκα ψωμάκια, ζυμωμένα με σπανάκι και χαρούπι.

Αν και η σύνθεση του πρωινού δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, τόσο η παρουσίαση, όσο και η ποιότητα των υλικών, κάνει τη διαφορά.

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Πρωινό στο χάνι του..Τσιχάνγκιρ

Η Κυριακή, όπως ξαναέγραψα, είναι η κατεξοχήν ημέρα, όπου οι φίλοι συναντιούνται γύρω από τραπέζια γεμάτα με παχύ καϋμάκι και σπιτικές μαρμελάδες, για ανασκόπηση της εβδομάδας που πέρασε, στο ιεροτελεστικό πια για την Πόλη, Sunday brunch (αμέ!). Μετά από το Σαββατιάτικο ξενύχτι, αποφάσισα να πάω για πρωινό (στις 14.00), στο Cihangirhane, στο στέκι της Bade & του Deniz, στο Κολωνάκι της Πόλης, το Τσιχάνγκιρ.

Όσον αφορά το τραπέζι που θα πάρεις το γεύμα σου, έχεις να επιλέξεις μεταξύ της προσεγμένης λιλιπούτειας σάλας, του μικρού πεζοδρομίου και της λευκής αυλίτσας.

Το κλου του πρωινού είναι τα βιολογικά τυριά από την Αντιόχεια και το γλυκό ταχίνι, τα οποία αξίζουν θερμό χειροκρότημα...

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Πρωινό για σκαφάτους

Μετά από τον πατσά του Σαββατόβραδου (βλ. προηγούμενη ανάρτηση), το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε με τον Έμρα, όταν ξυπνήσαμε μεσημέρι πια Κυριακής, ήταν το πρωινό. Μιας και το σπίτι του βρίσκεται στο Μποστάντζι της Ασιατικής πλευράς, ο Έμρα πρότεινε να πάμε στη μαρίνα της περιοχής Φενέρ Μπαχτσέ.

Δεν μακρυγορώ. Παραγγείλαμε ένα πιάτο πρωινού με (μπαγιάτικο) τυράκι, (κομμένα από ώρες) σαλατικά και άκουσον άκουσον: μέλι και μαρμελάδες σε πλαστικό κουτάκι!! Το ξέρω ότι ως Έλληνες, είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους "χλιδές", αλλά στην Πόλη, αυτό είναι απαράδεκτο!

Μιας και το επίπεδο θα έπεφτε ούτως ή άλλως κάτω από τη βάση ,χωρίς να ντραπώ ζήτησα και ένα μπέργκερ (συμπαθητική απομίμηση big mac). Ο Έμρα πάλι, κινήθηκε πιο συμβατικά, επιλέγοντας μια ομελέτα.

Τα πράγματα διόρθωσαν λιγάκι με το επιδόρπιο: ναργιλέ με καπνό βύσσινο. Αυτό μάλιστα!

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Θα σπάσω Cuppa

Κίνησα για το Τζιχάνγκιρ, μιας και η όρεξη μου τραβούσε κάτι ναι μεν ευρωπαϊκό, όσον αφορά στο περιβάλλον, αλλά να μπορώ να γευτώ και καμιά τουρκολιχουδιά, έστω και "πειραγμένη". Δεν είχα καθίσει ποτέ στο Cuppa, αν και είναι ακουστό ιδιαίτερα για τους φρέσκους χυμούς του.

Από τον χρωματιστό κατάλογο, επέλεξα το ομώνυμο πρωινό, σερβιρισμένο σε μια ξύλινη τάβλα (ως συνήθως), με τα εξής περιεχόμενα:

Τηγανητό αυγό σε σαγανάκι

3 είδη τυριών (λευκό, ανθότυρο, ψητό χαλούμι)
Αγγούρι/Ντομάτα
Ελιές
Πέστο βασιλικού
Γλυκό του κουταλιού σύκο
Ψωμάκια (μαύρο, κουλούρι με σουσάμι, αφράτο με αρωματικά)
Τσάι

Όλα ήταν γευστικά, το χαλούμι τριζάτο και αλμυρούτσικο και το πέστο φρεσκότατο. Αυτό όμως που "τα έσπαγε" ήταν το συκαλάκι! Η γλύκα του με απογείωσε και βρήκα μια πατέντα για να το απολαύσω στο έπακρον: Άλειψα το μαλακό ανθότυρο στο ψωμάκι μου και το περίχυσα με το αμαρτωλό γλυκό! Μμμμμμ!

Τελείωσα το γευστικό μου ταξίδι με έναν φρεσκοστυμμένο χυμό καρότο/μήλο/παντζάρι, έτσι για να έχω την ψευδαίσθηση, ότι προσέχω το σώμα μου (βέβαια ο ναργιλές πάει φύσα ρούφα τράβα τονε!).

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Περί μπουγάτσας

Στην Ελλάδα υπάρχει σύγχυση για το τι ακριβώς είναι η μπουγάτσα. Οι Βορειοελλαδίτικες καταβολές μου ευτυχώς με βοηθούν να κρίνω αν μια μπουγάτσα είναι "σωστή", γευστική και κοντά στην παραδοσιακή συνταγή. Το παρήγορο είναι ότι τα τελευταία χρόνια πέτυχα αληθινές μπουγάτσες και σε μέρη που δεν το περίμενα (έφαγα ωραιότατη Σερραϊκή μπουγάτσα στην Κω, νόστιμη μπουγάτσα Θεσσαλονίκης στου Ψυρρή κ.α.).

Ίσως να περιμένατε από τη μεριά μου να σας διαφωτίσω, αλλά αντίθετα μάλλον θα περιπλέξω τα πράγματα παραπάνω, παρουσιάζοντας την αντίστοιχη σκηνή της μπουγάτσας στην Πόλη. Τα "μπορέκ σαλονού" προσφέρουν διάφορες ποικιλίες πιτοειδών για ένα πλήρες πρωινό σε τιμές αρκετά οικονομικές. Πολύ συχνά κάθομαι στο ημιυπόγειο μαγαζάκι Çağdaş Börek Salonu της πλατείας Ταξίμ.

Ποάτσα εδώ, είναι τα μικρά "ψωμάκια" σε σχήμα στρογγυλό ή λίγο ωοειδές, με γέμιση τυριού, κασεριού, ελιάς, πατάτας, μανιταριού ή σκέτα.

Τώρα, το πιο κοντινό έδεσμα σε αυτό που λένε μπουγάτσα στη Βόρεια Ελλάδα, στην Τουρκία λέγεται μπορέκ (börek). Το μπουρέκι αποτελείται από στρώσεις φύλλου με γέμιση συνήθως τυρί, κιμά, σπανάκι ή πατάτα.

Επίσης υπάρχει η σκέτη βερσιόν του, που τρώγεται συνήθως με άχνη.

Μια ιδιαίτερη νοστιμιά που υπάρχει σε όλα τα "μπορέκ σαλονού" είναι το μπουρέκι του νερού (Σου Μπορεγί). Τα φύλλα κατά την παρασκευή μουσκεύονται σε νερό, οπότε όπως είναι φυσικό μαλακώνουν και φουσκώνουν. Για τη γέμιση χρησιμοποιείται λευκό τυρί και διάφορα πράσινα μυριστικά. Η υφή και η γεύση τους παραπέμπει σε ζυμαρικό και ιδιαίτερα σε λαζάνια.

Όλα τα παραπάνω εδέσματα τα συνοδεύουμε συνήθως με τσαγάκι. Επίσης, με μια λεμονάδα ή βυσσινάδα, που διατηρούνται σε πλαστικά διαφανή ντεπόζιτα με βρυσούλα. Τις περισσότερες φορές τελειώνω το πρωινό (το τίγκα στο βούτυρο και τα αλεύρια) με μια σόδα. Ενεργεί σωτήρια τις περισσότερες φορές...

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Το πρωινό του σουλτάνου

Μέσα στο πάρκο Γιλντίζ, σ' αυτήν την όαση πρασίνου και φυσικής ομορφιάς, βρίσκεται το Κιόσκι της Μάλτας. Ένα κυνηγετικό περίπτερο που χτίστηκε σε ρυθμό νεο-μπαρόκ στα χρόνια του σουλτάνου Αμπντουλαζίζ (γύρω στα 1870), από τον Σαρκίς Μπαλυάν.

Εγώ με τον Έμρα πάλι, πήγαμε για το πλούσιο Κυριακάτικο πρωινό που προσφέρεται στα δωμάτια του παλατιού, με τις βαριές κουρτίνες, τις ζωγραφιστές οροφές, το μαρμάρινο συντριβάνι και τους κρυστάλλινους πολυελαίους.

Ο μπουφές περιλαμβάνει ζεστά εδέσματα (μενεμέν, λουκάνικα, αυγά, πολέντα), αρτοποιήματα (ποάτσες, σιμίτια, κρουασάν, μπριός, βουτήματα, μπαγκέτες, μαργαρίτες), μαρμελάδες (από πολλά φρούτα), ταχίνι, μέλι, ελιές, ποικιλία κορν φλέικς, φρούτα (φρέσκα και αποξηραμένα) και άλλα πολλά που έχω ξεχάσει.

Τσάι, καφές, χυμός πορτοκάλι και βύσσινο ρέουν άφθονα. Το κόστος ανά άτομο είναι 22,5 TL (=11 ευρώ) απολύτως λογικό και προσιτό, όταν πληρώνεις τα ίδια ή και περισσότερα, σε πολλά μέρη που στερούνται ατμόσφαιρας, πολυτέλειας και ιστορικότητας.

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Πρωινό στο σπίτι

Μετά από πρωινά σε Οθωμανικά παλάτια, σε σικάτα καφέ, μοντέρνα ή παραδοσιακά, μπροστά στο Βόσπορο, τη Θάλασσα του Μαρμαρά ή τον Κεράτιο Κόλπο, μπορεί το συγκεκριμένο πρωινό να σας φανεί μίζερο και φτωχικό.

Αυγουλάκια, καβουρμάς και λίγο λαδάκι τα βασικά συστατικά. Λίγη ντοματούλα και τσακιστές ελιές με ρίγανη και πιπέρια, για να φρεσκάρουν λιγάκι τα λίπη και τις πρωτεΐνες Η απαραίτητη παπάρα δε, με φρέσκα μπουγατσάκια, βουτυράτα-βουτυράτα!

** Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΞΙΔΑ

Στείλτε e-mail με το ονοματεπώνυμό σας στο pennybrotzaki@gmail.com και ίσως γίνετε ένας από τους τρεις που θα κερδίσουν από ένα αντίτυπο του δευτέρου μέρους της τριλογίας Millennium, Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά, του Στιγκ Λάρσον.

