Ιρλανδία

Εκδρομή στο Δυτικό Κορκ

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 14 Jun 2009 23:11:42 GMT

Όπως σάς έχω ήδη αναφέρει, πριν λίγα χρόνια είχα πάει στο Blarney της Ιρλανδίας (μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό κομμάτι εδώ). Εκεί φιλήσαμε - όσοι τα κατάφεραν - την Πέτρα στο κάστρο του ιστορικού χωριού (λεπτομέρειες εδώ), αλλά και μετείχαμε σε μία μονοήμερη εκδρομή στο Δυτικό Κορκ, στα νοτιοδυτικά της όμορφης αυτής χώρας. Και σε αυτό, ακριβώς, το ταξιδάκι πρόκειται να αναφερθώ αυτή τη φορά...

Το Blarney, μολονότι είναι ένα μικρό χωριό, είναι πλήρως οργανωμένο. Στο κέντρο του, απέναντι από την εκκλησία του, υπάρχει το τουριστικό γραφείο, στο οποίο μπορείς να βρεις χαριτωμένα αναμνηστικά από την περιοχή αλλά και να αγοράσεις εισιτήρια για διάφορες περιηγήσεις εντός και εκτός κομητείας.

Εμείς είχαμε επιλέξει την εκδρομή στο Δυτικό Κορκ και την καθορισμένη ώρα, ήλθε στην κεντρική στάση το αντίστοιχο πούλμαν, του οποίου ο οδηγός τελούσε και χρέη ξεναγού. Και καθότι ήταν γνήσιος Ιρλανδός όχι μόνο δεν έβαζε... γλώσσα μέσα του, αλλά μάς τραγουδούσε και παραδοσιακά τραγούδια! Θα πρέπει πάντως να επισημάνω ότι και καλλίφωνος ήταν και αίσθηση του χιούμορ είχε.

Πρώτος σταθμός της ολοήμερης εκδρομής μας ήταν το Gougan Barra Forest Park, ένας εθνικός δρυμός ο οποίος ουσιαστικά ήταν χωρίς δέντρα μέχρι το 1938, οπότε και άρχισε η αναδάσωσή του, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Σημείο αναφοράς είναι η εκκλησία του Αγίου Φίνμπαρ, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση έχτισε εκεί το μοναστήρι του τον έκτο αιώνα μ.Χ.

Ο Άγιος Φίνμπαρ είναι ο πολιούχος Αγιος του Κορκ και το όνομα Φίνμπαρ (που άλλοτε γράφεται Finbarre, άλλοτε Finbarr, αλλά τη σύγχρονη εποχή προτιμάται το Finbar) αποτελεί δημοφιλές ανδρικό όνομα της περιοχής. Εάν είστε κινηματογραφόφιλοι ίσως έχετε δει την ταινία The Disappearance of Finbar, όπου ο Jonathan Rhys Meyers πραγματοποιούσε μια από τις πρώτες κινηματογραφικές του εμφανίσεις.

Η επόμενη στάση έγινε στο Bantry, μια όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη, στην κεντρική πλατεία της οποίας δεσπόζει το άγαλμα του Theobald Wolfe Tone (1763-1798) εκ των πρωτεργατών της ιρλανδικής ανεξαρτησίας.

Το Bantry είχε δεχθεί δύο φορές επίθεση από τους Γάλλους (το 1689 και το 1796), ενώ ειδική θέση στους μύθους της πόλης κατέχει ο Αγιος Μπρένταν ο θαλασσοπόρος (Breandán - Naomh Bréanainn - the Navigator), ο οποίος σύμφωνα με την ιρλανδική παράδοση είχε ανακαλύψει το Νησί της Επαγγελίας, κατά πολλούς την Αμερική προ Χριστόφορου Κολόμβου.

Στη συνέχεια μεταβήκαμε στο Schull, από όπου πήραμε το φέρυ και κινήσαμε για τον Ατλαντικό Ωκεανό. Έτσι τουλάχιστον μάς είπε ο ξεναγός της ναυτικής περιήγησης, αν και στην ουσία ταξιδεύαμε στην Κέλτικη θάλασσα, που αποτελεί μέρος του Ατλαντικού.

