ΗΠΑ

Από τον Νιαγάρα μέχρι το Λας Βέγκας

Πέννυ Μπροτζάκη — Sat, 01 Aug 2009 22:35:29 GMT

Η Αγγελική Ξανθάκη που ζει στη Ζάκυνθο είναι η καλή μας η Κική από τα «Ονειρομαγειρέματα με Θέα» με τις εκπληκτικές φωτογραφίες και την περίφημη «Μικρή Κουζίνα» με τις λαχταριστές λιχουδιές της.

Όσοι επισκέπτεστε τακτικά την Πυξίδα, θα τη θυμόσαστε από το Χιουμοριστικό Ταξίδι της στις ΗΠΑ - εκείνο που φοβόταν μήπως πάει στο... Αυγατηγανιστάν!

Αυτή τη φορά μάς γράφει τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις της από τις πόλεις και τις τοποθεσίες που επισκέφτηκε, που δεν ήταν και λίγες: Αντοβερ, Βοστώνη, Νιαγάρα, Λας Βέγκας, Σικάγο...

Σε ετούτη εδώ την ανάτρηση, κάνει έναν απολογισμό του ταξιδιού της και μοιράζεται μαζί μας τις φωτογραφίες της για να ταξιδέψουμε νοερά μαζί της.

Μη λησμονήσετε να κάνετε «κλικ» στις... μπλε λεξούλες, που οδηγούν στα αυθεντικά κομμάτια, που είχε γράψει η Κική για το ταξίδι της προκειμένου να απολαύσετε ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες.

Ας της ευχηθούμε να κάνει αυτό το ταξίδι ξανά και σύντομα!

«Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που πήγαμε οικογενειακώς στην Αμερική. Οι αναμνήσεις καταστάλαξαν, αλλά οι μνήμες είναι ακόμα έντονες και με νοσταλγία θυμάμαι τις στιγμές που περάσαμε εκεί. Περάσαμε πολύ όμορφα και ήταν μια μοναδική εμπειρία για μας που είχαμε ταξιδέψει μόνο στην Ευρώπη.

» Ο αρχικός προορισμός ήταν το Andover. Το Andover είναι ένα προάστιο της Βοστώνης, μόλις 20-25 μίλια μακριά. Βέβαια, ελάχιστα είδαμε το Andover, γιατί προτιμήσαμε να ξεναγηθούμε στη Βοστώνη αρκετές φορές, όπως επίσης ταξιδέψαμε και σε άλλες πόλεις. Το σημείο που έμενε η φίλη μου ήταν πανέμορφο. Σχεδόν δάσος.

» Σπίτια αραιά, με μεγάλες περιποιημένες αυλές, τεράστια δέντρα. Καθημερινά, μας κρατούσαν συντροφιά στην αυλή σκιουράκια, περίεργα πουλιά, ακόμα και ελάφια. Τα ελάφια το χειμώνα είναι πιο τακτικά. Όταν ήμασταν εμείς, είδαμε μόνο ένα.

» Η Βοστώνη, είναι μια πόλη με ιστορία, αφού είναι από τις πιο παλιές πόλεις στην Αμερική, κοιτίδα πολιτισμού και επιστημών, αφού εκεί υπάρχουν μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια σε όλη την Αμερική.

» Βρέχεται από τον ποταμό Τσαρλς, τον οποίο είδαμε με ένα παπάκι από τα Duck Tours. Η ξενάγηση έγινε στους δρόμους της πόλης αλλά και στον ποταμό, αφού τα παπάκια είχαν τη δυνατότητα να κινούνται σαν αυτοκίνητα αλλά και να πλέουν στο νερό σαν βάρκες.

» Στην 1η μας επίσκεψη επισκεφτήκαμε το Ενυδρείο της Βοστώνης, ένα χώρο με μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο για μεγάλους, όσο και για παιδιά.

» Τη 2η μέρα, επισκεφτήκαμε το Museum of Science. Νόμιζα πως θα βαρεθώ γιατί δεν ήξερα τι θα δούμε μέσα, αλλά μία φορά δεν είναι αρκετό για να το δεις. Φεύγεις από κει επειδή κουράστηκες και όχι επειδή βαρέθηκες.

» Ένα άλλο σημείο αναφοράς στη Βοστώνη, είναι ο Prudential Tower.

» Ο Prudential tower είναι ο 2ος πιο ψηλός ουρανοξύστης στη Βοστώνη και 26ος στις Ηνωμένες Πολιτείες. 229 μέτρα ύψος, 52 πατώματα, πολλές χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα με εμπορικά, γραφεία κλπ. Από κει, μπορεί να δεις κάποιος όλη τη Βοστώνη και τον ποταμό Τσαρλς. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους, τόσο ο Prudential Tower, όσο και άλλος ένας ουρανοξύστης που είναι ακόμα πιο ψηλός από αυτόν, έμειναν κλειστοί για το κοινό (έχουν observatory στον τελευταίο όροφο) επειδή φοβόντουσαν ότι θα ήταν ο επόμενος στόχος, αφού τα δύο αυτά κτήρια είναι τα πιο ψηλά στην πόλη αλλά και επειδή τα αεροπλάνα τότε είχαν σηκωθεί από τη Βοστώνη…

» Η Βοστώνη ήταν πανέμορφη, είτε κινιόσουν σε αυτή στη διάρκεια της μέρας,

» .. είτε της νύχτας…

» Ένας άλλος προορισμός, ήταν οι καταρράχτες του Νιαγάρα.

» Περίπου 45.000 γαλόνια νερού ρέουν ανά λεπτό με 56 χλμ την ώρα. Πάνω από 100 είδη ψαριών ζουν εκεί. Οι καταρράχτες αριθμούν πάνω από 12.000 χρόνια ζωής. Η μεγαλύτερη πηγή παροχής ηλεκτρικού για το Οντάριο. Στην ουσία υπάρχουν 2 μεγάλοι καταρράχτες οι οποίοι καλύπτουν μια έκταση περίπου 200 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο καναδικός, The Horseshoe falls, επειδή μοιάζει με πέταλο αλόγου και The Αmerican falls λίγο πιο πέρα. Οι καταρράχτες ενώνουν Καναδά και Αμερική με πολλές γέφυρες. Όπως και να τους δεις, μέρα ή νύχτα, είναι άκρως εντυπωσιακοί.

» Συγκεντρώνουν δε τεράστιο αριθμό τουριστών, όχι μόνο ξένων αλλά και ντόπιων.

» Εμείς, μείναμε σε κάμπινγκ στο Green Island, που ήταν πάρα πολύ όμορφα για μικρούς και μεγάλους.