Μέχρι τις 21 Ιανουαρίου, ημέρα προβολής της ταινίας στην Ελλάδα!

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

και στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Η Αθήνα κάνει... πατινάζ

Πέννυ Μπροτζάκη — Sat, 26 Dec 2009 23:31:53 GMT

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ!

Ο εφετινός χειμώνας παραμένει ήπιος σε ό,τι αφορά στην Αττική.

Κάτι που μάλλον δυσαρεστεί τους περισσότερους από εμάς και για αυτό έχουμε αρχίσει να αναζητούμε τους... πάγους και εντός των τειχών.

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω το γεγονός ότι τα εφετινά Χριστούγεννα τα φορητά παγοδρόμια ξεπηδούν στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά το ένα μετά το άλλο. Και από μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι το φαινόμενο έχει επεκταθεί και εκτός Αττικής!

Γεγονός που προσωπικά με χαροποιεί ιδιαιτέρως, αφενός γιατί δήλωνα πάντα θαυμάστρια του καλλιτεχνικού πατινάζ (έχω ρίξει πολλά ξενύχτια παρακολουθώντας τις μεταμεσονύχτιες μεταδόσεις της ΕΡΤ, ακούγοντας τις ιστορικές περιγραφές του εξαίρετου Αλέξη Κωστάλα...), αφετέρου γιατί ήθελα από μικρό παιδί να γλιστρήσω στον πάγο - και όχι βέβαια καθιστή!

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα πριν μία εβδομάδα στο παγοδρόμιο που έχει στήσει ο δήμος στην πλατεία της περιοχής μου! Εκεί, ολόκληρη γαϊδάρα, προσπαθούσα να ισορροπήσω στις λεπίδες των πορτοκαλί παγοπέδιλων, κρατώντας με υπερένταση την μπάρα της περίφραξης! Και όχι, δεν ντράπηκα, μολονότι κάτι... τρίχρονοι σπόροι μού έκαναν παρατήρηση ότι τους εμποδίζω και να κάνω στην άκρη...!

Ενθουσιασμένη από την εμπειρία άρχισα να ερευνώ στο διαδίκτυο σχετικά με τις παγοπίστες - μόνιμες και μη - που υπάρχουν στην περιοχή της Αττικής. Βλέπετε το αποφάσισα ότι θα κάνω πατινάζ όσο πιο συχνά μπορώ.

Βρήκα, λοιπόν, ότι μέχρι τον Μάιο λειτουργούν παγοδρόμια στον Φλοίσβο και στη Γλυφάδα, ότι μέχρι τον Φεβρουάριο θα υπάρχει πίστα στο Village Center στου Ρέντη, ότι το ξενοδοχείο Ledra Marriot έχει στήσει παγοδρόμιο στην ταράτσα του Odeοn Star City στη Λεωφ. Συγγρού, Κάτι αντίστοιχο υπάρχει και στα εμπορικά κέντρα Golden Hall και Athens Heart, ενώ στο Πικέρμι στο Blanos Sports Park υπάρχει κλειστό παγοδρόμιο 600 τμ!!!

Και το πλέον εντυπωσιακό για εμένα - που είχα βρεθεί στο μόνο μίτινγκ καλλιτεχνικού πατινάζ που διεξήχθη ποτέ στο ΣΕΦ και στο οποίο ήμασταν μόλις πέντε θεατές! - ότι πολλοί δήμοι εντός και εκτός Αττικής έχουν στήσει παγοδρόμια!!!

Για όσους ενδιαφέρονται για το πατινάζ στον πάγο έχω συγκεντρώσει τα παρακάτω link για περισσότερες λεπτομέρειες και καλύτερη ενημέρωση:

www.ice-world.com

www.icenskate.gr

http://www.nooz.gr/page.ashx?pid=9&aid=1047009&cid=180

http://www.paidorama.com/%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82/%CE%9D%CE%AD%CE%B1/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%B6-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BF.html

http://www.in2life.gr/article_print.aspx?amid=176009

http://www.icearena.gr/2009/10/13/ice-rinks/

http://www.blanospark.gr/

Φυσικά, κάθε άλλη πληροφορία είναι ευσπρόσδεκτη!

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο αφορούν φυσικά στη στολισμένη γιορτινά πλατεία Συντάγματος.

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Η Sankta Lucia της Σουηδίας

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 13 Dec 2009 23:53:18 GMT

Η 13η Δεκεμβρίου είναι για αρκετές χώρες του κόσμου ημέρα αφιερωμένη στη Σάντα Λουτσία. Γιορτάζεται κυρίως στις χώρες της Σκανδιναβίας, στις Λετονία και Εσθονία της Βαλτικής, στις περιοχές των ΗΠΑ με έντονο το σουηδικό στοιχείο αλλά και στις Μάλτα, Ιταλία, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Κροατία. Στη Σουηδία, ωστόσο, η γιορτή της Αγίας Λουκίας είναι ιδιαιτέρως διαδεδομένη και αγαπητή.

Μολονότι οι Σουηδοί κάθε άλλο παρά φημίζονται παρά θρησκευόμενοι μπορούν να χαρακτηριστούν - στη Σουηδία το ποσοστό των άθεων είναι ιδιαιτέρως υψηλό - τηρούν με ευλάβεια τον εορτασμό. Ίσως γιατί είναι μια γιορτή που αφορά κυρίως στα παιδιά, ίσως γιατί συνδέεται με ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του σε παγανιστικές παραδόσεις, προ του εκχριστιανισμού της χώρας. Αξιοσημείωτο είναι δε το ότι αφορά σε μια Αγία προερχόμενη εξ Ιταλίας!

Η Σάνκτα Λουσία είναι λοιπόν μία από τους ελάχιστους Αγίους, η μνήμη των οποίων γιορτάζεται από τη Λουθηρανική Σκανδιναβία. Έζησε στις Συρακούσες της Σικελίας τον 4ο αιώνα μΧ και βρήκε μαρτυρικό θάνατο την εποχή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, Διοκλητιανού.

Οι θρύλοι που την αφορούν είναι πολλοί και ένας εξ αυτών υποστηρίζει ότι βοηθούσε τους κυνηγημένους Χριστιανούς να βρουν καταφύγιο στις κατακόμβες. Προκειμένου, μάλιστα, να τους μεταφέρει όσο το δυνατόν περισσότερες προμήθειες, στερέωνε κεριά σε ένα στεφάνι, το οποίο φορούσε σαν στέμμα στο κεφάλι της και έτσι φώτιζε το δρόμο της, έχοντας την αγκαλιά της γεμάτη με τρόφιμα.

Είχε αφιερώσει την παρθενία της στο Θεό, είχε μοιράσει την προίκα της στους φτωχούς αλλά όταν αρνήθηκε να παντρευτεί έναν παγανιστή, ο επίδοξος γαμπρός την πρόδωσε στον κυβερνήτη των Συρακουσών, ο οποίος της επέβαλε τη θανατική ποινή.

Σύμφωνα με τα θρυλούμενα, ως εκ θαύματος οι φρουροί δεν κατάφεραν να την κάψουν ζωντανή και αποφάσισαν να την τυφλώσουν, αφαιρώντας τα μάτια της με ένα πιρούνι. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, στις αγιογραφίες απεικονίζεται κρατώντας ένα δίσκο, στον οποίο είναι τοποθετημένα τα μάτια της.

Η ιστορία της Αγίας Λουκίας ταξίδεψε από την Ιταλία στις παγωμένες χώρες της Σκανδιναβίας μέσω του... φωτός. Η ρίζα του λατινικού ονόματός της Lucia έχει σχέση με το Lux, που σημαίνει φως. Στην προ-Χριστιανική Σκανδιναβία υπήρχε το έθιμο της Lussinatta και γιορταζόταν στις 13 Δεκεμβρίου, την μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο.

Σύμφωνα με τις παραδόσεις, εκείνη τη νύχτα η Lussi, ένας θηλυκός δαίμονας ή ακόμα και μάγισσα το όνομα της οποίας συνδυάζεται με τον Λούσιφερ, πέταγε μαζί με τους ακολούθους της, τους Lussiferda, και έμπαιναν στα σπίτια μέσα από τις καμινάδες με σκοπό να αρπάξουν τα ανυπεράσπιστα παιδιά. Για να μη συμβεί αυτό, όλοι έμεναν άγρυπνοι εκείνη τη νύχτα, με τραγούδια και χορούς, μέχρις ότου το πρώτο, ισχνό φως της ημέρας του χειμώνα να διώξει το κακό.

Με το πέρασμα των αιώνων οι ομοιότητες τόσο στα ονόματα, Lussi και Lucia, όσο και στην ημέρα του εορτασμού (13 Δεκεμβρίου) οδήγησαν στην ένωση των παραδόσεων και από τη Σουηδία το έθιμο... ξεχύθηκε και στις υπόλοιπες χώρες.

Έτσι, κάθε τέτοια ημέρα του χρόνου, συχνά μέσα σε εκκλησίες, πάντοτε όμως σε πλήρες σκοτάδι, μια νεαρή κοπέλα ντυμένη στα λευκά, ζωσμένη με κόκκινη κορδέλα και έχοντας στο κεφάλι ένα στέμμα με αναμμένα κεριά, ακολουθούμενη από παιδιά με την ίδια ένδυση αλλά μόνο με αναμμένα κεριά στα χέρια, ψάλλουν στις εκκλησίες το τραγούδι Sankta Lucia. Στη συνέχεια, τραγουδούν και κάλαντα, ανοίγοντας στην ουσία την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων.

Στη συνοδεία της «Λουκίας» υπάρχουν και μικρά αγόρια, τα οποία φορούν στο κεφάλι λευκά κωνικά καπέλα με χρυσά αστέρια και ονομάζονται stjärngossar (αγόρια αστέρια). Επίσης, μπορεί να είναι ντυμένα Gingerbread Man (όπως το γνωστό χριστουγεννιάτικο κουλουράκι) ή ακόμα και ξωτικά tomtenissar.

Μάλιστα, στη Σουηδία της απόλυτης ισότητας των φύλων, έχει τεθεί εδώ και κάποια χρόνια το ζήτημα εάν μπορούν αγόρια να παίζουν το ρόλο της Sankta Lucia! Το θέμα πήρε έκταση αντίστοιχη με αυτό των σημαιοφόρων στις παρελάσεις των ελληνικών εθνικών εορτών...