Περάσαμε δίπλα από φάρους...

... φώκιες που λιάζονταν σε ξέρες...

... για να φτάσουμε στο Cape Clear, ένα μικρό νησί που χαρακτηρίζεται Gaeltacht, δηλαδή οι κάτοικοί του μιλούν ακόμα τη γαελική γλώσσα, όπως φαίνεται και από τις επιγραφές στη φωτογραφία που ακολουθεί.

Το νησί είναι γνωστό ως γενέτειρα του Αγίου Κιάραν και φημίζεται για το άγριο τοπίο του.

Αποτελεί ιδανικό μέρος για του παρατηρητές πτηνών και θαλασσίων θηλαστικών, ενώ όσοι σπουδάζουν τη γαελική, κάνουν εκεί την πρακτική τους.

Μετά από λίγες ώρες επιστρέψαμε στο Schull, όπου είχαμε την ευκαιρία να γευματίσουμε...

και να κάνουμε μια μικρή βόλτα στα γραφικά δρομάκια του.

Ο δρόμος της επιστροφής για το Blarney περνούσε μέσα από εξίσου γραφικά χωριά και σου άνοιγε την όρεξη να εξερευνήσεις και άλλα σημεία της όμορφης αυτής χώρας.

Πόσο Ιρλανδή είμαι!

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 08 Jul 2008 16:52:05 GMT

You're 65% Irish

You're very Irish, and most likely from Ireland.
(And if you're not, you should be!)

How Irish Are You?

Εμ, σάς τα έλεγα εγώ, αλλά εσείς δεν με πιστεύατε!

Το Blarney και που να μείνετε

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 09 Apr 2008 00:24:56 GMT

Το να ταξιδέψεις στο Blarney, σε αυτήν την κουκκίδα της ιρλανδικής επαρχίας, δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο. Τουλάχιστον, όχι πια! Ας είναι καλά το διαδίκτυο!

Η δική μας παρέα είχε μεταβεί στη νότια Ιρλανδία μέσω Λονδίνου. Μια... πόρτα είναι εξάλλου. Εάν θυμάμαι καλά, η πτήση Λονδίνο - Κορκ είχε διαρκέσει κάτι περισσότερο από 1,5 ώρα. Είχαμε βρει πολύ καλές τιμές στην easyjet, μπορείτε όμως να αναζητήσετε δρομολόγια και τιμές των δικών σας προδιαγραφών και στις παρακάτω ιρλανδικές εταιρίες: Aer Lingus, Aer Arran, Ryan Air.

Θα προσγειωθείτε στο αεροδρόμιο του Cork, το οποίο επεκτάθηκε και ανακαινίσθηκε πριν από περίπου δύο χρόνια. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ. Από το αεροδρόμιο υπάρχουν λεωφορεία τα οποία θα σάς μεταφέρουν στο κέντρο της πόλης του Cork.

Εφόσον αναφέρετε στον οδηγό τον προορισμό σας, θα σάς υποδείξει σε ποια στάση θα πρέπει να κατεβείτε. Ίσως αρχικά διστάσετε ακούγοντας την κελαρυστική προφορά των ντόπιων, είναι άνθρωποι όμως πρόσχαροι και δεν πρόκειται να σάς κάνουν να αισθανθείτε άσχημα εάν δεν καταλάβετε με την πρώτη τι σας έχουν πει. Σας το εγγυώμαι προσωπικά, που μια κώφωση την έχω...

Για να μεταβείτε στο Blarney - για το ονομαστό κάστρο και τη διάσημη πέτρα του είχαμε αναφερθεί σε προηγούμενο post - θα πάρετε ένα από τα λεωφορεία της εταιρίας Bus Eireann, που έχει ως λογότυπο ένα σκυλί που τρέχει. Ο σταθμός βρίσκεται κοντά στην παραπάνω γέφυρα. Πληροφορίες για τα δρομολόγια μπορείτε να βρείτε εδώ. Τα δρομολόγια για το Blarney είναι κάθε λίγες ώρες και η διαδρομή διαρκεί περίπου μία ώρα. Επίσης δεν θα έχετε πρόβλημα να βρείτε που θα κατεβείτε. Σε εμάς είχε πιάσει κουβέντα μια πολύ καλή κυρία, η οποία μάς έλεγε ότι πολλά χρόνια πριν είχε πάει για διακοπές στην Κρήτη και είχε ταλαιπωρηθεί από τη ζέστη. Με την κουβέντα παραλίγο να ξεχάσει να μας πει ότι είχαμε φτάσει στη στάση μας!

