Αθλητισμός

Η Αθήνα κάνει... πατινάζ

Πέννυ Μπροτζάκη — Sat, 26 Dec 2009 23:31:53 GMT

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ!

Ο εφετινός χειμώνας παραμένει ήπιος σε ό,τι αφορά στην Αττική.

Κάτι που μάλλον δυσαρεστεί τους περισσότερους από εμάς και για αυτό έχουμε αρχίσει να αναζητούμε τους... πάγους και εντός των τειχών.

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω το γεγονός ότι τα εφετινά Χριστούγεννα τα φορητά παγοδρόμια ξεπηδούν στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά το ένα μετά το άλλο. Και από μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι το φαινόμενο έχει επεκταθεί και εκτός Αττικής!

Γεγονός που προσωπικά με χαροποιεί ιδιαιτέρως, αφενός γιατί δήλωνα πάντα θαυμάστρια του καλλιτεχνικού πατινάζ (έχω ρίξει πολλά ξενύχτια παρακολουθώντας τις μεταμεσονύχτιες μεταδόσεις της ΕΡΤ, ακούγοντας τις ιστορικές περιγραφές του εξαίρετου Αλέξη Κωστάλα...), αφετέρου γιατί ήθελα από μικρό παιδί να γλιστρήσω στον πάγο - και όχι βέβαια καθιστή!

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα πριν μία εβδομάδα στο παγοδρόμιο που έχει στήσει ο δήμος στην πλατεία της περιοχής μου! Εκεί, ολόκληρη γαϊδάρα, προσπαθούσα να ισορροπήσω στις λεπίδες των πορτοκαλί παγοπέδιλων, κρατώντας με υπερένταση την μπάρα της περίφραξης! Και όχι, δεν ντράπηκα, μολονότι κάτι... τρίχρονοι σπόροι μού έκαναν παρατήρηση ότι τους εμποδίζω και να κάνω στην άκρη...!

Ενθουσιασμένη από την εμπειρία άρχισα να ερευνώ στο διαδίκτυο σχετικά με τις παγοπίστες - μόνιμες και μη - που υπάρχουν στην περιοχή της Αττικής. Βλέπετε το αποφάσισα ότι θα κάνω πατινάζ όσο πιο συχνά μπορώ.

Βρήκα, λοιπόν, ότι μέχρι τον Μάιο λειτουργούν παγοδρόμια στον Φλοίσβο και στη Γλυφάδα, ότι μέχρι τον Φεβρουάριο θα υπάρχει πίστα στο Village Center στου Ρέντη, ότι το ξενοδοχείο Ledra Marriot έχει στήσει παγοδρόμιο στην ταράτσα του Odeοn Star City στη Λεωφ. Συγγρού, Κάτι αντίστοιχο υπάρχει και στα εμπορικά κέντρα Golden Hall και Athens Heart, ενώ στο Πικέρμι στο Blanos Sports Park υπάρχει κλειστό παγοδρόμιο 600 τμ!!!

Και το πλέον εντυπωσιακό για εμένα - που είχα βρεθεί στο μόνο μίτινγκ καλλιτεχνικού πατινάζ που διεξήχθη ποτέ στο ΣΕΦ και στο οποίο ήμασταν μόλις πέντε θεατές! - ότι πολλοί δήμοι εντός και εκτός Αττικής έχουν στήσει παγοδρόμια!!!

Για όσους ενδιαφέρονται για το πατινάζ στον πάγο έχω συγκεντρώσει τα παρακάτω link για περισσότερες λεπτομέρειες και καλύτερη ενημέρωση:

www.ice-world.com

www.icenskate.gr

http://www.nooz.gr/page.ashx?pid=9&aid=1047009&cid=180

http://www.paidorama.com/%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82/%CE%9D%CE%AD%CE%B1/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%B6-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BF.html

http://www.in2life.gr/article_print.aspx?amid=176009

http://www.icearena.gr/2009/10/13/ice-rinks/

http://www.blanospark.gr/

Φυσικά, κάθε άλλη πληροφορία είναι ευσπρόσδεκτη!

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο αφορούν φυσικά στη στολισμένη γιορτινά πλατεία Συντάγματος.

ΥΣ: Η Πυξίδα είναι στο Facebook! (http://www.facebook.com/pages/Pyxida/105651174913)

στο TWΙΤTER: http://twitter.com/Pyksida .

Εκεί μπορείτε να ανεβάσετε το δικό σας υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και στις σελίδες της Πυξίδας!