Πολλές φορές η κάθε πόλη επιλέγει μετά από μαζική ψηφοφορία - που λαμβάνει μεγάλη δημοσιότητα - την Lucia της χρονιάς.

Πολύ συχνά, μετά την τελετή, οι ομάδες αυτές των μικρών παιδιών επισκέπτονται δημόσιους χώρους και καταστήματα.

Είθισται επίσης, την ημέρα αυτή τα παιδιά να κερνούν τους γονείς τους γλυκά lussekatte. Το όνομά τους σημαίνει «η γάτα της Λουσία» - αν και εμένα μού θυμίζουν περισσότερο ένα ζευγάρι μάτια -και είναι κουλουράκια με σαφράν.

Αλλά και το τραγούδι που ψάλλουν τα παιδιά έχει τις ιδιαιτερότητές του, καθώς πρόκειται για παραδοσιακό τραγούδι από τη Νάπολη της Ιταλίας. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και ποια ήταν η καταγωγή της Αγίας! Και όχι μόνο αυτό... Έχει ερμηνευτεί και από έναν βασιλιά! Ο Elvis Presley το συμπεριέλαβε στο άλμπουμ Elvis for everyone, που κυκλοφόρησε το 1965, και το τραγούδησε στα ιταλικά!

«Santa Lucia! Santa Lucia!
Venite all’agile barchetta mia,
Santa Lucia! Santa Lucia!» αναφέρει η ναπολιτάνικη εκδοχή.

«Sankta Lucia, ljusklara hägring» αναφέρει η σουηδική.

Και εάν αναρωτιέστε, υπάρχει και η ταϋλανδέζικη εκδοχή: Silpakorn Niyom (ศิลปากรนิยม)!!!

* Στην Αθήνα η γιορτή της Santa Lucia γιορτάσθηκε από Σουηδούς και Έλληνες μέσω της σουηδικής εκκλησίας στο αγγλικανικό καθεδρικό ναό Saint Paul's.

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Η Σόφια με τα μάτια της Νένας

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 25 Nov 2009 18:06:51 GMT

Η καλή συνάδελφος Νένα Σώκου βρέθηκε πριν λίγες ημέρες στη Σόφια και θέλησε να μοιραστεί μαζί μας τις εντυπώσεις της για την καταπράσινη - όπως θα διαπιστώσετε και εσείς - πρωτεύουσα της Βουλγαρίας.

«Ό,τι πρέπει για ένα ήρεμο και όμορφο σαββατοκύριακο» χαρακτήρισε το ταξίδι στη Σόφια η Νένα, η οποία μάς περιγράφει με τον δικό της τρόπο - απόρροια του πολιτιστικού ρεπορτάζ στο οποίο ειδικεύεται - όσα είδε και αισθάνθηκε στη βουλγαρική πόλη.

Ας διαβάσουμε τι γράφει:

«Μια χώρα που βρίσκεται δυο-τρεις δεκαετίες πίσω είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό, όταν περπατήσεις λίγο στη βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια.

» Όμως, τι σημαίνει ακριβώς αυτό το 'πίσω';

» Σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι οι κάτοικοι της Σόφιας δεν καταναλώνουν πολύ, δεν έχουν αυτό το αγριεμένο βλέμμα που γεννά η επιθυμία να αποκτήσεις όσο πιο πολλά καταναλωτικά αγαθά μπορείς.

» Γιατί απλά αυτοί δεν μπορούν, όχι μόνο επειδή είναι φτωχός λαός –που είναι-, αλλά και επειδή φαίνεται ότι δεν γνωρίζουν πόσα πολλά είναι τα καταναλωτικά αγαθά που μπορεί κανείς να αποκτήσει, cash or credit.

» Πιστεύω ότι αυτή η άγνοια τους καθιστά ακόμη αγνούς, αν και όχι απονήρευτους, γι' αυτό και η κατάσταση μοιάζει πιο άγρια, όταν μπαίνεις μέσα στα πολύ κυριλέ μπαρ, όπου με πολλή πόζα πολύ όμορφες γυναίκες δίνουν την αίσθηση ότι κάθονται και πίνουν το ποτό τους περιμένοντας... δεν ξέρω τι.

» Μια νύχτα σε ένα πολύ όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου με ένα πολύ γερό πρωινό, μου είπαν κάποιοι, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να τους πιστέψω.

» Κατά τα άλλα, το τοπίο είναι όμορφο με πολύ πράσινο, η αρχιτεκτονική πάσχει λίγο, αν και οι πολύ ανοικτοί χώροι σώζουν την κατάσταση. Για τα περίχωρα, ο σοβιετικός ρεαλισμός έχει κάνει και εκεί το θαύμα του».

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Με τη Σάσα στο ενυδρείο του Ελιάτ

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 19 Nov 2009 23:07:01 GMT

Η Σάσα είναι καινούργια γειτόνισσα στην μπλογκογειτονιά μας και χρειάζεται το «καλωσόρισμά» μας. Μολονότι έχει γεννηθεί στη Νάπολη της Ιταλίας, μένει μόνιμα στην Ελλάδα από το 1974. Είναι και εκείνη... ταξιδιάρα και άνοιξε το ιστολόγιο continuita για να μπορεί να μοιράζεται μαζί μας τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες της. Το πρώτο της θέμα που φιλοξενεί η Πυξίδα αφορά στο ενυδρείο της πόλης Ελιάτ στο Ισραήλ. Θεωρώ βέβαιο ότι ορισμένες από τις παρακάτω φωτογραφίες θα τις θελήσετε για desktop στον υπολογιστή σας!

«Στη νοτιότερα ακτή του Ισραήλ, το Εϊλάτ είναι η μοναδική ισραηλινή πόλη στην Ερυθρά θάλασσα.

Είναι γεμάτη ξενοδοχεία και τουριστικά χωριά και αποτελεί ιδανικό κέντρο για κατάδυση και εκδρομές στην έρημο.

» Το Υποθαλάσσιο Παρατηρητήριο του Κόσμου των Κοραλλιών είναι ωκεανογραφικό εργαστήριο όπου μπορεί κάνεις να θαυμάσει από κοντά την θαλάσσια ζωή της περιοχής.

» Το παρατηρητήριο βρίσκεται σε βάθος 6 μέτρων και δίνει ζωντανή εικόνα χάρη στης μεγάλες τζαμαρίες του.

» Στην είσοδο του παρατηρητήριο υπάρχουν ευρήματα από ναυάγια.

» Τα κοράλλια είναι ζώντες οργανισμοί, αποικίες πολυπόδων, που αναπτύσσονται σε συγκεκριμένη θερμοκρασία νερού και με συγκεκριμένη ακτινοβολία φωτός.

» Εμφανίζονται σε διαφορα είδη και τρέφονται με μικροοργανισμούς.

» Οι ύφαλοι σχηματίζονται έπειτα από χιλιάδες χρόνια από τους σκελετούς των σκληρών κοραλλιών.»

* Την αυθεντική ανάρτηση μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ:

ΕΝΥΔΡΙΟ στην πόλη του ΕΙΛΑΤ

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Για την Αγάπη των Αλλων: Οι νικητές

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 16 Nov 2009 17:58:34 GMT

Εδώ και λίγες εδομάδες τις προθήκες όλων των μεγάλων βιβλιοπωλείων της χώρας κοσμεί το νέο βιβλίο της κυρίας Ιουστίνης Φραγκούλη με τίτλο «Για την αγάπη των άλλων».

Η ιστορία την οποια πραγματεύεται είναι η εξής, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή Πολίτισσα μάνα της μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρτα ενός νεαρού συμπατριώτη της. Στο βάθος μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας.

» Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα. Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως ' Η Ζωή είναι μεγαλύτερη από την Αγάπη';»

Η Πυξίδα γνώρισε την κυρία Ιουστίνη Φραγκούλη μέσα από την μπλογκογειτονιά και πριν λίγες ημέρες είχε την ευκαιρία να τη συναντήσει και προσωπικά στην παρουσίαση της «Αγάπης», διαπιστώντας ότι δεν πρόκειται απλώς για μια συγγραφέα με μαγική πένα αλλά και για μια εντυπωσιακή γυναίκα, με εικρινές χαμόγελο, με μια τεράστια αγκαλιά και αγάπη για τη ζωή! Μάλιστα δε δίστασε ούτε στιγμή στο αίτημα που της παρέθεσα: να επικοινωνήσει το νέο βιβλίο της μέσω της Πυξίδας

Έτσι, η κυρία Φραγκούλη δέχθηκε να χαρίσει από ένα αντίτυπο του βιβλίου της σε δύο φίλους της Πυξίδας!

Τελευταία Ενημέρωση: Οι ενδιαφερόμενοι μάς έστειλαν τα ονοματεπώνυμά τους και μπήκαν στην κλήρωση, από την οποία προέκυψαν ΔΥΟ τυχεροί.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ: Φωτεινή Τατταλιού και Κυριακή Περδικάκη.

Αμφότερες θα ενημερωθούν μέσω e-mail για τις λεπτομέρειες παραλαβής του δώρου τους. Ευχαριστούμε όλους για τη συμμετοχή σας, η οποία ξεπέρασε σε αριθμό τις προσδοκίες μας!!!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Φραγκούλη μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για την ευγενική προσφορά της και την κυρία Πόπη Γαλάτουλα από τις εκδόσεις Ψυχογιός για τη συνεργασία της.

Θα πρέπει να σημειώσω ότι το «Για την αγάπη των άλλων» είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία της μητέρας και της γιαγιάς του Γιάννη Κατσιματίδη, που διαπρέπει στον επιχειρηματικό κόσμο των ΗΠΑ. Πρόκειται δε να κυκλοφορήσει σύντομα και στην αγγλική γλώσσα, για αυτόν ακριβώς το λόγο στην επίσημη παρουσίασή του έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι από τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα Fox και CBS.

Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

«(...) Μια νύχτα που δεν μπορούσε να κλείσει μάτι, η Τζαννή, αφού βεβαιώθηκε πως τα βλαστάρια της βρίσκονταν σφιχτά μες στις αγκαλιές του Μορφέα, φόρεσε τη μαντίλα της και πήρε τα στενά προσέχοντας να μην την πάρει κανένα περίεργο μάτι. Είχε φεγγάρι ολόγιομο που’ φεγγε το δρόμο της. Ανέβηκε τα φιδωτά μονοπάτια κι έφτασε μέχρι το ηφαίστειο. Ένιωθε την ανάγκη να χαθεί στη μυρωδιά του θειαφιού για ν’ απαλλαγεί απ’ την παραφορά. Στάθηκε εκεί ψηλά αντικρίζοντας τον περίγυρο του κρατήρα, που φλογωνόταν ύπουλα. Έμεινε όρθια, άφοβη από τις αναθυμιάσεις που την τύλιγαν και που τις ένιωθε να της τσουρουφλίζουν τις πατούσες. Σαν αρχαία ιέρεια εισέπνεε μέχρι τα σπλάχνα της τον καπνό. Ανακουφιζόταν καθώς τα στήθη της ρούφαγαν άπληστα το μαγικό θειάφι. Την ταξίδευε σ’ ένα χώρο πέρα απ’ τη σκληρή πραγματικότητά της.