» Επόμενος προορισμός ήταν το Λας Βέγκας. Μια πόλη... λούνα παρκ για μεγάλους. Χτισμένη μέσα στην έρημο της Νεβάδα, η πόλη που φτιάχτηκε καθαρά για τζόγο, προσφέρει μοναδικό θέαμα στον κάθε επισκέπτη.

» Άλλος ένας προορισμός, ήταν το Σικάγο.

» Στο Σικάγο δυστυχώς εγώ δεν ακολούθησα, πήγε μόνο ο άντρας μου, για να δει συγγενείς του. Μετάνιωσα φυσικά στη συνέχεια, γιατί είναι μια εξίσου ενδιαφέρουσα πόλη, οι συνθήκες όμως δεν το επέτρεπαν να πάω κι εγώ. Την επόμενη φορά όμως, είναι σίγουρο πως θα βρεθώ εκεί!

» Γυρίσαμε πίσω, 3 βδομάδες μετά, βλέποντας για ώρες τον πιο όμορφο ουρανό, που έχω δει ποτέ μου και με πάρα πολλές όμορφες αναμνήσεις.

» Η εικόνα για την Αμερική ήταν θετική και θέλω να ξαναπάω. Άλλωστε έχω υποχρεώσεις πια εκεί. Ελπίζω να τα καταφέρω σε 1-2 χρόνια να κάνω πάλι αυτό το ταξίδι...»

Από Ακτή σε Ακτή με τον Phaethon

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 23 Jul 2009 22:40:39 GMT

Λένε ότι όνειρο των Αμερικανών είναι να διασχίσουν τη χώρα τους, από την Ανατολική Ακτή και τον Ατλαντικό Ωκεανό έως τη Δυτική Ακτή και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Και δεν είναι όνειρο μόνο των Αμερικανών, θα έλεγα εγώ.

Ο Phaethon έκανε το όνειρο πραγματικότητα, διέσχισε οδικώς τις ΗΠΑ! Και ο κοινός μπλογκοφίλος Γκρινιάρης φιλοξένησε στο ιστολόγιό του τις καταπληκτικές φωτογραφίες του Phaethon από ένα ταξίδι που θα μπορούσε να αποτελέσει και τη βάση ενός ντοκιμαντέρ.

Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και τους δύο, που μού έδωσαν την άδεια να μοιραστώ αυτές τις φωτογραφίες μαζί σας:

Route 66, Amboy, CA

Route 66

Κάπου στην California

Nevada

Grand Canyon

Santa Fe, New Mexico

Texas

French Quarter, New Orleans

Αλήθεια, ποια από όλα αυτά τα μέρης σάς εξάπτει περισσότερο τη φαντασία;

Ολόκληρη την ανάρτηση του Γκρινιάρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ...

Southern Comfort!

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 24 Dec 2008 18:41:53 GMT

Η Αθηνά Λιάνα Σμιθ, μόνιμη κάτοικος της Φλόριντα, είναι καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Hillsborough Community College. Δημιούργησε το ιστολόγιο Staying in school προκειμένου να μπορούν οι φοιτητές της να εκθέτουν τους συλλογισμούς τους που προκύπτουν από τη διδασκαλία αλλά και να τους συζητούν.

Ένα από τα καλύτερα περιεχόμενά του είναι το βίντεο ενός Μορμόνου φοιτητή της Λιάνας Αθηνάς το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ και το ανέβασε στο Staying In School και το ανεβασε στο μπλογκ μαζι με κειμενο του στις 2 Μαρτιου 2008.

Ως μόνιμος κάτοικος ΗΠΑ, πλέον, η Αθηνά Λιάνα Σμιθ είναι από τους πλέον κατάλληλους να μάς μιλήσουν για αυτή τη χώρα και ειδικότερα για τις Νότιες Πολιτείες. Και είχε την καλωσύνη να δεχθεί να φτιάξει μία ανάρτηση για την Πυξίδα, κάτι για το οποίο την ευχαριστώ πάρα πολύ!

Επέλεξε δε το παρακάτω τίτλο:

Southern Comfort!

«Οι περισσότεροι επισκέπτες στις ΗΠΑ κατευθύνονται προς Νέα Υόρκη και φεύγουν με τη γεύση της μεγαλούπολης, της κίνησης, των φημισμένων μουσείων και του Μπρόντγουέϊ.

» Το κόστος του ταξιδιού είναι τέτοιο που πολλοί δεν μπορούν να προχωρήσουν στην ενδοχώρα να δουν τη φύση της Μοντάνα, του Μίσινγκαν, του Άινταχο και του Κολοράντο, ή να αποτολμήσουν το Νότο όπου κανείς βλέπει το πρόσωπο της Αμερικής που αλλάζει και εξελίσσεται.

» Οι Νότιες πολιτείες τη δεκαετία του 60 φαίνονταν καταδικασμένες στη φτώχεια λόγω της έκτασης της αγροτικής οικονομίας σε συνδυασμό με την έλλειψη βιομηχανιών και του νόμιμου τότε διαχωρισμού φυλών.

» Όλα αυτά άλλαξαν γρήγορα μετά τη δεκαετία του 60. Το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων υπό την ηγεσία του χαρισματικού Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οδήγησε στον τερματισμό των φυλετικών διακρίσεων στα σχολεία, δημόσιους χώρους και στον εργασιακό τομέα με νόμο που υπέγραψε ο τότε Πρόεδρος Τζόνσον το 1964.

Ο τάφος στην Ατλάντα

Το μοτέλ στη Μέμφιδα όπου δολοφονήθηκε, διατηρήθηκε όπως ήταν τότε.

» Η αναβάθμιση ενός μεγάλου μέρους του μαύρου πληθυσμού του Νότου στέρησε από τους μεγαλοκαλλιεργητές το φτηνό εργατικό δυναμικό με αποτέλεσμα η τοπική οικονομία να ξεφύγει από το τέλμα της εμμονής στην καλλιέργεια και να μεταπηδήσει στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα. Η ανάπτυξη για πολλά μέρη... όχι όλα- ήταν αλματώδης.

Το λιμάνι της Σαβάνα

» Η Σαβάνα της Τζώρτζια με 135,000 κατοίκους έγινε μια πανάκριβη πόλη χάρη στην αποικιακή της αρχιτεκτονική και το φημισμένο της εμπορικό λιμάνι του οποίου ο αυτοματισμός στη εκφόρτωση και φόρτωση του επιτρέπει μια ανάπτυξη του 17% ετησίως ενώ βρίσκεται στην τέταρτη θέση εμπορικότητας στη χώρα.