Με τον Ολυμπιακό στο Φριντρισχάφεν

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 05 Feb 2009 01:46:06 GMT

Εάν ευγνωμονώ για κάτι το επάγγελμά μου, είναι γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να ταξιδέψω σε περιοχές, τις οποίες υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επισκεπτόμουν ποτέ.

Μία από αυτές είναι η πόλη Φριντρισχάφεν (Friedrichshafen) στη νότια Γερμανία. Μία πόλη που ενδεχομένως στην Ελλάδα γνωρίζουν μόνο όσοι είναι φίλαθλοι και ασχολούνται με το βόλεϊ, καθώς η ομώνυμη ομάδα έχει βρεθεί αντιμέτωπη πολλές φορές με ελληνικές και μάλιστα το 2007 κατέκτησε το Champions League στο βόλεϊ.

Το Φριντρισχάφεν βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της λίμνης Constance, η οποία αποτελεί φυσικό σύνορο τριών χωρών, της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας. Βρέθηκα εκεί για πρώτη φορά πριν 11 χρόνια για να καλύψω δημοσιογραφικά τον αγώνα της ομάδας βόλεϊ του Ολυμπιακού με την - άσημη τότε - τοπική ομάδα στο πλαίσιο του Κυπέλλου πρωταθλητριών.

Τότε δούλευα σε εφημερίδα "ερυθρόλευκων" αποχρώσεων και ήμουν η μοναδική γυναίκα της αποστολής. Γεγονός που φυσικά δεν μου είχε δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, παρά μόνο λίγο άγχος την ώρα του φαγητού!

Στο πρώτο μας, λοιπόν, γεύμα στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου - καθότι ακολουθούσα το πρόγραμμα της ομάδας σαν να ήμουν μέλος αυτής - μπήκα αργοπορημένη στην αίθουσα γιατί πάλευα πολλή ώρα να στείλω με φαξ το ρεπορτάζ μου στην εφημερίδα μου.

Ούτε λόγος βέβαια τότε για ασύρματο ίντερνετ και ξενοδοχεία με ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Και μολονότι είχα πάρει μαζί μου - το πρώτο μου - λάπτοπ, με dial up σύνδεση ίντερνετ, δεν κατάφερα ποτέ να κάνω σύνδεση γιατί δεν μου το επέτρεπαν οι τηλεφωνικές γραμμές του ξενοδοχείου. Έτσι, είχα αναγκαστεί να γράψω όλο το κείμενο με το χέρι.

Τότε θυμόμουν ακόμα πώς γίνεται αυτό!

Είχα μπει, λοιπόν, αργοπορημένη και αγχωμένη στην τραπεζαρία, όπου βρισκόταν ήδη όλη η ομάδα και περίμενε να σερβιριστεί το φαγητό. Και μεσα στη ντροπή μου έπαθα το χειρότερο: κουτούλησα σε ένα φωτιστικό!

Για να ακουστεί από μια πλευρά του τραπεζιού: "ΓΚΟΛ! Μαχλάς!" Ο Χριστοφιδέλης το είχε πει και φυσικά όλοι είχαν σκάσει στα γέλια!

Το δωμάτιό μου ήταν γωνιακό και από τη μία πλευρά είχα αυτήν τη θέα...

... ενώ από την άλλη είχα αυτή.

Γενικώς, πάντως, ήταν ένα ταξίδι που είχε γίνει σε ευχάριστο κλίμα. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην άφιξη και στη διαμονή, γιατί η επιστροφή δεν ήταν και τόσο ευχάριστη καθώς η ομάδα είχε γνωρίσει απρόσμενη ήττα.

Πάντως, η διάθεση όλων πριν τον αγώνα ήταν τόσο καλή που μέχρι και χιονοπόλεμο είχαν παίξει!

Και για να ακριβολογώ είχαν δώσει ζωντάνια στο Φριντρισχάφεν, που ήταν τόσο παγωμένο που δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος στους δρόμους.

Θυμάμαι τότε που τα παιδια μού είχαν ζητήσει τότε να μην δημοσιεύσω τις φωτογραφίες, ειδικά μετά την ήττα τους, για να μη θεωρηθεί ότι δεν είχαν δώσει τη δέουσα προσοχή στον αγώνα.

Είχα σεβαστεί την επιθυμία τους και ποτέ μέχρι τώρα αυτές οι φωτογραφίες δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας. Τώρα πλέον, δέκα χρόνια μετά, νομίζω ότι δικαιούμαι να το πράξω!