» Τότε είδε μια οπτασία – αλλά αυτηνής τής φάνηκε αληθινή χειροπιαστή σκηνή. Σαν αερικό ανέβηκε από το βάθος του κρατήρα ο κληρικός πατέρας της και της έπιασε το χέρι. Έτρεμε σύγκορμη που τον έβλεπε ζωντανό δίπλα της να τη παρηγοράει:

‘ Τζαννή μου, μη φοβάσαι: ο γιος σου είναι καλά’, της είπε και της χάιδεψε το πρόσωπό με τ’ αγιασμένο του χέρι.
‘ Πατέρα, πώς βρέθηκες εδώ;’ τον ρώτησε ακουμπώντας το κεφάλι στο στέρνο του.
‘Μη ρωτάς, παιδί μου, πώς βρέθηκα εδώ. Ο Θεός με έστειλε για να σου ξαναδώσω πίσω τον ύπνο σου’.
‘Τι να τον κάνω τον ύπνο, πατέρα! Μετράω το χαμό του Στρατή μου και τώρα τρέμω και για τον Αθανάση μου!’
‘Ο Στρατής δε θα ματαρθεί, μα ο Αθανάσης θα ‘ναι πάλι πίσω σε μιαν άνοιξη’, ήταν η τελευταία του φράση, πριν κινήσει σαν καπνός προς τα έγκατα της γης, εγκαταλείποντας τη μόνη και έρημη καταμεσής του ηφαιστείου.

Η Τζαννή άρχισε να κλαίει γοερά – κι έγινε το κλάμα μοιρολόι. Έπιασε τα μάγουλά της και ξέσκιζε με τα νύχια. Οι λόγοι του πατέρα της ήτανε καθαροί. Ο Στρατής της δε θα ξαναγύριζε ποτέ. Θα ‘τανε για πάντα μια πολυκουβεντιασμένη γυναίκα με ζωντανό τον άντρα της στα ξένα. Τι ειρωνεία! Θε μου, δεν υπήρχε προοπτική να τον δει και να τον ξαναγκαλιάσει. Δεν την παρηγορούσε μήτε το γεγονός πως ο Αθανάσης της ήταν καλά και θα ξαναγυρνούσε σώος στο νησί. Μήπως ήταν αχάριστη στην Παναγιά; Μήπως η σάρκα τής κυρίευε το πνεύμα;

Έμεινε εκεί μες στους κοχλασμούς των αερίων ώσπου ν’ αχνοφέξει η αυγή. Δεν είχε αίσθηση του χρόνου: ήταν χαμένη σ’ έναν κόσμο πέρα από την αλήθεια. Το φως της μέρας τη συνέφερε. Βιάστηκε να κρύψει το πρόσωπό της στη μαντίλα για να γυρίσει σπίτι το ταχύτερο, πριν να ξυπνήσουν τα παιδιά. Έτρεχε στα σοκάκια σαν ξωτικό. Οι γειτόνισσες που ‘χανε βγει χαράματα να πάνε στα χωράφια ούτε που τη χαιρέτησαν στο συναπάντημά της. Αλληλοκοιτάχθηκαν μόνο με απορία, ψιθυρίζοντας μεταξύ τους πως η Τζαννή τελικά ήταν αλαφροΐσκιωτη (...)»

Το ιστολόγιο της Ιουστίνης Φραγκούλη - Αργύρη

Νύχτα πυροτεχνημάτων, ημέρα παπαρούνας

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 05 Nov 2009 21:34:50 GMT

Ο μήνας Νοέμβριος είναι από τους σημαντικότερους για την αγγλική κουλτούρα για δύο λόγους: την Eπέτειο της αποτυχημένης απόπειρας ανατίναξης του Κοινοβουλίου που γιορτάζεται με εκθαμβωτικό τρόπο στις 5 του μήνα (Remember, remember the fifth of November, the gunpowder treason and plot, I know of no reason, why the gunpowder treason, should ever be forgot) και την Επέτειο της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μάς ενημερώσει είναι η Σοφία, μόνιμος κάτοικος Λονδίνου, η οποία μάς έχει κατά καιρούς «δανείσει» ορισμένα από τα υπέροχα κείμενά της από τις Κόκκινες Νύχτες.

Αρχικώς, λοιπόν, μάς γράφει για τη νύχτα των πυροτεχνημάτων, για την οποία μπορείτε να πάρετε μια γεύση και από τα βιντεάκια της:

«Μπουρλότοοοοοοοοο!

» (...) Στις 5 Νοεμβρίου, έχουμε τη μεγαλύτερη γιορτή του φθινοπώρου, που είναι γνωστή ως Guy Fawkes Night (προφ. Γκάι Φωκς). Τη μέρα αυτή γιορτάζουμε την αποτροπή της απόπειρας που έγινε το 1605 από μια ομάδα 13 Άγγλων Καθολικών, να σκοτώσουν τον Προτεστάντη βασιλιά Ιάκωβο Α (King James I) ανατινάσοντας το κοινοβούλιο. Οι συνομώτες, συμπεριλαμβανόμενου του Guy Fawkes, μάζεψαν 36 βαρέλια μπαρούτι και τα τοποθέτησαν στο υπόγειο των κτηρίων του Κοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, λέγεται ότι κάποιοι από αυτούς άρχισαν να έχουν αμφιβολίες για την ορθότητα του εγχειρήματος, επειδή μαζί με τους "κακούς" Προτεστάντες θα σκοτώνονταν και πολλοί που μάχονταν υπέρ των δικαιωμάτων των Καθολικών. Έτσι, λέγεται ότι κάποιος από τους συνομώτες έστειλε ανώνυμο γράμμα για να προειδοποιήσει έναν από τους Λόρδους, που ήταν φίλος του, να μην πάει στο Κοινοβούλιο τη μέρα αυτή. Το υποτιθέμενο αυτό γράμμα έφτασε στα χέρια του βασιλιά που κινητοποίησε τον στρατό. Οι στρατιώτες, ψάχνοντας το κτήριο (είτε λόγω του γράμματος είτε στα πλαίσια των καθιερωμένων ερευνών τους), βρήκαν τον Guy Fawkes, στον οποίο είχε ανατεθεί η φύλαξη των βαρελιών, να κρύβεται στο κελάρι, τον συνέλαβαν και μέσω αυτού (και μετά πολλών βασανιστηρίων) ανακάλυψαν τους υπόλοιπους 12, τους συνέλαβαν και τους εκτέλεσαν.

» Το βράδυ εκείνο, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους και άναψαν φωτιές (bonfires) για να γιορτάσουν το γεγονός (ή ίσως για να ζεσταθούν όσο ήταν έξω από τα σπίτια τους συζητώντας τα νέα). Από τότε η μέρα αυτή γιορτάζεται με φωτιές και πυροτεχνήματα, και λέγεται Bonfire Night ή Fireworks Night. Mε τα χρόνια, άρχισαν να καίνε στις φωτιές ομοιώματα του Guy Fawkes ή και του Πάπα. Συνηθίζεται τα παιδιά να φτιάχνουν ομοιώματα σε σχεδόν φυσικό μέγεθος, με μια μάσκα για πρόσωπο, τα οποία τοποθετούν στις γωνίες των δρόμων και στέκονται γύρω τους ζητώντας χρήματα από τους περαστικούς για να αγοράσουν βεγγαλικά, με τη φράση "penny for the guy". Τα ομοιώματα τα καίνε σε μεγάλες φωτιές ανήμερα της 5ης Νοεμβρίου. Όλη την εβδομάδα πριν από το Bonfire Night πέφτουν συνέχεια κροτίδες και πυροτεχνήματα, ενώ το Σάββατο αμέσως πριν ή μετά (σήμερα δηλαδή), γίνονται μεγάλες επιδείξεις πυροτεχνημάτων σε πάρκα.

» Άλλες παραδόσεις της μέρας αυτής περιλαμβάνουν παρελάσεις με πυρσούς και μπάρμπεκιου στα οποία μαγειρεύουν πατάτες ψητές και λουκάνικα. Στην βόρεια Αγγλία τρώνε ένα κέικ που λέγεται Parkin cake και φτιάχνεται με πλιγούρι βρώμης (Quaker) και πιπερρόριζα (ginger). Στη νοτιοδυτική Αγγλία, οργανώνονται επίσης καρναβάλια (αλλά για αυτά θα σας πω σε χωριστό ποστ).

» Από το 1605 και μέχρι σήμερα, ο βασιλιάς ή η βασίλισσα της Αγγλίας πηγαίνει στο Κοινοβούλιο μόνο μια φορά το χρόνο, για να κυρήξει την έναρξη των εργασιών (State Opening of Parliament). Σύμφωνα με την παράδοση, οι βασιλικοί φρουροί ερευνούν τα κελάρια του κτηρίου πριν από την άφιξη του βασιλιά ή της βασίλισσας, για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει ίχνος μπαρουτιού.

» Η ιστορία του Guy Fawkes έχει περάσει με διάφορους τρόπους σε μοντέρνα συγγραφικά και καλλιτεχνικά έργα, παραδείγματος χάριν:

» Στα βιβλία του Harry Potter, o αναφλεγόμενος φοίνικας του Albus Dumbledore λέγεται Fawkes.

» Στο βιβλίο V for Vendetta (το οποίο αργότερα έγινε ταινία) ο πρωταγωνιστής V φοράει μάσκα που απεικονίζει το πρόσωπο του Guy Fawkes».

* Την αυθεντική ανάρτηση της Σοφίας μπορείτε να τη βρείτε εδώ

* Μπορείτε όμως να δείτε περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο από τις γιορταστικές εκδηλώσεις σε ακόμα δύο αναρτήσεις της Σοφίας: Μπουμ μπουμ μπουμ και Πολύ μπουμ μπουμ σας λέω!