» Η Ατλάντα χάρις στην τεράστια επένδυση στην τροτοβάθμια εκπαίδευση και με το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για επιχειρήσεις έλκυσε στις αρχές της δεκαετίας το CNN, τη Coca Cola, BellSouth, Delta Airlines, Home Depot, UPS, Georgia-Pacific και περισσοτερες από 1300 ξένες επιχειρήσεις που προσέλαβαν γύρω στους 100,000 ντόπιους.

Σπίτι στη Σαβάνα αξίας περίπου 2 εκατομμυρίων δολλαρίων.

» Το Τέξας με τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στη χώρα και 15η στον κόσμο έχει ελκύσει τη βιοϊατρική έρευνα και βιομηχανία, την πετρελαϊκή ανάπτυξη, τη βιομηχανία άμυνας και το κέντρο ελέγχου της ΝΑΣΑ.

» Το Κεντάκυ κάποτε εξήγαγε ουϊσκι και άλογα αλλά σήμερα έχει προσφέρει τις ιδανικές συνθήκες ανάπτυξης σε ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η Τογιότα, την οποία έλκυσε με 150 εκτομμύρια δολλάρια σε φοροαπαλλαγές.

» Την ίδια τακτική ακολούθησαν το Τενεσί, η Αλαμπάμα, Μισσισσιππής, Νότια Καρολίνα, Τζώρτζια και Τέξας δημιουργώντας τους «Little Eight» της αυτοκινητοβιομηχανίας (σε αντίθεση με τους Big Three του Ντιτρόϊτ) και μετατρέποντας την Τογιότα, Χιουντάϊ και BMW σε προϊόντα τόσο ντόπια όσο η μηλόπιττα. Η Αλαμπάμα το 1995 δεν κατασκεύαζε ούτε ένα αυτοκίνητο. Πέρυσι παρέδωσε στην αγορά 800,000.

» Το Τενεσί μόλις απέσπασε συμβόλαιο με τη Βολκς Βάγκεν αρχικής επένδυσης ενός δισεκατομμυρίου δολλαρίων. Η BMW διάλεξε τη Νότια Καρολίνα. Η κάθε δε νέα θέση εργασίας στην αυτοκινητοβιομηχανία δημιουργεί πέντε νέες σε παράπλευρους τομείς.

Παραλία Ντε Σόττο

» Να φτάσω και στη πολιτεία που μένω, στη Φλόριδα. Η παραγωγή εσπεριδοειδών, ο τουρισμός, τα ορυχεία φωσφορικού άλατος, η αεροναυπηγική, και βιοϊατρική αποτελούν τους κύριους άξονες της οικονομίας. Οι παραλίες Siesta Beach και Fort de Sotto είναι μοναδικές με τις απέραντες λευκές αμμουδιές.

Εμείς οι ξένοι δεν πολυμπαίνουμε διότι φοβόμαστε τους καρχαρίες, αλλά οι ντόπιοι έχουν μάθει να κολυμπάνε μαζί τους.

» Το νοτιότερο άκρο, το Key West, φημίζεται για τις παραλίες, τους κοραλλιογενείς υφάλους, τις καταδύσεις, το μεσονύκτιο ψάρεμα ξιφία με πανσέληνο στα ανοιχτά του ωκεανού, τα πάμπολλα γκέϊ μπαρ και το σπίτι του Χέμινγουέϊ.

Το σπίτι του Χέμινγουέϊ

Η παραλία στο Key West

» Το Disney World κτισμένο πάνω σε μια πρώην βαλτώδη περιοχή έκτασης 47 τετραγωνικών μιλίων (περίπου δυο φορές το Μανχάταν), έλκει 50 εκατομμύρια τουρίστες ετησίως, και προσφέρει εργασία σε 55,000 cast members όπως αποκαλούνται οι εργαζόμενοι εκεί.

Sea World

Animal Kingdom

» Το δε Cape Canaveral ή Kennedy Space Center όπως είναι γνωστό διαθέτει ένα αντυπωσιακό εκθεσιακό κέντρο που ξεκινά με το πρόγραμμα Apollo τελειώνει με το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

» Πιο κάτω, το Μαϊάμι, «φτιαγμένο» σε μεγάλο βαθμό από τους Κουβανούς εξόριστους, ελκύει 11 εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο, έχει μετατραπεί σε εμποροκό «gateway» προς Λατινική Αμερική φιλοξενώντας 1300 διεθνείς επιχειρήσεις, διαθέτει το τρίτο σε κίνηση αεροδρόμιο στη χώρα και έχει επιτρέψει τη δημιουργία δυο ζωνών ελεύθερου εμπορίου στη πόλη, τις Homestead Free Zone και Miami Free Zone.

Δεν είναι δρόμος στο Μαϊάμι αλλά το εσωτερικό ενός τεράστιου κρουαζερόπλοιου.

» Η γρήγορη ανάπτυξη δεν άγγιξε όλους και τα κοινωνικά προβλήματα παραμένουν πολλά. Η Λουϊζιάνα, ο Μισσισσιππής, η Αλαμπάμα, το Τενεσί και η Νότια Καρολίνα έχουν τα υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών στη χώρα.

» Τα επίπεδα φτώχιας στις μειονότητες παραμένουν υψηλά ενω το 23% των Ισπανόφωνων και 11% των μαύρων νέων έχουν εγκαταλείψει τις λυκειακές τους σπουδές (σε αντίθεση με 6% των λευκών και 3% των Ασιατών).

» Οι παράνομοι μετανάστες συγκεντρώνονται κυρίως στις νότιες πολιτείες εντείνοντας τα επίπεδα φτώχιας αν και τα ποσοστά εγκληματικότητας τους είναι περίπου ίδια με αυτά του υπόλοιπου πληθυσμού. Κια φυσικά να μη ξεχνάμε τους τυφώνες που συνήθως στοχεύουν τις πολιτείες γύρω από τον κόλπο του Μεξικού.

» Και κάτι ακόμα! Αν σας αρέσει η τζαζ, τα γνήσια κλαμπ θα τα βρείτε στο Νάσβιλ και στη Νέα Ορλεάνη όπου στις κηδείες, η πομπή προχωρά τραγουδώντας Louis Armstrong

» Υπάρχει δε μεγάλη πιθανότητα ότι και στους δρόμους θα δείτε συγκροτήματα να παίζουν. Το ταλέντο πολλών από αυτούς είναι εντυπωσιακό.

» Στη Μέμφιδα είχα πλησιάσει έναν σαξοφωνίστα του «δρόμου» και τον ρώτησα που έμαθε να παίζει έτσι. Με κοίταξε μισο-περιφρονητικά και χαμογελώντας μου ψιθύρισε: «Στη πίσω αλάνα...»