Στο κάτω κάτω της γραφής, μέχρι και η CIA δημοσιοποιεί τα αρχεία της μετά από κάποια χρόνια!

Το κακό ήταν ότι και την επόμενη χρονιά η κλήρωση είχε φέρει τον Ολυμπιακό αντιμέτωπο με τη Φριντρισχάφεν. Μου είχαν ζητήσει και τότε να καλύψω τον αγώνα, μολονότι τούς είχα επισημάνει ότι πρέπει να αλλάξει το γούρι και η αποστολή να περιλαμβάνει διαφορετική σύνθεση.

Για να είμαι ειλικρινής, προτιμούσα τότε να πάω στην Κωνσταντινούπολη με την ΑΕΚ, η οποία είχε οργανώσει πολυπληθή δημοσιογραφική αποστολή. Καθότι όμως εργαζόμουν σε "ερυθρόλευκη" εφημερίδα, αναγκάσθηκα να ξαναπάω στο Φριντρισχάφεν.

Η ομάδα φυσικά έχασε ξανά, αλλά εγώ τούς είχα προειδοποιήσει! Ας πρόσεχαν! Αλλά αυτό θα είναι θέμα για μια επόμενη ανάρτηση...

Μπράβο και όχι οίκτο!

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 23 Sep 2008 13:38:24 GMT

Όταν είχαν αρχίσει οι Παραολυμπιακοί Αγώνες (ή Παραλυμπιακοί όπως είναι το σωστότερο) είχα γράψει το παράπονό μου για την ελάχιστη προβολή που είχαν οι επιτυχίες των αθλητών μας στο Πεκίνο. Τελικά, τα 24 μετάλλια ανάγκασαν μέχρι και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια να ασχοληθούν μαζί τους, μολονότι δεν είδαμε (ευτυχώς!) συγγενείς να σουβλίζουν αρνιά στο χωριό του προπάππου του Ταϊγανίδη!

Προσωπικά ενοχλούμαι όταν ακούω τη φράση «μπράβο τους βρε παιδί μου αλλά σφίγγεται η καρδιά μου όταν τους βλέπω» γιατί θεωρώ ότι η καρδιά μας θα πρέπει να γεμίζει υπερηφάνεια για τη δύναμη της ψυχής αυτών των ανθρώπων.

Στο ΕΤ weekly, το ένθετο του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής, διάβασα για πολύ όμορφη συνέντευξη του «αργυρού» Ολυμπιονίκη στη μπότσια, Γιώργου Πολυχρονίδη στον δημοσιογράφο Βασίλη Παπανδρέου. Και αναδημοσιεύω το παρακάτω απόσπασμα:

«Δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους, δεν έχουμε πρόσβαση σε κτίρια. (...) Ο λόγος που δεν συναντάμε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες στο δρόμο είναι ότι δεν έχουν τρόπο να κυκλοφορήσουν. Κανείς δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Το μόνο που θέλουμε είναι να έχουμε τα απαραίτητα εφόδια να μην παραιτηθούμε από τη ζωή»...

«Περνάμε απαρατήρητοι. Είναι κάτι που έχει πειράξει αρκετά από τα παιδιά. Και όμως, δείχνουμε σε όλους ότι πολλοί από εμάς που είχαμε πάρει μετάλλια και το 2004 δεν είμαστε αθλητές- βεγγαλικά. Είμαστε αθλητές με διάρκεια. Δεν δέχομαι ότι ένας αρτιμελής αθλητής κάνει περισσότερη προπόνηση» δηλώνει ο υπερκολυμβητής, Χαράλαμπος Ταϊγανίδης

Στα Νέα της Τρίτης, ο δημοσιογράφος, Μάνος Χαραλαμπάκης επιμελήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ - το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ - στο οποίο ο κολυμβητής Γιώργος Καπελλάκης, που κατέκτησε τέσσερα μετάλλια στο Πεκίνο, τονίζει:

«Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι είμαστε αθλητές ισότιμοι με τους αρτιμελείς. Χύνουμε ιδρώτα και αίμα στις προπονήσεις όπως κι εκείνοι».

Στο ίδιο άρθρο φιλοξενούνται δηλώσεις του υπερ-κολυμβητή, Χαράλαμπου Ταϊγανίδη, ο οποίος μάς βάζει όλους στη θέση μας:

«Δεν δέχομαι ότι είμαι αθλητής της 'ζωής και της ψυχής'. Ούτε είμαστε αθλητές με ειδικές ανάγκες. Είμαστε άτομα με αναπηρία. Όλοι έχουμε ανάγκες. Και βέβαια δεν ντρεπόμαστε για την αναπηρία μας».