* Στη συνέχεια, η Σοφία γράφει για την Ημέρα της Μνήμης:

«Η μέρα της παπαρούνας

» (...) Στις 11 Νοεμβρίου, είναι η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου το 1918. Λέγεται Μέρα της Μνήμης (Remembrance Day) επειδή τιμάμε όσους στρατιώτες και πολίτες θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους στους δύο Παγκόσμιους Πόλεμους, και γιορτάζεται σε πολλές άλλες χώρες (Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά, Νότια Αφρική, Μάλτα, Γαλλία κ.λπ.) από το 1919 και μετά.

ΑΠΕ

» Το σύμβολο της ημέρας είναι η παπαρούνα (poppy) γιατί παπαρούνες φύτρωσαν στα πεδία της μάχης στη Φλαμανδία μετά το τέλος του 1ου Παγκόσμιου Πόλεμου. Ο συμβολισμός προέρχεται από ένα πολύ όμορφο ποίημα του Καναδού John McCrae, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο τέλος της ανάρτησης. Μία εβδομάδα πριν τις 11 Νοεμβρίου, όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει μπορεί να αγοράσει με ένα συμβολικό ποσό μια χάρτινη παπαρούνα από πανόδιους πωλητές. Την παπαρούνα αυτή την φοράμε καρφιτσωμένη σε σακάκια, καπέλα και τσάντες. Τα χρήματα που μαζεύονται πάνε σε γέρους στρατιώτες, απόμαχους των δύο πόλεμων.

» Το 11 είναι συμβολικό νούμερο, γιατί στις 11 Νοεμβρίου 1918 στις 5 το πρωί υπογράφτηκε η εκεχειρία στο Compiègne της βόρειας Γαλλίας, και έξι ώρες αργότερα, στις 11 το πρωί, σταμάτησαν οι εχθροπραξίες. Έτσι σήμερα, 11η μέρα του 11ου μήνα του χρόνου, στις 11 το πρωί, τηρούμε συμβολική σιγή 2 λεπτών σε όλη τη χώρα, ενώ γίνονται ειδικές λειτουργίες στις εκκλησίες, καταθέσεις στεφάνων και διάφορες τελετές σαν αυτές που κάνουμε και στην Ελλάδα την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου, χωρίς όμως τις μεγάλες παρελάσεις, τις σχολικές γιορτές, τους βαρύγδουπους λόγους από τους αρχηγούς των κομμάτων κ.λπ. (...) Όταν πέφτει μέσα στην εβδομάδα, η σιγή γίνεται ανήμερα, ενώ οι υπόλοιποι εορτασμοί την δεύτερη Κυριακή του μήνα.»

* Το αυθεντικό κείμενο της Σοφίας μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 01 Nov 2009 23:27:15 GMT

Τρία είναι τα πράγματα που θυμάμαι από το 1989. Η τριήμερη εκδρομή με το σχολείο στη Ζάκυνθο, η γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Α, και το αργυρό μετάλλιο της εθνικής στο Ευρωμπάσκετ. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός..

Σε μια εποχή που η ροή της ενημέρωσης δεν γινόνταν με τους ταχείς ρυθμούς που έχουμε πλέον συνηθίσει (τα τηλεοπτικά κανάλια δεν εξέπεμπαν πρωινές ώρες, η ιδιωτική ραδιοφωνία ήταν στα σπάργανα και φυσικά το διαδίκτυο παρέμεινε άγνωστη λέξη), ελάχιστοι από εμάς, τους απλούς πολίτες, είχαν καταλάβει πότε και πώς είχε κυλήσει ο τροχός, που στο διάβα του διέλυσε ένα Τείχος.

Οι εικόνες της πτώσης του συμβόλου διχασμού της Γερμανίας αποτελούσαν κάτι το πρωτόγνωρο και συγκλονιστικό.

«Βιώνουμε την Ιστορία» θυμάμαι ότι σχολιάζαμε, ξαφνιασμένοι από την εξέλιξη των γεγονότων.

Όταν στις 23 Αυγούστου 1989 η Ουγγαρία άνοιγε τα σύνορά της με την Αυστρία, κανείς ίσως να μην περίμενε ότι περισσότεροι από 13.000 Ανατολικογερμανοί τουρίστες θα έβρισκαν την ευκαιρία να περάοσυν στη Δύση. Πολλοί άλλοι βρήκαν καταφύγιο στην πρεσβεία της Δυτικής Γερμανίας στη Βουδαπέστη.

Τα γρανάζια είχαν αρχίσει πλέον να κινούνται, ανάβοντας τη σπίθα των διαδηλώσεων στην Ανατολική Γερμανία. Ο Έριχ Χόνεκερ, που είχε εκτιμήσει ότι το Τείχος θα υπήρχε για άλλα 100 χρόνια, υπέβαλε την παραίτησή του από το πόστο του γενικού γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η «Ειρηνική Επανάσταση» είχε αρχίσει και στις 4 Νοεμβρίου πλήθη κατέκλυσαν την Alexanderplatz.

Δύο ημέρες μετά, έγινε το... γραφειοκρατικό λάθος που άλλαξε την Ιστορία. Στο τέλος μιας βαρετής - κατά τα άλλα - συνέντευξης Τύπου, ο γραμματέας Προπαγάνδας, Γκούντερ Σαμπόφσκι ανακοίνωσε με απάθεια την έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο μια νέας ταξιδιωτικής ρύθμισης για τη μετάβαση πολιτών από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική χωρίς την επίδειξη διαβατηρίου. Η ρύθμιση επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ από τις 17 Νοεμβρίου προκειμένου να ενημερωθούν και να προετοιμαστούν οι συνοριοφύλακες. Ο άρτι αφιχθείς όμως από τις διακοπές του, Σαμπόφσκι δεν είχε λάβει τη σχετική ενημέρωση. Έτσι όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους πότε επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή το μέτρο, ο Σαμπόφσκι απάντησε αμήχανα: «Από όσο ξέρω... άμεσα...»

Στο άκουσμα της δήλωσης, δέκα χιλιάδες Ανατολικο - βερολινέζοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης, φέρνοντας σε απόγνωση τους συνοριοφύλακες, οι οποίοι δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Στην εικόνα της λαοθάλασσας αποφάσισαν να ανοίξουν τα σημεία ελέγχου, δίνοντας την ευκαιρία στους Ανατολικούς να δώσουν τα χέρια με τους Δυτικούς.

Εκείνη την ημέρα οι Γερμανοί άρχισαν να καταστρέφουν σιγά σιγά το Τείχος και πλέον μόνο ορισμένα τμήματά του στέκονται στη θέση τους, για να θυμίζουν τον πόνο που είχε προκαλέσει...

Από το 1961 οπότε και κατασκευάστηκε το Τείχος, υπολογίζεται ότι 5.000 άνθρωποι κατάφεραν να διαφύγουν επιτυχώς προς το Δυτικό Βερολίνο. Οι απόπειρες, όμως, που είχαν τραγικό τέλος υπολογίζονται στις 200, αν και ο αριθμός αυτός θεωρείται αμφισβητίσιμος. Κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου υπάρχει αυτή η σειρά από νεκρικούς σταυρούς, ως φόρος τιμής προς ορισμένα από τα θύματα. Δεξιά διακρίνεται ο σταυρός που είναι αφιερωμένος στον Chris Gueffroy, το τελευταίο θύμα του... Τείχους, που σκοτώθηκε λίγους μήνες πριν την πτώση, στις 6 Φεβρουαρίου 1989.

Το Checkpoint Charlie ήταν το πιο διάσημο σημείο ελέγχου στο Βερολίνο. «You are leaving the american sector» αναφέρει η ρεπλίκα της ταμπέλας που υπήρχε εκεί, και η οποία ίσα που φαίνεται στα αριστερά της φωτογραφίας. Το Checkpoint Charlie ήταν το μοναδικό σημείο από το οποίο εκπρόσωποι των Συμμαχικών Δυνάμεων μπορούσαν να μπουν ή βγουν από τον Ανατολικό Τομέα.

Έγινε σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και πλέον αποτελεί τουριστική ατραξιόν, καθώς στο σημείο αυτό έχει ανεγερθεί και Μουσείο.

Oταν ο Σπύρος πήγε στο Ρίο ντε Ζανέιρο

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 15 Oct 2009 21:11:30 GMT

Ο Σπύρος Κόλλιας είναι πολύ καλός συνάδελφος από το αθλητικό τμήμα του in.gr, ο οποίος προσφέρθηκε να μάς ξεναγήσει στο Ρίο ντε Ζανέιρο της Κόπακαμπανα, των σέξι μπικίνι, των «θρύλων» του ποδοσφαίρου, της καϊπιρίνια, της καποέιρα, του Μαρακανά και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016. Και φρόντισε να διασκεδάσουμε στην... περιήγηση, συνοδεύοντας τις φωτογραφίες του με απολαυστικά και περιεκτικά κείμενα.

Ας τον ακολουθήσουμε:

«Επόμενος σταθμός της «Πυξίδας»... Ρίο ντε Ζανέιρο!

» Μπορεί να είναι νωρίς για καρναβάλια, όμως, η περίφημη πόλη της Βραζιλίας είναι διάσημη και για πολλούς άλλους λόγους. Ο πιο πρόσφατος είναι ότι της ανατέθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2016 (5-21 Αυγούστου), αφού όλοι θαυμάσαμε τους «καριόκας» να πανηγυρίζουν έξαλλα στην «Κόπακαμπανα» την εκλογή της πόλης τους ως διοργανώτρια, μετά την ανακοίνωση του Ζακ Ρογκ στη Στοκχόλμη.

» Εμείς κάναμε το ταξίδι Αθήνα - Σάο Πάολο - Ρίο - Παρατί τον Μάιο του 2005, μία εποχή που στη Βραζιλία έχουν τέλος καλοκαιριού. Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν αυτό το διάστημα είναι κάτι σαν... φουλ ελληνικό καλοκαίρι, αφού οι θερμοκρασίες αγγίζουν τους 35 βαθμούς την ημέρα.

» Ωστόσο, η Βραζιλία διαθέτει τροπικό κλίμα και αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας το σκηνικό αλλάζει συχνά με τις ξαφνικές καταιγίδες να διαδέχονται την απόλυτη ηλιοφάνεια και το αντίστροφο. Η ζέστη, όμως, δύσκολα δίνει τη θέση της στο κρύο, εκτός, ίσως από τις νυχτερινές ώρες, ενώ αυξημένη είναι πάντα η υγρασία.