Ο Wayne Wallace έπαιξε δωρεάν στο fourth street festival της Νέας Ορλεάνης.»

Το χιουμοριστικό ταξίδι της Κικής στις ΗΠΑ

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 01 Dec 2008 21:38:22 GMT

Πριν λίγους μήνες, ηΚική από τα Ονειρομαγειρέματα με θέα και τη Μικρή Κουζίνα είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ και μάς είχε μετεφέρει διαδικτυακώς τις εμπειρίες της.

Οι φωτογραφίες της ήταν - όπως πάντα - καταπληκτικές και τα κείμενά της απολαυστικά! Δεν θα μπορούσα, λοιπόν, να μην της ζητήσω την άδεια να δημοσιεύσω αποσπάσματα από τις αναρτήσεις της για αυτό το μίνι αφιέρωμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Είχα σκοπό να κάνω μια συρραφή από όλες τις αναρτήσεις της. Διαβάζοντας όμως ξανά τα δύο πρώτα κείμενά της που αφορούσαν την υπερατλαντική πτήση της και την περιπέτειά της στο αεροδρόμιο που με τόσο χιουμοριστικό τρόπο μάς είχε παρουσιάσει, αποφάσισα να αναδημοσιεύσω εκτενή αποσπάσματα από αυτές και να σάς προτρέψω να διαβάσετε και τις αυθεντικές.

Είναι πραγματικά απολαυστικές!

Ευχαριστώ πολύ την Κική που μου επέτρεψε να μοιραστώ μαζί σας το υλικό της!

«Μετά από 1,5 ώρα πτήση από Αθήνα για Ρώμη, όπου είδαμε από ψηλά την Αθήνα, τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας και τη Γέφυρα του Ρίου-Αντίριου και μετά από 8,5 ώρες πτήση από τη Ρώμη για Βοστώνη που είδαμε τη Ρώμη από ψηλά, το Βατικανό, τον Τίβερη και το Καστέλο ντι Σαν Αντζελο και πολλά πολλά άλλα πράγματα, φτάνει εκείνη η άγια ώρα που φτάνουμε στην Αμερική.

» Μέσα μου πανηγυρίζω που είμαι ζωντανή μετά από τόσες ώρες πτήση (αφού φοβάμαι καλέ, τι θέλετε;), που δεν αποφάσισε κάνας περίεργος να πάμε στο... Αυγατηγανιστάν αντί για την Αμερική, που δεν πέσαμε σε κακοκαιρία και να θέλω πάμπερς κάθε 1 ώρα και άλλα τέτοια συναφή.
Δοξάζω το Θεό και την Παναγία που επιτέλους φτάνει η άγια ώρα της προσγείωσης και αρχίζω ήδη να προσεύχομαι για το ταξίδι της επιστροφής.

» Μία ώρα λοιπόν πριν φτάσουμε, οι αεροσυνοδοί αποφασίζουν να μοιράσουν φυλλάδια που πρέπει να συμπληρώσουμε και να παραδώσουμε μόλις περάσουμε από το τελωνείο. Ρε μεγάλε - αρχίζουμε και βλαστημοκοπάμε με τον άντρα μου - τι το δίνεις μία ώρα πριν φτάσουμε; Δώσ' το εκεί 2-3 ώρες νωρίτερα να το μελετήσουμε. Εδώ ήθελες ένα 10λεπτο μόνο για να διαβάσεις το κατεβατό που σου ζητούσαν.

Για πολλοστή φορά όπως ξαναείπα, έπρεπε να απαντήσεις σε ερωτήσεις του στυλ: πως σε λένε, που θα μείνεις, πόσο καιρό θα κάτσεις, που θα κάτσεις κλπ κλπ. Όλα αυτά, τα είχαμε απαντήσει όταν βγάλαμε τις βίζες, αλλά εδώ το παιχνίδι χόντραινε:
Τι κουβαλάς μαζί; (μια βόμβα αλλά δε θα το γράψω)
Είχες πρόσφατη επαφή με κατοικίδια; (έχω 6 γάτες, αμέτρητα γατσούλια και ένα σκύλο, αλλά ούτε αυτό θα στο γράψω)
Μήπως είχες κάποια μεταδοτική ασθένεια πρόσφατα; (είχα χλαμύδια αλλά έκατσα στο κρεβάτι και μου πέρασαν)
Τι ποσό κουβαλάς μαζί σου εις χρήμα; (τα γιεν πιάνονται;)
Αν έφερες κάτι πολύτιμο για δώρο πόσο έκανε; (έφερα κάτι διαμάντια αλλά είναι από το ορυχείο μου)
Κουβαλάς μαζί σου κάποιο τρόφιμο; (ναι τσίχλες Χίου, καραμέλες, μια μασημένη τσίχλα και 1.750 φέτα. Να τ' αφήσω;)
Μήπως κουβαλάς μαζί σου σπόρους; (πασατέμπο για να περνάει η ώρα. Πιάνεται; (...)

Έρχεται λοιπόν η άγια ώρα που πατάω το πόδι μου σε αυτήν την ήπειρο. Συγκίνηση που τα καταφέραμε, συγκίνηση που θα βλέπαμε τους φίλους, το μωρό που θα βάφτιζα, που είχαμε κάνει ένα τόσο μεγάλο ταξίδι ήρεμα και ωραία...
Με το που πατάω το πόδι μου, ανοίγω το κινητό και στέλνω sms στη Σοφία:
-«Ζω! Ζω και είμαι εδώ»!
-Ωραία, μου λέει, θα τα πούμε σε λίγο...
Αμ που να 'ξερε πόση ώρα θα έπαιρνε αυτό το λίγο...

Κατεβαίνουμε, μπαίνουμε σε μια αίθουσα και βλέπουμε μία ουράκλα...μα μία ουράκλα!!! Είχε 2 εισόδους: από δω τα εγχώρια, από δω τα αλλοδαπά. Πήγαμε στα αλλοδαπά.
Και καθόμαστε και περιμένουμε υπομονετικά τη σειρά μας... (...)»

Ολόκληρο το σχετικό κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ...

«Όση ώρα περιμένουμε, πίσω από τα γκισέ ένας φωτεινός πίνακας αναβοσβήνει. «Οι επιβάτες της πτήσης τάδε, θα πάρουν τις βαλίτσες τους από το διάδρομο 4»...

» Μέχρι δε να φτάσουμε, περνάμε πινακίδες του στυλ:

» ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ?
ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΟ ΤΩΝ ΠΤΗΝΩΝ? Και ναααααααα μια φωτογραφία ενός παπαγάλου δίπλα...