Προσπωικά, αισθάνομαι ντροπή για όσες φορές ως οδηγός είχα παρκάρει μπροστά σε ράμπα πεζοδρομίου με τη δικαιολογία ότι δεν έβρισκα που να παρκάρω. Τότε, όμως, δεν ήξερα ότι στερώ την ελευθερία κίνησης σε κάποιον συνάνθρωπό μου...

ΥΣ: Διάβασα ένα ιδιαιτέρως αιχμηρό κείμενο σχετικό με το θέμα από το patsiouri. Σας το προτείνω...

Oh, dear, dear!

Πέννυ Μπροτζάκη — Fri, 12 Sep 2008 14:39:25 GMT

Είναι Τετάρτη βράδυ και όλη η Υφήλειος παίζει ποδόσφαιρο καθώς διεξάγονται αγώνες των προκριματικών για το Μουντιάλ του 2010. Η παμπ του ξενοδοχείου στο οποίο διέμενα στο Εδιμβούργο έχει γεμίσει από Σκωτσέζους που παρακολουθούν τον αγώνα της Εθνικής τους ομάδας με την Ισλανδία, την οποία νίκησαν με 2-1.

Στην τηλεόραση του δωματίου μου κάνω ζάπινγκ μπας και βρω την απευθείας μετάδοση της αναμέτρησης της αγγλικής ομάδας με ανίπαλο την Κροατία. Δυστυχώς το συγκεκριμένο συνδομητικό κανάλι δεν είναι συντονισμένο στους τηλεοπτικούς δέκτες των δωματίων. Έτσι έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις εναλλακτικές λύσεις που προσφέρει η βρετανική τηλεόραση.

Το BBC είχε τηλεοπτικά τη ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα της Αγγλίας, ενώ στην οθόνη αναγράφονται στα σκορ όλων των υπολοίπων αγώνων, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας προς μεγάλη μου χαρά, καθώς είχα άμεση ενημέρωση χωρίς να χρειάζεται να τηλεφωνώ κάθε λίγο και λιγάκι στους δικούς μου για να μάθω το σκορ.

Το καλύτερο όμως το είδα στο Skysports. Εκεί υπήρχαν αρκετοί παρουσιαστές σε ένα πάνελ και ο καθένας τους είχε αναλάβει να παρακολουθεί από έναν αγώνα των ομάδων της Μεγάλης Βρετανίας (Αγγλίας, Σκωτίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας) από ένα μόνιτορ που είχε μπροστά του. Έλα όμως που συμπεριφέρονταν περισσότερο ως οπαδοί παρά ως σχολιαστές!

Ο εικονιζόμενος συμπαθής κύριος είχε αναλάβει τον αγώνα της Σκωτίας. Οι Σκωτσέζοι έχουν το προβάδισμα στο σκορ αλλά κινδυνεύουν να δεχθούν γκολ. Ο κύριος περιγράφει τη φάση ως εξής: «Oh.... No... No... Oh, dear, dear... Oh dear, dear»! με τη χαρακτηριστική σκωτσέζικη προφορά.

Ο συντονιστής τον ρωτά τι συνέβη στον αγώνα και εκείνος απαντά αποσβολωμένος: «Oh, dear, dear!»! Ακόμα να τον συνεφέρουν!

Ραντεβού με τη.. Νέσυ!

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 08 Sep 2008 22:12:10 GMT

Ήρθε η ώρα η Πυξίδα να ξεκουραστεί για λίγο. Ε, γύρω - γύρω, ζαλίστηκε! Θα ανηφορίσει λίγο προς αναζήτηση βροχής και θα επιστρέψει στα τέλη της εβδομάδας. Και όταν με το καλό επιστρέψει, ελπίζει ότι θα έχει αρκετά καλούδια να μοιραστεί μαζί σας!

Έχει όμως και μία απορία... Πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι στο Πεκίνο διεξάγονται οι Παραολυμπιακοί Αγώνες; Στους οποίους μάλιστα η Ελλάδα κατακτά και μετάλλια! Ποια κανάλια προβάλλουν αυτές τις επιτυχίες και πόσοι αρθρογράφοι σχολίασαν την καταπληκτική τελετή έναρξης, που - κατά την προσωπική μου άποψη - υπερείχε σε συναίσθημα κατά πολύ της αντίστοιχης των Ολυμπιακών Αγώνων;

Χμ... Ας αφήσω τις γκρίνιες για αργότερα... Παίρνω την ομπρέλα μου και παω στη... Νέσυ!