» Ο πληθυσμός της πόλης φτάνει τα 6.094.183, σε μια περιοχή 1182,3 km2;. Το Ρίο ήταν η πρωτεύουσα της χώρας έως το 1960, όταν η Μπραζίλια πήρε τη θέση της. Οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως «καριόκας» και έχουν τη φήμη των... τεμπέληδων, αφού αντί να δουλεύουν προτιμούν να κάνουν, μπάνιο, θαλάσσια σπορ, ηλιοθεραπεία και να πίνουν καϊπιρίνια.

» Από εκεί και πέρα, πρόκειται για μία από τις πιο ακριβές πόλεις της χώρας (περίπου όσο το Σάο Πάολο), όμως σε σχέση με τα ευρωπαϊκά στάνταρ θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι οι αξίες βρίσκονται χαμηλότερα και από το 1/3.

» Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι η ενοικίαση μιας κούρσας (πολυτελές ταξί με οδηγό ... ξεναγό) για τον γύρο της πόλης και στάσεις σε αξιοθέατα που ξεκινάει το πρωί και ολοκληρώνεται αργά το απόγευμα μας κόστισε 20 ευρώ (συνολικά, όχι το άτομο) κάτι που στην Αθήνα ουσιαστικά δεν υπάρχει!

» Αυτό που πρέπει να προσέξει κάποιος ταξιδιώτης είναι τις ληστείες! Οι τουρίστες πέφτουν συχνά θύματα... πορτοφολάδων. Το συχνότερο είναι να σου ζητήσουν χρήματα με τη μορφή... ανταλλάγματος.

» Π.χ. να σε βοηθήσουν να βρεις έναν δρόμο, να σου δώσουν κάποια πληροφορία ή αν έχεις αμάξι, να στο φυλάνε εκεί που θα παρκάρεις! Το εννοούν, όμως, αφού είναι εκεί όταν πας να το πάρεις. Αν πάλι δεν τους δώσεις λεφτά, υπάρχει κίνδυνος να υποστείς τις συνέπειες.

» Πάμε τώρα στο φωτογραφικό υλικό που συγκεντρώσαμε...

» 1) Το άγαλμα του Χριστού με τα απλωμένα χέρια βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και ονομάζεται «Corcovado». Μπορείς να φτάσεις ως την κορυφή του βράχου με το τρενάκι ή αυτοκίνητο. Το επιβλητικό άγαλμα έχει ύψος περίπου 30 μέτρα.

» 2) Η θέα από τα τουριστικά καφέ στο «Corcovado» είναι απίστευτη! Σε ύψος 710 μέτρων μπορείς να θαυμάσεις το Ρίο και την περίφημη παραλία «Κόπακαμπανα»!

» 3) Ακόμα και το ιστορικό «Μαρακανά» διακρίνεται από το «Corcovado», αφού έχεις τη δυνατότητα να περιστραφείς γύρω από το άγαλμα του Ιησού και να δεις τις περισσότερες πλευρές της πόλης.

» 4) Η πινακίδα μας ενημερώνει ότι φτάσαμε στην παραλία «Κόπακαμπανα», η οποία είναι ίσως, η πιο γνωστή σε ολόκληρη τη Βραζιλία, αφού τα πιο διάσημα μπικίνι έχουν... παρελάσει από εκεί!

» 5) Βέβαια, η «Κοπακαμπάνα» είναι η πιο γνωστή εκτός Βραζιλίας, αφού εκείνη της «Ιπανέμα» αποτελεί την πιο κοσμοπολίτικη και συχνάζουν, πλέον, οι celebrities. Αντίθετα, στην «Κοπακαμπάνα» εξασκούνται ποδοσφαιρικά οι μελλοντικοί Πελέ...

» 6) Σε κάθε γωνιά του Ρίο και κυρίως στην παραλιακή, υπάρχουν μικρά μπαρ τύπου καντίνας, όπου μπορείτε να απολαύσετε την παραδοσιακή «κασάσα» σε διάφορες μορφές, δηλαδή, σκέτη, κοκτέιλ ή καϊπιρίνια.

» 7) Ο παλιός καθεδρικός ναός του Ρίο, ο οποίος ανακαινίστηκε τα τελευταία χρόνια. Χιλιάδες πολίτες προσέρχονται να προσευχηθούν σε καθημερινή βάση, αφού οι Βραζιλιάνοι φημίζονται για την πίστη τους. Υπάρχει και νεότερος καδεδρικός ναός και μάλιστα αποτελεί σημείο τέχνης, αφού είναι χτισμένος από εκατομμύρια κομμάτια βιτρό.

» 8) Το πασίγνωστο «Sugarloaf» ή στα βραζιλιάνικα «Pio de Açúcar» με το τελεφερίκ που μεταφέρει τους τουρίστες από τον ένα βράχο στον άλλο (ύψους 575 και 220 μέτρων αντίστοιχα) που έχουν τη βάση τους δίπλα στη θάλασσα. Ειδικά τελεφερίκ σας μεταφέρουν στις κορυφές τους, βλέποντας τη θέα από την καμπίνα. Όσοι, βέβαια, έχετε πρόβλημα υψοφοβίας, καλύτερα να το αποφύγετε...

» 9) Το εντυπωσιακό «Copacabana Palace» δεν σας αφήνει και πολλές επιλογές για να διαλέξετε που θα διανυκτερεύσετε, όταν φτάσετε στο Ρίο. Μπορεί οι τιμές να είναι λίγο «τσιμπημένες», όμως, πόσες φορές θα έχετε την ευκαιρία;

» 10) Η θέα από το «Sugarloaf» είναι εξίσου εντυπωσιακή, όπως και από το «Corcovado»...

» 11) Το τελεφερίκ σας μεταφέρει στον λόφο και εκεί μπορείτε να πιείτε τον καφέ σας σε κάποιο μαγαζί ή να κάνετε τα ψώνια σας στα τουριστικά καταστήματα πάνω στο λόφο! Ωστόσο, πάνω στα δέντρα μπορεί να δείτε κάποια πλασματάκια που μοιάζουν με... Gremlins. Μην φοβηθείτε, πρόκειται για άκακα μίνι μαϊμουδάκια που κυκλοφορούν ελεύθερα...

» 12) Εδώ είμαστε! Γίναμε κι εμείς θεατές στον «ναό» του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, εδώ που ο Πελέ και οι υπόλοιποι «βασιλιάδες» της μπάλας χαρίζουν στιγμές χαράς στον κόσμο. Αξίζει να αναφερθεί ότι 1950, όταν η «Σελεσάο» έχασε από την Ουρουγουάη στον τελικό του Μουντιάλ, 150 Βραζιλιάνοι αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις εξέδρες του...

» 13) Μπήκαμε στα αποδυτήρια, χαζέψαμε στο μουσείο και φυσικά κατεβήκαμε στον αγωνιστικό χώρο όπου παίξαμε και λίγη μπάλα με τον ζογκλέρ που το στιλ του θυμίζει κάτι από Ριβάλντο...

» 14) Ιδού και οι πατημασιές του Ρονάλντο «Φαινόμενο», όπως τον... αποκαλούσαν πριν από μερικά χρόνια.

» 15) Για τη νυχτερινή ζωή του Ρίο, θα έχετε ακούσει πολλά. Υπάρχουν εκατοντάδες μαγαζιά για να ακούσετε ότι είδους μουσική σας αρέσει. Κυριαρχεί, βέβαια, η παραδοσιακή σάμπα που σε κάποια τουριστικά μέρη τις εντυπωσιακές (!) χορεύτριες πλαισιώνουν και αθλητές της «Καποέιρα» (βραζιλιανικη πολεμικη τέχνη).

» 16) Πάντως, όπου και να βγείτε το βράδυ, μην ξεχάσετε εκτός από τα ποτά της αρεσκείας σας να παραγγείλετε και το «Cobra d’agua»! Σημαίνει φίδι του νερού, και στην ουσία είναι ένα σκοτωμένο φίδι βουτηγμένο στην κασάσα. Υποτίθεται ότι μόνο οι... σκληροί πίνουν από αυτό, γιατί μετά από κάποια κρούσματα θανάτων, σχεδόν απαγορεύτηκε!»

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Βόλτα στη Λισαβόνα

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 13 Oct 2009 22:50:57 GMT

Ο Νταμιάν βρέθηκε πρόσφατα στη Λισαβόνα. Και μάς προσκάλεσε να κάνουμε μαζί του μια σύντομη βόλτα στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.

Ας τον ακολουθήσουμε:

«Περιοχές καθ' οδόν προς το ξενοδοχείο

» Το GPS αποδείχθηκε σωτήριο!

» Και φυσικα κοιταξτε τι ονομα ξενοδοχειου διαλεξαμε!!!

» Πάρτι στους δρόμους της Λισαβόνας από φοιτητές όλων των πανεπιστημίων και των κολλεγίων!!!

» Επί τρεις ημέρες τραγουδούσαν και γιόρταζαν σε όλη την πόλη για την καινούργια χρονιά στις σχολές τους!!!

» Φωτογραφίες τραβηγμένες από γέφυρα στο κέντρο της πόλης

Τουαλέτες μαζί με την αστυνομία στο μετρό της Λισαβόνας

» Ωραία παλιά κτίρια εποχής καλοδιατηρημένα στο κέντρο της πόλης

» Αλλη μια φωτό από ψηλά σε κεντρικό πεζόδρομο

» Βραζιλιάνικο καφέ και μπυραρία στο κέντρο της πόλης

» Είσοδος παλιάς εκκλησίας

» Βρύση έξω από εκκλησία. Πολύ καλή αρχιτεκτονική

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Με την Μαρία στην Ισλανδία!

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 27 Sep 2009 20:20:45 GMT

Η Μαρία Παπουτσή είναι συνάδελφος στο in.gr, η οποία όχι απλώς αγαπά τα ταξίδια αλλά προτιμά τους εναλλακτικούς ταξιδιωτικούς προορισμούς. Η Πυξίδα έχει τη χαρά να φιλοξενεί, στην καινούργια ανάρτησή της, το ταξίδι της Μαρίας σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη του κόσμου, την Ισλανδία!

Διαβάστε τι μάς έχει γράψει η Μαρία, θαυμάστε τα αριστουργήματα που μόνο η Φύση μπορεί να δημιουργήσει και εξετάστε την πιθανότητα να εντάξετε την Ισλανδία στους πιθανούς ταξιδιωτικούς προορισμούς σας:

«Μου πήρε 7 ημέρες και συνολικά 2.500 χλμ. για να κάνω τον γύρω του νησιού και να επισκεφθώ τις πιο σημαντικές τοποθεσίες.

Είναι ένα προορισμός για αυτούς που αγαπούν τη φύση και το περπάτημα. Οι καταναλωτές θα απογοητευτούν.