» Ένας κύριος διευκολύνει την κυκλοφορία και τους έχοντες απορίες. Εμείς δεν είχαμε, είχαμε τα χαρτιά έτοιμα. Μας στέλνει ο κύριος σε ένα γκισέ που ήδη απασχολούσε έναν επισκέπτη. Μπροστά έχει μια κίτρινη γραμμή. Μέγα έγκλημα να την πατήσεις. Λες και άμα την πατούσα, θα πυροδοτούσα εκρηκτικό μηχανισμό. Ο κύριος ήταν υπεύθυνος και για αυτό. Να μην πατήσεις την κίτρινη γραμμή. Ίσα ρε μεγάλε! Άλλη όρεξη δεν είχα...

» Φτάνει η σειρά μας και πάμε πακέτο στον έγχρωμο κύριο του γκισέ.
-Καλημέρα, χαμογελώντας εμείς.
-Αχνα αυτός.
-Ωχ μέσα μας εμείς, σε στραβάδι πέσαμε...
Κοιτάει τα χαρτιά και λέει:
-Αυτά τα χαρτιά είναι λάθος.
Γλουπ!
-Η Ελλάδα δεν είναι μέσα στις χώρες που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει τέτοια συμφωνία...
Ξαναγλουπ!
-Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σας έδωσαν αυτά τα χαρτιά να συμπληρώσετε...
Ξαναματαγλουπ!
Και κάνει μια χρααααααααααατς και σκίζει με μιας όλα τα χαρτιά!
Καλέεεεεεεεεεεεεεεεεεεε! Μία ώρα γράφαμε!!! Πώς τα σκίζεις έτσι άπονε;;;;

» Φυσικά όλα αυτά τα λέγαμε μέσα μας. Σιγά μην τα λέγαμε απόξω μας.

» -Ξέρετε, λέμε...αυτά μας έδωσαν στο αεροπλάνο...
-Ναι αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί σας τα έδωσαν...Και συνεχίζει το χρατς χρουτς
-Και τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Ρωτάμε ευγενικά...
Τώρα λέει θα συμπληρώσετε ξανά από την αρχή το πράσινο (καλά θυμάμαι;) έντυπο.
-Και που θα το βρούμε αυτό;
-Θα το βρείτε εκεί στην αρχή στα γκισέ... (...)

» Τολμώ και ρωτώ:
- Αφου τα γράψουμε, θα ξαναπεριμένουμε πάλι σ' αυτή την ουρά;;;
-Όχι, λέει, θα έρθετε σε κάποιο γκισέ χωρίς σειρά.
Πάλι καλά, λέμε. Περνάει το εγκεφαλικό...
Ο φωτεινός πίνακας συνεχίζει να μας ειδοποιεί για τις βαλίτσες. Κλαψ...οι βαλιτσούλες μας!

» Άντε ξανά μανά πίσω. Πάμε στα γκισέ. Της λέμε τι έχει συμβεί. Μας λέει πάρτε απ' αυτά και συμπληρώστε τα. Πάμε σε μια μεριά ήσυχη να τα συμπληρώσουμε. (...)

» Αντε ξανά μανά:
» Ποιος είσαι, που πας, που θα μείνεις, πόσο συχνά το κάνεις (λέμε τώρα), σπόροι, κατοικίδια, αρρώστιες όξω από μας, κλπ κλπ...
» Τα συμπληρώνουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και πάμε να περάσουμε μπροστά. Μας βλέπει μια κυρία που πάμε να περάσουμε μπροστά και λέει:
-Που πάτε;
-Το και το.
-Περάστε μπροστά.

» Παρακαλάμε να μην πέσουμε παλι στον ξινισμένο κύριο και βρει κάτι και μας ξαναστείλει πίσω.
Πλησιάζουμε σε ένα γκισέ με ένα παιδαρέλι, δε θα ήτο πάνω από 25-27 χρονών. Εδώ είμαστε λέω. Όλο και καλύτερα θα είναι, δε μπορεί!
Φτάνουμε πάλι πακέτο μπροστά του και αρχίζει ο διάλογος.
Εδώ αρχίζει για πολλοστή φορά το ίδιο κόσκινο.

» Ποιοι είστε; Που πάτε; Που θα μείνετε; Που τους ξέρετε; Τι δουλειά κάνουν; Που μένουν; Πως τους γνωρίσατε; Καλά, μιλάμε, είχαμε μάθει το ποίημα απόξω. Τη διεύθυνση της Σοφίας την έμαθα απόξω κι ανακατωτά τόσες φορές που την έγραψα και την είπα.
» Και φτάνουμε εκεί που έγινε το γέλιο.
-Τι δουλειά κάνετε;
-Μπετατζής (δεν είμαι μπετατζής, αλλά το λέω για παράδειγμα).
-Και γιατί ήρθατε εδώ;
-Για διακοπές και για να βαφτίσω το παιδί της φίλης μου.

» Εδώ, έγινε το μπέρδεμα και το αστείο. Εννοείται ότι ο διάλογος γινόταν στα αγγλικά (όλοι οι διάλογοι), οπότε εγώ είπα: I will baptize my friend' s son. Και μου κάνει την κουφή ερώτηση την οποία δεν άκουσα:
-Θα βαφτίσεις το παιδί της φίλης σου;
-Ναι!
-Και τι είσαι; παπάς; (αυτό δεν το άκουσα, άκουσα μόνο το «τι είσαι»)
-Όχι, μπετατζής, απαντώ φυσικά εγώ.
-Και βαφτίζουν οι μπετατζήδες παιδιά; Ρωτάει, εννοώντας αν έχουν την ιδιότητα που έχει κι ένας παπάς.
-Γιατί; Λέω εγώ; Δε βαφτίζουν; (εκεί πρέπει να άρχισε να καραφλιάζει)
-Βαφτίζουν; Απορεί!
-Αν έχουν το ίδιο θρήσκευμα, βαφτίζουν λέω εγώ σθεναρά (η θρησκεία είναι μεγάλο όπλο για δικαιολογία εκεί)