Μετά τους Ολυμπιακούς... ο Ολυμπιακός!

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 26 Aug 2008 00:11:45 GMT

Ο Ολυμπιακός παρουσίαζε το μεσημέρι της Δευτέρας τα νέα μεταγραφικά αποκτήματά του. Ε, είπα και εγώ να πεταχτώ μια βόλτα στο «Καραϊσκάκη» για τη συνέντευξη Τύπου. Την ίδια ιδέα είχαν, βέβαια, και πολλοί άλλοι, δημοσιογράφοι και απλοί φίλαθλοι.

Η εκδήλωση διήρκησε λιγότερο από μισή ώρα, τα λόγια ήταν λίγα, το ίδιο και υποσχέσεις, καθώς ακολουθεί και η ρεβάνς με την Ανόρθωση για τα προκριματικά του Champions League.

Οι φωτογραφίες, αντιθέτως, ήταν πολλές! Πήραν... φωτιά κινητά, κάμερες, φωτογραφικές μηχανές από φωτορεπόρτερ, δημοσιογράφους, κάμεραμεν, φιλάθλους, μεγάλους και μικρούς!

Θα άφηνα τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη;!

Ιδού, λοιπόν, αυτός που μάς έβγαλε το λάδι - δημοσιογραφικά εννοώ - με το να γράφουμε ότι έρχεται, ότι δεν έρχεται, ότι μπορεί και να έρθει, ότι ήρθε η μητέρα του (η οποία παρεπιπτόντως είναι νεότατη και ιδιαιτέρως εμφανίσιμη!).

Όσοι υποστηρίζετε τον Ολυμπιακό: Δικός σας!

Όσοι είστε... ουδέτεροι: Αγνοήστε τον!

Όσοι είστε του αντιθέτου στρατοπέδου: Πάρτε τη φωτογραφία και κάντε τη στόχο για βελάκια!

Είναι μια ανάρτηση για όλες τις χρήσεις και όλα τα γούστα!

Αντίο Πεκίνο...

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 25 Aug 2008 23:28:03 GMT

Τελείωσαν λοιπόν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου... Τέσσερα χρόνια τους περίμενα, και τώρα πάει, πέρασαν... Αρχισε ήδη η αναμονή για τους Αγώνες του Λονδίνου... Οι οποίοι άλλωστε θα γίνουν και στη «γειτονιά» μας, 3,5 ώρες «δρόμος» είναι άλλωστε μόνο... Σαν το Αθήνα - Λαμία ένα πράγμα!

Κάθε Ολυμπιάδα που περνά (δηλαδή η τετραετία που μεσολαβεί μεταξύ δύο διοργανώσεων) αποτελεί μια σημαντική περίοδο για εμένα. Θα έπρεπε ίσως να γράψω καλύτερα ότι με το που ολοκληρώνεται μια Ολυμπιάδα (αρχίζει δηλαδή μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων) κάνω τον προσωπικό μου απολογισμό. «Τη βγάλαμε και αυτήν την τετραετία» σκέφτομαι. «Αντε, να πάμε τώρα για την επόμενη...»

Το Πεκίνο, λοιπόν, μάς αποχαιρέτησε και το Λονδίνο μάς περιμένει. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτά που μου άρεσαν και αυτά που δεν μου άρεσαν σε αυτή τη διοργάνωση:

Τι μου άρεσε

- Υπήρχαν τηλεοπτικές μεταδόσεις από αθλήματα καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Αλλοτε απευθείας και άλλοτε μαγνητοσκοπημένες. Εάν δεν υπήρχε και αυτή η διαφορά της ώρας, θα βλέπαμε περισσότερα αγωνίσματα απευθείας

- Είχαμε την ευκαιρία να δούμε σπορ για τα οποία κανείς δεν ενδιαφέρεται όταν διεξάγονται εκτός Ολυμπιακών Αγώνων

- Μάθαμε κάτι παραπάνω για την Κίνα, τα προβλήματα, τις ιδιαιτερότητες, τη νοοτροπία, την καθημερινότητά της

- Το κλάμα της Ισινμπάγεβα στο πρώτο σκαλί του βάθρου του άλματος επί κοντώ

- Το γοερό κλάμα και του Ρουμάνου Ντραγκουλέσκου στο Ολυμπιακό χωριό επειδή έχασε το χρυσό μετάλλιο, μαζί και το πριμ που θα τον βοηθούσε να πληρώσει το χρέος του για την εγχείρηση της κόρης του

- Κατακτήσαμε τέσσερα μετάλλια και μάλιστα στην πλειοψηφία τους από αθλήματα που δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ

- Η επίσημη εμφάνιση με την οποία παρήλασε η ομάδα μας στην τελετή έναρξης. Πολύ σικ!