Παγόβουνα που ανάμεσά τους βολτάρουν φώκιες, παγετώνες, αμέτρητοι καταρράκτες όλων των μεγεθών, λίμνες γεμάτες πουλιά, γκέιζερ (πίδακες που αναβλύζουν νερό), καυτά μπάνια στη φύση, ηφαίστεια...

Οι φωτογραφίες που βλέπετε δεν είναι «πειραγμένες». Είναι αυθεντικές και το τονίζω, γιατί με το που τις βλέπεις αυτό θα είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι.

Το τοπίο έχει πολλές χρωματικές αντιθέσεις και ανάλογα με το φως της ημέρας μεταμορφώνεται.

Σάλτο στους Παγετώνες

Blue Lagoon

Καυτό μπάνιο στην Blue Lagoon με εξωτερική θερμοκρασία 7 βαθμούς!

Λίγο πάγο για το ποτό σας!

Όταν το ποτάμι συναντάει τη θάλασσα

Kαθρέφτισμα στη λίμνη!...»

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

ΤΩΡΑ και στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida

Ένας Γκρινιάρης στην Μυτιλήνη

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 23 Sep 2009 20:41:13 GMT

Τον Γκρινιάρη τον είχαμε γνωρίσει ως κάτοικο Λονδίνου. Εν... μία νυκτί μάς προέκυψε κάτοικος Μυτιλήνης! Από εκεί, λοιπόν, που μάς περιέγραφε τις εντυπώσεις του από την πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας, άρχισε να μάς ταξιδεύει στο όμορφο νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου. Και είχε την ευγενή καλοσύνη να μάς επιτρέψει να αναρτήσουμε στην Πυξίδα φωτογραφίες και κείμενα από τις περιηγήσεις του στην όμορφή Λέσβο. Ταξιδέψτε και εσείς μαζί του:

«Το νησί της Λέσβου έχει κι αυτό, όπως και κάθε τόπος άλλωστε, τις δικές του αντιθέσεις. Η πιο έντονη στο μάτι ίσως είναι η αλλαγή του τοπίου περνώντας από το ανατολικό στο δυτικό μέρος του νησιού.

» Κάνοντας περιηγήσεις στην ανατολική πλευρά του νησιού, ειδικά προς τη Συκαμνιά ή προς την Αγιάσο και τον Πολυχνίτο δε μπορείς να μην εντυπωσιαστείς από τα καταπράσινα βουνά και τα χωριά που ξεπηδάνε μέσα από τα πυκνά δάση. Ο συνδυασμός των χρωμάτων είναι κάτι που δε χορταίνει εύκολα το μάτι, ειδικά όταν έχει συνηθίσει στα πιο γυμνά τοπία άλλων νησιών, όπως για παράδειγμα των Κυκλάδων.

» Μόλις όμως στρίψεις από την Καλλονή προς την άλλη πλευρά, με κατεύθυνση την Άντισα και την Ερεσό, το τοπίο σταδιακά αλλάζει και αντί για πράσινες πλαγιές βλέπεις τώρα βραχώδεις λόφους, αντί για ψηλά πεύκα ή ελιές βλέπεις πουρνάρια και θάμνους, και σε μερικά σημεία κάποια αραιή βλάστηση.

» Κάπου εκεί, στη μέση του πουθενά - μάλλον εκεί θα οφείλει το όνομά του - βρίσκεται ο Μεσότοπος. Ένα χωριό 1000 περίπου κατοίκων που παρά το δυσπρόσιτο της θέσης του και την αγριάδα της φύσης που το περιβάλλει ζει και αναπτύσσεται κυρίως χάρη στο μεράκι των κατοίκων του.

» Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της δραστηριότητας είναι ο Αγροτουριστικός Συνεταιρισμός Γυναικών Μεσοτόπου, που στεγάζεται στην είσοδο του χωριού.

» Από την πρώτη κι όλας φορά που πέρασα από το χωριό οι ντόπιοι φίλοι μου, που δεν έχουν καταγωγή από τον Μεσότοπο, μου τόνισαν τις δραστηριότητες του Συνεταιρισμού και την ποιότητα των τοπικών προϊόντων που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί. Ζυμαρικά, τραχανά, χυλοπίτες, απλά ή με πατζάρι, σπανάκι ή καρότο, παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες, ελαιόλαδο και άλλα προϊόντα με βάση την ελιά είναι κάποια από τα προϊόντα που μπορεί να αγοράσει ο επισκέπτης. Εγώ προτίμησα ζυμαρικό κοχυλάκι με πατζάρι και γλυκό ντοματάκι. Μην αμελήσετε να γευτείτε και το παστέλι τοπικής παραγωγής!

» Επίσης στο χωριό υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο (ανοιχτό καθημερινά 11-1 και 6-8) το οποίο δυστυχώς δεν πρόλαβα να επισκεφτώ. Επιφυλάσσομαι σε επόμενη εξόρμηση!

"Αξίζει να φτάσεις ως το τέρμα". Με αυτή τη φράση υποδέχεται το Σίγρι τον επισκέπτη, ο οποίος φτάνει στο μικρό ψαροχώρι έχοντας διανύσει από τη Μυτιλήνη περίπου 100 χιλιόμετρα, αρκετά από αυτά μέσα από γυμνές πλαγιές και βραχώδεις λόφους.

» Στη διαδρομή δε συναντάμε δύο στίχους ανεμογεννήτριων, μιας και ο αέρας στην περιοχή είναι αρκετά συχνός και δυνατός.

» Μαθαίνουμε πως η ονομασία Σίγρι προέρχεται από το Ρωμαϊκό Siguro, που σημαίνει ασφαλές και αναφέρεται στο φυσικό λιμάνι που βλέπετε και στη φωτογραφία και που σχηματίζεται από δύο μικρές νησίδες απέναντι από το χωριό.

» Το χωριό που αριθμεί περίπου 300-400 κατοίκους ζει από την αλιεία αλλά και τον τουρισμό, που οφείλεται στο μοναδικό Απολιθωμένο Δάσος που βρίσκεται κοντά. Μάλιστα στο χωριό υπάρχει μουσείο Φυσικής ιστορίας με απολιθώματα σχεδιασμένο σε ευρωπαϊκά πρότυπα!

Το χωριό όπως φαίνεται από το Κάστρο

» Το Σίγρι πρωτοκατοικήθηκε από Τούρκους και επί Τουρκοκρατίας χτίστηκαν τα Λουτρά που φαίνονται παρακάτω τα οποία όμως είναι αφημένα στη μοίρα τους.

» Επί Τουρκοκρατίας χτίστηκε και το μικρό κάστρο-φρούριο που υψώνεται δίπλα από το λιμάνι.

» Το Σίγρι εκτός των άλλων διαθέτει και παραλίες! Η μία είναι κάτω από το χωριό, με ψιλή άμμο και καθαρά νερά, αν και ίσως λίγο κρύα για τα γούστα κάποιων.

» Η δεύτερη και ίσως πιο γνωστή είναι η Φανερωμένη, η οποία εκτός από μπάνιο, με τους βράχους και τα κύματα που τους δέρνουν προσφέρεται και για φωτογραφίες! Δυστυχώς το φως την ώρα που την επισκέφτηκα δεν ήταν και το καλύτερο αλλά μια ιδέα μπορείτε να την πάρετε νομίζω!

» Απ' όσο γνωρίζω τα νερά είναι αρκετά κρύα, προσωπική εμπειρία όμως δεν έχω!

» Επίσης το χωριό διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια για όποιους θέλουν να διανυκτερεύσουν αλλά και ωραιότατο φαγητό με έμφαση στα θαλασσινά όπως αντιλαμβάνεστε!

» Προς ενημέρωση του επιβατικού κοινού να ενημερώσω επίσης πως το καλοκαίρι υπάρχει γραμμή Θεσσαλονίκη-Σίγρι με τελικό προορισμό τη Ρόδο

» Σκάλα Συκαμιάς, Λέσβος

» Ερεσός, Λέσβος».

Οι αυθεντικές αναρτήσεις του Γκρινιάρη:

Absolute summer 2

Absolute summer

Σίγρι - Αξίζει να φτάσεις ως το τέρμα

Ο Μεσότοπος και η "άγρια Δύση" της Λέσβου

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι και στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

Με τους Τρελοτουρίστες στη Λετονία

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 03 Sep 2009 22:18:36 GMT

Γεια χαρά, είμαστε οι Δύο Τρελοτουρίστες και η Πυξίδα μας, μας έφερε προς τα εδώ! Μετά από πρόσκληση της Penny, αποφασίσαμε να μοιραστούμε κάποια από τα ταξίδια μας μαζί με εσάς, τους αναγνώστες της Πυξίδας!

Χωρίς πολλά λόγια, η πρώτη μας στάση θα γίνει στη Βόρεια Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Λετονία. Η επιλογή ήταν της Τρελοτουρίστριας και από σπόντα! Βασικά, έψαχνε μέρος για να συνδυάσει το καλοκαιρινό ταξίδι στο Βερολίνο. Οι κοντινές προφανείς επιλογές (Τσεχία, Αυστρία) ήταν σχετικά ακριβές και η αεροπορική σύνδεση με την EasyJet μεταξύ των 2 πρωτευουσών βοήθησε στην επιλογή.

Η επίσκεψη περιορίστηκε στην πρωτεύουσα, τη Ρίγα, και στα γύρω προάστεια. Η γενική εικόνα που μας έμεινε είναι ότι η πόλη είναι χωρισμένη στα τρία. Από τη μια μεριά του ποταμού Daugava βρίσκονται οι παλιές πολυκατοικίες, ρωσικού τύπου που μένει ο λαός. Αρκετά καταθλιπτικά και μελαγχολικά. Από την άλλη μεριά του ποταμού, η μοντέρνα πόλη, με τις Cayenne, τις Mercedes, τα εμπορικά και όλα τα συναφή. Ενδιάμεσα τους, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πόλης, το ιστορικό κέντρο, που αποτελεί και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Δύο με τρεις μέρες αρκούν για να επισκεφτεί κανείς όλα τα αξιοθέατα στην πόλη της Ρίγας, τα οποία είναι συγκεντρωμένα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Προτού οργανώσετε το πρόγραμμα σας, περάστε μια βόλτα από το Τουριστικό Γραφείο. Είναι το μόνο σημείο που μιλάνε αγγλικά και είναι πολύ πρόθυμοι να σας βοηθήσουν σε ότι πρόβλημα έχετε και να σας δώσουν χρήσιμες πληροφορίες.