» Κουφαίνεται και καραφλιάζει ο άνθρωπος, γιατί σου λέει ετούτη είναι λόλα κανονική και φαίνεται ότι που και που φοράει και ράσα και κάνει τον παπά. Και αλλάζει κουβέντα.
Πάει σε άλλες ερωτήσεις:
-Πόσο θα μείνετε;
-3 βδομάδες.
-Φέρνετε τσιγάρα μαζί;
-Φέρνουμε.
-Πόσα;
-3 πακέτα μονά εγώ και μια κούτα ο άντρας μου. (Μήπως και που τα φέραμε μπορούσαμε να τα καπνίσουμε νομίζετε; ΠΑΝΤΟΥ απαγορευόταν!!!)
-Πόσα λεφτά φέρνετε;
Χμμμμμμ μούμπλε, ντούμπλε, Βγάζουμε δάχτυλα, μετράμε, δε φτάνουν των χεριών, βγάζουμε κάλτσες, μετράμε ποδιών, του λέμε: τόσα.
Μας είδε που σκεφτόμασταν και λέει:
-Είστε σίγουροι ότι είναι τόσα; Αν είναι πάνω από 10.000 δολάρια πρέπει να το πείτε τώρα.
Σιγά ρε φίλε μην έφερα και όλη μου την περιουσία στην Αμερική.
-Δεν είναι, του λέμε.
-Και τι θα τα κάνετε; (εδώ με είχε δασκαλέψει η φίλη μου τι θα πω σε διάφορες ερωτήσεις)
Του δείχνω την κόρη μου και του λέω:
-Πλλλλλάκα με κάνεις; Έχω μια 16χρονη κόρη και ρωτάς τι θα τα κάνω; Shopping φυσικά και τουρισμό!
Εκεί δεν άντεξε, έβαλε τα γέλια.

» Φέρνετε - λέει - κάτι πολύτιμο και ακριβό;
Το σταυρό που θα κάνω το βαφτίσι λέω.
Μ......ς ήταν να ανοίξει κουβέντα πάλι για βαφτίσι; Το προσπέρασε!
Αφού λοιπόν μας κατέγραψε και κράτησε ό,τι στοιχεία ήθελε επιτέλους μας άφησαν να περάσουμε...
Πήγαμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας με την απορία α) αν θα είχαν έρθει όλες (είχαμε ακούσει πολλά για την Αλιτάλια) και βου) αν θα ήταν εκεί μετά από μια-μιάμιση ώρα που φάγαμε με το κουβεντολόι.
Οι βαλίτσες μας ήταν εκεί όλες (άξια η αλιτάλια) και ψάχναμε την έξοδο να βγούμε. Βρε από δω είναι η έξοδος, βρε από κει είναι η έξοδος, που είναι η έξοδος; Οεο; Κοιτάζαμε σαν το χωριάτη που έφυγε πρώτη φορά από το χωριό και πήγε στην πόλη.

» Βλέπουμε έναν υπάλληλο και ρωτάμε:
-Πως μπορούμε να βγούμε από δω μέσα;
Νομίζετε ότι τελειώσαμε με τις ερωτησούλες; ΧΑ! Αμ δε!
Ρωτάει ευγενέστατα ο υπάλληλος:
-Πήρατε όλα τα πράγματά σας;
-Yes we did.
Όλα κι όλα αυτά έχετε;
-Yes, that's all we have.
Μήπως φέρνετε κάποιο τρόφιμο μέσα στις βαλίτσες σας;
&*&^%^%$%#%$&^^(**_)(_)$%^%@#@
-No, we don't.
Από πού έρχεστε;
-Από την Ελλάδα.
Κι εκεί πέφτει ευγενέστατα η ερώτηση-παγίδα:
-Και δε φέρνετε ούτε μέλι;
-Ούτε μέλι...
-Μα όποιος έρχεται από την Ελλάδα φέρνει μέλι!
Σε κείνο το σημείο είπα μέσα μου ότι δε θα μας κρατήσεις εδώ τώρα εσύ φίλε να καθόμαστε να λέμε για μελισσούλες και ζουζουνάκια.
-Άκου να σου πω φίλε μου, του λέω. Πριν έρθω εδώ και πάω στη φίλη μου, η φίλη μου με συμβούλεψε να μη φέρω ούτε ένα τρόφιμο στην Αμερική γιατί απαγορεύεται να μπάζεις τρόφιμα και θα μου τα κρατούσαν όλα στο τελωνείο. Έτσι, δε φέραμε τίποτα.
-Πολύ καλή συμβουλή σας έδωσε η φίλη σας - μου λέει και μας δείχνει την έξοδο.
-Κάτι καραμέλες για το λαιμό και τσίχλες έχω, λέω, πειράζουν;
-Καθόλου δεν πειράζουν κυρία μου, καλά να περάσετε στις διακοπές σας, μου λέει και κατευθυνόμαστε στην πόρτα.

» Επιτέλους, όλη η γραφειοκρατία μετά από μιάμιση ώρα είχε τελειώσει. Η περιπέτεια είχε ήδη αρχίσει...

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ...

Μινεσότα, το βόρειο αστέρι

Πέννυ Μπροτζάκη — Fri, 28 Nov 2008 00:19:08 GMT

ΟΤαξιδιάρης είναι το ιστολόγιο, το οποίο επιμελείται ο Φοίβος Νικολαΐδης και έχει την ιδιαιτερότητα ότι φιλοξενεί αναρτήσεις από ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου και έχουν κοινό σημείο επαφής την αγάπη τους για τα ταξίδια. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ταξιδιάρης αριθμεί περισσότερους από 7.000 επισκέπτες από 69 χώρες!

Είχε την καλωσύνη να μου επιτρέψει να δανειστώ μέρος του υλικού του - σε συνέχεια του μικρού αφιερώματος στις ΗΠΑ - και επέλεξα απόσπάσματα από την περιήγησή του στη Μινεσότα, το «βόρειο αστέρι» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για να σας παρουσιάσω.

Ολόκληρο το κείμενο - που έχει δημοσιευτεί και στον Φιλελεύθερο - μπορείτε να το διαβάσετε εδώ...

Μιννεσότα: το Βόρειο αστέρι και το μυστικό του

«Φαίνεται να μην είχε άδικο ο συγγραφέας Νηλ Ρ. Πίαρες, ο οποίος σ' ένα βιβλίο του υποστηρίζει ότι η Μιννεσότα είναι μια επιτυχημένη από πολλές πλευρές συγκροτημένη κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει: "Ψάξε από τη μια άκρη μέχρι την άλλη την Αμερική, αλλά δεν θα βρεις πολιτεία η οποία να έχει τόσο πολύ πλησιάσει στο ιδανικό μοντέλο επιτυχημένης κοινωνίας όσο η Μιννεσότα".

» Μια από τις ωραιότερες περιοχές των ΗΠΑ στις Μεσοδυτικές πολιτείες, προικισμένη με γόνιμη γη, άφθονα νερά, πυκνά δάση, ορυκτό πλούτο και κατοικημένη από προοδευτικούς ανθρώπους, η Μιννεσότα κρατεί τα σκήπτρα σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, της απέραντης χώρας των ΗΠΑ.