- Η εμφάνιση των Κουτρουμανίδου/ Τσιαρτσιάνη στο beach volley

- Η έβδομη θέση του Τσακμάκη στο σλάλομ του καγιάκ και η παρουσία των Ιακωβάκη, Τσουμελέκα, Δουβαλίδη στον στίβο, αλλά και των Μπισκιτζή/ Τσιάβου στην κωπηλασία

- Ο Νίκος Κακλαμανάκης και η αφοσίωσή του στην ιστιοσανίδα του

- Η Αμερικανίδα (με ρωσικό αίμα) Λιούκιν στην ενόργανη γυμναστική

- Το υψηλού επιπέδου γυναικείο ποδόσφαιρο

- Τα σόου του Τζαμαϊκανού - πιάστε με εάν μπορείτε - Γουσέιν Μπολτ

- Η δίαιτα των 12.000 θερμίδων ημερησίως του Μάικλ Φελπς (τον ζηλεύω!)

- Οι όμορφες αναμνήσεις από τους δικούς μας Ολυμπιακούς Αγώνες

- Η ρήση του δημάρχου του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον ότι επιτέλους το πινκ πονγκ επιστρέφει στο σπίτι του και η αποκάλυψη που έκανε ότι πρόκειται για βρετανικό σπορ που ονομαζόταν ριφ ραφ! Τα γέλια του «ημίθεου» των μεσαίων αποστάσεων και νυν προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής του «Λονδίνο 2012», Σεμπάστιαν Κόου τα είπαν όλα!

Τι ΔΕΝ μου άρεσε

- Ο Ρότζερ Φέντερερ «πάτωσε» για ακόμα ένα τουρνουά εφέτος. Τουλάχιστον πήρε το χρυσό στο διπλό

- Τα κορίτσια στη συγχρονισμένη κολύμβηση και στο ανσάμπλ δεν πήραν καλύτερες βαθμολογίες

- Έχουμε «εξαφανισθεί» στην πάλη από την οποία κάποτε παίρναμε τα μόνα μας Ολυμπιακά μετάλλια. Κρίμα που υπάρχει και στιλ προς τιμήν μας (ελληνορωμαϊκή)

- Οι τελετές έναρξης και λήξης. Κατά το προσωπικό μου γούστο, η δική μας τελετή έναρξης ήταν μακράν η καλύτερη καθώς αποτελούσε μια εικαστική πρόταση, ενώ αξεπέραστη παραμένει η τελετή λήξης της Μόσχας, το 1980, με τον Μίσα (το αρκουδάκι μασκότ των Αγώνων) σχηματισμένο με καρτελάκια στην εξέδρα να δακρύζει αποχαιρετώντας αθλητές και θεατές!

- Τα αρνητικά σχόλια για τα λίγα μετάλλια που κατακτήσαμε. Και πάλι καλά να λέμε! Εκτός εάν τα θέλουμε «ντοπέ»!

- Η θεωρία του «εάν δεν ντοπαρισθείς μετάλλιο δεν παίρνεις». Καταρχήν εάν δεν υπάρξει θετικό δείγμα, προσωπικά δεν θεωρώ κανέναν ντοπαρισμένο. Ως γνωστόν είμαι της ιδεολογίας I want to believe.

- Η καχυποψία που πλέον υπάρχει για όλα τα μεγάλα αθλητικά επιτεύγματα. Η ΔΟΕ πλέον θα κρατά τα δείγματα των αθλητών για οκτώ χρόνια προκειμένου να τα εξετάζει ανά πάσα στιγμή. The truth is out there!

- Η παραβίαση της Ολυμπιακής εκεχειρίας ανήμερα της τελετής έναρξης. Ευτυχώς οι δύο αθλήτριες, η Ρωσίδα και η Γεωργιανή έδωσαν μαθήματα ήθους στις κυβερνήσεις τους

- Η είδηση του ντοπαρίσματος της Χαλκιά ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο και μάλιστα στη μία τα ξημερώματα ώρα Πεκίνου. Και η συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε...

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το φωτογραφικό αφιέρωμα του in.gr στους Ολυμπακούς Αγώνες του Πεκίνου