Πάντως, αξίζει σίγουρα να ρίξετε μια ματιά στο Ιστορικό Μουσειο της Ρίγας αλλά και στα υπόλοιπα πολύ προσεγμένα μουσεία της πολης, να ανεβείτε στον Καθεδρικό Ναό και να θαυμάσετε τη θέα, να ψάξετε τις οροφές των σπιτιών και να βρείτε μια μαύρη γάτα, να ξαποστάσετε στον ίσκιο των δέντρων στο πάρκο της πόλης και να περπατήσετε στις όχθες του ποταμού Daugava την ώρα που δύει ο ήλιος!

Δύο ημερήσιες εκδρομές που εμείς πραγματοποιήσαμε με το τρένο στις γύρω περιοχές και σας τις συνιστούμε είναι η «Κυανή Ακτή» της Βαλτικής, έχοντας προβλέψει όμως να έχετε και το μαγιό σας, αν πάτε καλοκαίρι, και τα κάστρα της Sigulda και της Turaida.

Ένα ακόμα στοιχείο που πάντα μας κεντρίζει το ενδιαφέρον στα ταξίδια είναι το φαγητό! Στη Ρίγα φάγαμε ωραιότατες σούπες, ψαρικά και ένα παγωτό σαμπάνια σερβιρισμένο σε ένα μπολ από πάγο! Δυστυχώς, δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα!

Το γενικό συμπέρασμα είναι: Να πάτε ανεπιφύλακτα. Δεν είναι ο κλασσικός τουριστικός προορισμός αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αλλαγή. Μπορείτε επίσης να το συνδυάσετε είτε με τη Γερμανία είτε με τις γύρω χώρες της Βαλτικής όπως έκανε/κάνει ένας φίλος blogger, ο Kitsosmitsos, από τον οποίο περιμένουμε και τις δικές του εντυπώσεις!

Πολλά φιλιά!

Οι 2 τρελοτουρίστες!

Υ.Γ. Όσα κείμενα δημοσιεύσουμε εδώ στην Πυξίδα, θα προσπαθήσουμε να είναι καινούρια, και όχι αναδημοσιεύσεις απο το δικό μας ιστολόγιο ενώ θέλουμε να ισχύει το ίδιο και για τις φωτογραφίες που θα τα συνοδεύουν!

Υ.Σ. από την Πυξίδα: Οι αναρτήσεις των Τρελοτουριστών για τη Λετονία στο ιστολόγιό τους «Εικόνες του Κόσμου»:

* Εικόνες από ψηλά

* Sigulda & Turaida

* Jurmala, η Ριβιέρα της Βαλτικής

* Η Ρίγα από ψηλά και από το νερό

* Ρίγα

Από τον Νιαγάρα μέχρι το Λας Βέγκας

Πέννυ Μπροτζάκη — Sat, 01 Aug 2009 22:35:29 GMT

Η Αγγελική Ξανθάκη που ζει στη Ζάκυνθο είναι η καλή μας η Κική από τα «Ονειρομαγειρέματα με Θέα» με τις εκπληκτικές φωτογραφίες και την περίφημη «Μικρή Κουζίνα» με τις λαχταριστές λιχουδιές της.

Όσοι επισκέπτεστε τακτικά την Πυξίδα, θα τη θυμόσαστε από το Χιουμοριστικό Ταξίδι της στις ΗΠΑ - εκείνο που φοβόταν μήπως πάει στο... Αυγατηγανιστάν!

Αυτή τη φορά μάς γράφει τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις της από τις πόλεις και τις τοποθεσίες που επισκέφτηκε, που δεν ήταν και λίγες: Αντοβερ, Βοστώνη, Νιαγάρα, Λας Βέγκας, Σικάγο...

Σε ετούτη εδώ την ανάτρηση, κάνει έναν απολογισμό του ταξιδιού της και μοιράζεται μαζί μας τις φωτογραφίες της για να ταξιδέψουμε νοερά μαζί της.

Μη λησμονήσετε να κάνετε «κλικ» στις... μπλε λεξούλες, που οδηγούν στα αυθεντικά κομμάτια, που είχε γράψει η Κική για το ταξίδι της προκειμένου να απολαύσετε ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες.

Ας της ευχηθούμε να κάνει αυτό το ταξίδι ξανά και σύντομα!

«Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που πήγαμε οικογενειακώς στην Αμερική. Οι αναμνήσεις καταστάλαξαν, αλλά οι μνήμες είναι ακόμα έντονες και με νοσταλγία θυμάμαι τις στιγμές που περάσαμε εκεί. Περάσαμε πολύ όμορφα και ήταν μια μοναδική εμπειρία για μας που είχαμε ταξιδέψει μόνο στην Ευρώπη.

» Ο αρχικός προορισμός ήταν το Andover. Το Andover είναι ένα προάστιο της Βοστώνης, μόλις 20-25 μίλια μακριά. Βέβαια, ελάχιστα είδαμε το Andover, γιατί προτιμήσαμε να ξεναγηθούμε στη Βοστώνη αρκετές φορές, όπως επίσης ταξιδέψαμε και σε άλλες πόλεις. Το σημείο που έμενε η φίλη μου ήταν πανέμορφο. Σχεδόν δάσος.

» Σπίτια αραιά, με μεγάλες περιποιημένες αυλές, τεράστια δέντρα. Καθημερινά, μας κρατούσαν συντροφιά στην αυλή σκιουράκια, περίεργα πουλιά, ακόμα και ελάφια. Τα ελάφια το χειμώνα είναι πιο τακτικά. Όταν ήμασταν εμείς, είδαμε μόνο ένα.

» Η Βοστώνη, είναι μια πόλη με ιστορία, αφού είναι από τις πιο παλιές πόλεις στην Αμερική, κοιτίδα πολιτισμού και επιστημών, αφού εκεί υπάρχουν μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια σε όλη την Αμερική.

» Βρέχεται από τον ποταμό Τσαρλς, τον οποίο είδαμε με ένα παπάκι από τα Duck Tours. Η ξενάγηση έγινε στους δρόμους της πόλης αλλά και στον ποταμό, αφού τα παπάκια είχαν τη δυνατότητα να κινούνται σαν αυτοκίνητα αλλά και να πλέουν στο νερό σαν βάρκες.

» Στην 1η μας επίσκεψη επισκεφτήκαμε το Ενυδρείο της Βοστώνης, ένα χώρο με μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο για μεγάλους, όσο και για παιδιά.

» Τη 2η μέρα, επισκεφτήκαμε το Museum of Science. Νόμιζα πως θα βαρεθώ γιατί δεν ήξερα τι θα δούμε μέσα, αλλά μία φορά δεν είναι αρκετό για να το δεις. Φεύγεις από κει επειδή κουράστηκες και όχι επειδή βαρέθηκες.

» Ένα άλλο σημείο αναφοράς στη Βοστώνη, είναι ο Prudential Tower.

» Ο Prudential tower είναι ο 2ος πιο ψηλός ουρανοξύστης στη Βοστώνη και 26ος στις Ηνωμένες Πολιτείες. 229 μέτρα ύψος, 52 πατώματα, πολλές χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα με εμπορικά, γραφεία κλπ. Από κει, μπορεί να δεις κάποιος όλη τη Βοστώνη και τον ποταμό Τσαρλς. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους, τόσο ο Prudential Tower, όσο και άλλος ένας ουρανοξύστης που είναι ακόμα πιο ψηλός από αυτόν, έμειναν κλειστοί για το κοινό (έχουν observatory στον τελευταίο όροφο) επειδή φοβόντουσαν ότι θα ήταν ο επόμενος στόχος, αφού τα δύο αυτά κτήρια είναι τα πιο ψηλά στην πόλη αλλά και επειδή τα αεροπλάνα τότε είχαν σηκωθεί από τη Βοστώνη…

» Η Βοστώνη ήταν πανέμορφη, είτε κινιόσουν σε αυτή στη διάρκεια της μέρας,

» .. είτε της νύχτας…

» Ένας άλλος προορισμός, ήταν οι καταρράχτες του Νιαγάρα.

» Περίπου 45.000 γαλόνια νερού ρέουν ανά λεπτό με 56 χλμ την ώρα. Πάνω από 100 είδη ψαριών ζουν εκεί. Οι καταρράχτες αριθμούν πάνω από 12.000 χρόνια ζωής. Η μεγαλύτερη πηγή παροχής ηλεκτρικού για το Οντάριο. Στην ουσία υπάρχουν 2 μεγάλοι καταρράχτες οι οποίοι καλύπτουν μια έκταση περίπου 200 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο καναδικός, The Horseshoe falls, επειδή μοιάζει με πέταλο αλόγου και The Αmerican falls λίγο πιο πέρα. Οι καταρράχτες ενώνουν Καναδά και Αμερική με πολλές γέφυρες. Όπως και να τους δεις, μέρα ή νύχτα, είναι άκρως εντυπωσιακοί.

» Συγκεντρώνουν δε τεράστιο αριθμό τουριστών, όχι μόνο ξένων αλλά και ντόπιων.

» Εμείς, μείναμε σε κάμπινγκ στο Green Island, που ήταν πάρα πολύ όμορφα για μικρούς και μεγάλους.

» Επόμενος προορισμός ήταν το Λας Βέγκας. Μια πόλη... λούνα παρκ για μεγάλους. Χτισμένη μέσα στην έρημο της Νεβάδα, η πόλη που φτιάχτηκε καθαρά για τζόγο, προσφέρει μοναδικό θέαμα στον κάθε επισκέπτη.

» Άλλος ένας προορισμός, ήταν το Σικάγο.

» Στο Σικάγο δυστυχώς εγώ δεν ακολούθησα, πήγε μόνο ο άντρας μου, για να δει συγγενείς του. Μετάνιωσα φυσικά στη συνέχεια, γιατί είναι μια εξίσου ενδιαφέρουσα πόλη, οι συνθήκες όμως δεν το επέτρεπαν να πάω κι εγώ. Την επόμενη φορά όμως, είναι σίγουρο πως θα βρεθώ εκεί!

» Γυρίσαμε πίσω, 3 βδομάδες μετά, βλέποντας για ώρες τον πιο όμορφο ουρανό, που έχω δει ποτέ μου και με πάρα πολλές όμορφες αναμνήσεις.

» Η εικόνα για την Αμερική ήταν θετική και θέλω να ξαναπάω. Άλλωστε έχω υποχρεώσεις πια εκεί. Ελπίζω να τα καταφέρω σε 1-2 χρόνια να κάνω πάλι αυτό το ταξίδι...»