» Είναι μια από τις πιο ευημερούσες πολιτείες. Με τα συνεχή εμπορικά πλεονάσματα που κατά καιρούς παρουσίαζε, μερικοί οικονομολόγοι την αποκάλεσαν κάποτε ως η "Ιαπωνία της Βορειοδυτικής Αμερικής. (...)

» Η Μιννεσότα έγινε πολιτεία το 1858 και ήταν η 32η στη σειρά που ενώθηκε με την Ομοσπονδία. Το όνομα της προέρχεται από την Ινδιάνικη φυλή των Ντακότα "Μιννεσότα", που στη γλώσσα τους σημαίνει ουρανοβαμμένο νερό. Η Μιννεσότα έχει κι άλλα ονόματα, όπως το Βόρειο Αστέρι , η πολιτεία του ψωμιού και του βουτύρου, η γη των 10.000 λιμνών, αν και οι λίμνες της είναι πολύ περισσότερες. (...)

» Ο Μισισσιπής ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς του κόσμου (οι Ινδιάνοι τον ονόμαζαν "πατέρα των νερών") διασχίζει τη Μιννεσότα. Με τους παραποτάμους του σχηματίζει ένα δίκτυο υδατίνων οδών. (...)

» Το φροντισμένο Μουσείο Μεταλλείων (Minnesota Museum of Mining) και το Range Interpretative Center στο Χίλσιομ, ξεδιπλώνουν μπροστά σου, ολόκληρη την ιστορία της περιοχής από τη ζωή των πρώτων μεταναστών στις αρχές του περασμένου αιώνα. Συγκίνηση μου προκαλεί όταν στα εκθέματα των εκθεσιακών χώρων διαβάζω για τους 1.000 περίπου Έλληνες που ήρθαν και εργάστηκαν εδώ.

» Η πολιτιστική ζωή είναι επίσης πλούσια και ποικίλη. Ούτε λίγο ούτε πολύ γύρω στους 1.300 οργανισμούς τέχνης δραστηριοποιούνται και ανθούν σ' όλη την Πολιτεία. Στην περιοχή των Διδύμων Πόλεων (Μιννεάπολις και Σαιντ Πωλ) υπάρχουν πάνω από 50 θέατρα, 200 γκαλερί και μουσεία και 40 εταιρίες χορού. Στις ΗΠΑ μόνο η Νέα Υόρκη έχει περισσότερα θέατρα. Αν υπολογίσει και κάποιος τη πληθυσμιακή διαφορά με τις συγκρινόμενες άλλες πολιτείες, τότε το αποτέλεσμα είναι πράγματι εντυπωσιακό. Η συμφωνική ορχήστρα της Μιννεσότα συγκαταλέγεται στις κορυφαίες σ' όλη τη χώρα. (...)

» Σπούδασα κι έζησα στη φιλόξενη Μιννεάπολι και κάθε μέρα που περνούσε επιβεβαίωνα ότι το μυστικό της Μιννεσότα, δεν είναι άλλο από τους εργατικούς και προοδευτικούς της κατοίκους.»

* Ο Φοίβος Νικολαΐδης είναι συγγραφέας των βιβλίων «Νεοκύπριοι Πλουτοκράτες ή Νεόπλουτοι Αρχοντοχωριάτες;» και «Στη Γη της Χανι-Ανάν» και διατηρεί επίσης τα ιστολόγια Phivos Nicolaides και ΝΕΟΚΥΠΡΙΟΙ.

Ο Apos στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον

Πέννυ Μπροτζάκη — Mon, 24 Nov 2008 22:27:53 GMT

Η Πυξίδα φιλοδοξεί να ξεκινήσει ένα υπερατλαντικό ταξίδι μέσω του Διαδικτύου. Στις ΗΠΑ δεν έχει καταφέρει ακόμα να πάει αλλά σκοπεύει να το πράξει νοερά μέσω φιλικών ιστολογίων. Η αρχή γίνεται με το En Union y Libertad, όπου ο Apos περιγράφει το πρόσφατο ταξίδι του στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον.

Εάν έχετε επισκεφτεί την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και έχετε κάνει σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιό σας ή έχετε απλώς φωτογραφικό υλικό και θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μας, μπορείτε να μπορείτε να στείλετε e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση pennybrotzaki@gmail.com και θα το δημοσιεύσουμε!

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ APOS

«Φτάσαμε χτες και η Νέα Υόρκη ήταν βροχερή.
Η πτήση καταπληκτική, γεμάτη χιλιάδες Έλληνες από εκείνους που έφυγαν πριν από 50 χρόνια και δεν άλλαξαν ούτε το τσεμπέρι στα μαλλιά. Μέτρησα τουλάχιστον 30 τσεμπέρια, 20 κομπολόγια και δύο σβηστά τσιγάρα στο χέρι από ανθρώπους που δεν αντέχουν άκαπνοι δέκα ώρες. (...)»

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

« Μια μικρή λίστα με τα πράγματα που μου αρέσουν σε αυτό το ταξίδι:

*Το χρώμα της φύσης στην καρδιά του Μανχάταν. Πραγματική πανδαισία. Μου θυμίζει αυτό που έγραφα παιδί στις εκθέσεις για το φθινόπωρο, για τα φύλλα που πέφτουν, για τα χρώματα, για το κρύο και τη μυρωδιά του χειμώνα που έρχεται. Και που στη δική μου πόλη χάθηκε για πάντα. Αν ποτέ υπήρξε...

*Το Brooklyn Heights. Μια γειτονιά-έργο τέχνης απέναντι από το «δάσος» με τους ουρανοξύστες. Εδώ γυρίζονται δεκάδες ταινίες, γιατί όλα είναι όπως τη δεκαετία του 1960.

*Οι κονκάρδες με τη φάτσα του Ομπάμα σε δεκάδες τσάντες. Νεαροί, νεαρές, φοιτητές, μαύροι (κυρίως), ακόμα και μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν καρφιτσώσει τον νέο πρόεδρο και ελπίζουν...

*Το MOMA με τη σύγχρονη τέχνη που πολλοί βλέπουν και ελάχιστοι (όπως βλέπω) καταλαβαίνουν. Και την Παρασκευή δωρεάν είσοδος με τον κόσμο να κάνει ουρά γύρω από τρία τετράγωνα.

*Που αγάπησα τα ταξί. Ελάχιστα το χρησιμοποιώ, αλλά νιώθω άνθρωπος.

*Που η πολυπληθής παρέα έχει αναπτύξει τάσεις ανεξαρτητοποίησης. Κοινώς, ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει και δεν ενοχλεί κανέναν. Έτσι περισσεύει χρόνος για μένα να δω το σόι μου.

*Που τα ισπανικά είναι σχεδόν πρώτη γλώσσα. Όπου τα μιλάς, κερδίζεις. Σε εξυπηρέτηση και ενδιαφέρον. (...)

» Τι με εκνευρίζει και πάλι στη Νέα Υόρκη:

*Που το φιλοδώρημα δεν περιλαμβάνεται στο λογαριασμό και δεν μπορώ να υπολογίσω με τίποτα πόσα να πληρώσω.

*Το have a nice day. Η πλέον κλισέ έκφραση.

*Το μετρό (subway). Χάλια το άφησα, χάλια το βρήκα και χάλια θα το ξαναβρώ.

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτεεδώ

«Το Ellis Island μου θύμισε τις Νύφες του Παντελή Βούλγαρη. Λίγο όμως, γιατί η πραγματική εικόνα των μεταναστών που έφταναν στις ΗΠΑ ήταν πολύ πιο άσχημη από αυτή που είδαμε στην ταινία. Είχε ενδιαφέρον ένα ντοκιμαντέρ που προβάλλουν στις αίθουσες του Μουσείου, όπου βλέπεις τη σκληρή πραγματικότητα της όλης διαδικασίας: Από τη στιγμή που άφηναν το χωριό τους μέχρι να φτάσουν στις ΗΠΑ. (...)

» Επόμενοι σταθμοί το Chinatown και το Soho-Tribeca. Το Chinatown εμένα πουθενά στον κόσμο δεν με τρελλαίνει. (...)

» Soho-Tribeca ονειρεμένες γειτονιές με ωραίο χρώμα, ατμόσφαιρα, κόσμο, μαγαζιά. Η παρέα χάθηκε στα μαγαζιά και εγώ γύριζα με τη μηχανή να φωτογραφίζω αυτά τα υπέροχα σπίτια με τις αθάνατες σκάλες-εξόδους κινδύνου. (...)

» Ένα βράδυ πήγαμε και σε μια off Βroadway παράσταση. To Fuerza Bruta, το οποίο έχει φτιάξει ένας από τους δημιουργούς του De la Guarda. (...)».

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετεεδώ.

«Επόμενος σταθμός, η Washington DC. Νοικιάσαμε αυτοκίνητο από τη Νέα Υόρκη για να καλύψουμε μια απόσταση γύρω στα 400χλμ (αν έκανα σωστά τη μετατροπή από τα μίλια).

» Στη διαδρομή διασχίσαμε New Jersey, Delaware, Pennsylvania και Maryland. Τεράστιοι δρόμοι, συνεχώς έργα, συνεχώς γέφυρες, συνεχώς σερίφηδες να κυνηγούν τους γρήγορους, συνεχώς φορτηγά. Αλλά τι φορτηγά: γυαλισμένα, πεντακάθαρα, επιβλητικά. Και το όριο σταθερά στα 55 μίλια. Και ούτε ίχνος από Ηarley Davidson, όπως ορισμένοι ήλπιζαν.

» Τα χρώματα των δένδρων στη διαδρομή ήταν όλα τα λεφτά. Αν είχαμε πάει λίγες εβδομάδες νωρίτερα, θα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό το θέαμα.

» Φτάσαμε στην Washington DC, η οποία δεν είναι ιδιαίτερα όμορφη. Είναι σαφώς πιο... πόλη με μικρότερα κτίρια, σχεδόν καθόλου ουρανοξύστες και λιγότερη κίνηση, αλλά ως εκεί.

» Βεβαίως τα γνωστά κτίρια είναι εντυπωσιακά, αλλά σου βγαίνει το λάδι για να τα δεις όλα. Από το Λευκό Οίκο, στο Lincoln Memorial και από εκεί στο Κογκρέσο είναι κανά πακέτο τσιγάρα δρόμος (για όσους καπνίζουν).

» Πολύ άπλα όμως και ατελείωτο πράσινο. Και ατελείωτα Μουσεία, για τα οποία ασφαλώς δεν φτάνει μια ολοήμερη εκδρομή όπως η δική μας.

» Στο Λευκό Οίκο και στο χώρο του Κογκρέσου έχουν ήδη αρχίσει οι ετοιμασίες για την ορκωμοσία του Ομπάμα. Πλάκες αλλάζουν, πεζοδρόμια καθαρίζονται, κάγκελα βάφονται. (...)

» Στο σημείο όπου είναι το Lincoln Memorial ζει κανείς ένα κομμάτι της ιστορίας, αν θυμηθεί την ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις. (...)

» Όμως και το αγαλμα του Λίνκολν είναι εκπληκτικό. Πελώριος, κάθεται ήρεμος και κοιτάζει το κενό. Και από κάτω όλοι εμείς οι χαζοτουρίστες να παλεύουμε για μια φωτό.

» Στην πόλη βρίσκονται και τα περισσότερα ομοσπονδιακά υπουργεία. Τεράστια κτίρια, τα περισσότερα κλασσικού ρύθμου. Πολύ τεράστια όμως. Τόσο που σε κουράζουν τελικά.

» Το τελευταίο κτίριο που είδαμε ήταν του FBI, δυστυχώς είχε πέσει νύχτα (από το μεσημέρι περπατάγαμε) και δεν έβγαλα φωτό.»

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

«Χτες βρεθήκαμε στο Central Park με βροχή. Νομίζω ότι είχα τη μοναδική ευκαιρία να το δω εντελώς άδειο. Καθημερινή ήταν βέβαια, αλλά και πάλι κάποιον θα περίμενες να δεις. Τίποτα όμως.

Στα σημεία που κινηθήκαμε δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος. Εκπληκτική εικόνα αν σκεφτεί κανείς ότι λίγα μέτρα πιο έξω ήταν η Νέα Υόρκη.

» Μετά πήγαμε στο Metropolitan, όπου γινόταν της τρελλής. Είναι όμως πλήρες ως Μουσείο. Βλέπεις κάτι από όλους σχεδόν τους πολιτισμούς που πάτησαν το πόδι τους στη Γη τα τελευταία 4.000 χρόνια. Και πολλή ζωγραφική. (...)»

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

«Αφήσαμε πίσω μια Νέα Υόρκη πηγμένη στην ομίχλη και επιστρέψαμε. Αυτή η ομίχλη μας έκανε να περάσουμε σχεδόν δύο ώρες μέσα στο αεροπλάνο μέχρι να πάρει σειρά απογείωσης.

» Από το παράθυρο πρέπει να μέτρησα τουλάχιστον 30 αεροπλάνα να περιμένουν ουρά να απογειωθούν - τόσα μπορούσα να διακρίνω μέσα στην ομίχλη. Έτσι είναι τα ταξίδια». (...)

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Και όλες οι φωτογραφίες του Apos βρίσκονται εδώ.