Εμείς είχαμε μείνει στο Meadowbank, που είναι B&B και το προτείνω ανεπιφύλακτα. Οι γυναίκες θα ξετρελαθείτε με τα όμορφα διακοσμημένα δωμάτιά του, τα οποία είναι ΑΚΡΙΒΩΣ όπως φαίνονται στις φωτογραφίες.

Τα B&B είναι κάτι σαν τα δικά μας ενοικιαζόμενα δωμάτια. Οι ιδιοκτήτες μένουν συνήθως και εκείνοι σε αυτά τα σπίτια, οπότε εξυπηρετούν προσωπικά τους πελάτες τους. Κάθε βράδυ μάς ρωτούσαν τι θα θέλαμε για πρωινό, με επιλογές ανάμεσα σε αγγλικό breakfast, γιαούρτι και δημητριακά. Είχαμε επίσης την τύχη να μάς σερβίρουν σπιτική μαρμελάδα με ουίσκι! Να την δοκιμάσετε οπωσδήποτε! Επίσης, εάν είστε τυχεροί θα σάς σερβίρουν στην παρακάτω τραπεζαρία, υπό τους ήχους χαλαρωτικής ιρλανδέζικης μουσικής, δίπλα στον ολάνθιστο κήπο τους.

Πληροφορίες για το Meadowbank μπορείτε να βρείτε εδώ, αλλά μπορείτε να έχετε στα υπόψη σας και το The Whitehouse, στο οποίο παραλίγο να μείνουμε για μία νύχτα, λόγω πληρότητας στο πρώτο B&B. ΟΙ ιδιοκτήτες έχουν συγγενική σχέση και συνεργάζονται και τα κτίρια είναι πολύ κοντά.

Αυτές είναι απλώς μερικές προτάσεις διαμονής στο χωριό Blarney στην κομητεία Cork στην Ιρλανδία. Μπορείτε να βρείτε ακόμα περισσότερες επιλογές στον Οδηγό του Cork ή ακόμα να γράφοντας τις λέξεις Blarney+B&B σε μια μηχανή αναζήτησης (πχ. στο Google). Γιατί στη μαγεία των ταξιδιών περιλαμβάνεται και η οργάνωσή τους!

Κάστρο του Blarney, Ιρλανδία

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 25 Mar 2008 01:47:45 GMT

Η Πυξίδα μπήκε στα pits για λίγες εβδομάδες! Έπρεπε βλέπετε να ξεκουραστεί λιγάκι γιατί είχε αρχίσει να μπερδεύει το Βόρειο με το Νότιο Πόλο!!!

Και στην επιστροφή της στην Μπλογκόσφαιρα θέλησε να δείξει προς έναν τόπο πολύ αγαπημένο της, καταπράσινο, χαρούμενο!

Για την Ιρλανδία ο λόγος, ή αλλιώς Εϊρε εάν προτιμάτε. Πρώτος σταθμός: το κάστρο του Μπλάρνι.

Το Blarney είναι ένα μικρό χωριό μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Κορκ, στη νοτιοανατολική πλευρά της Ιρλανδίας. Ζει από τον τουρισμό και αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ομώνυμο κάστρο του, το οποίο κάθε άλλο παρά επιβλητικό είναι. Χρωστάει όμως τη φήμη του σε μία... πέτρα!

Μεσαιωνικής κατασκευής γνώρισε της μεγαλύτερες στιγμές του τον 14ο αιώνα όταν ο βασιλιάς του Munster, Cormac McCarthy το είχε επιλέξει ως βασική κατοικία του. Ο McCarthy είχε ενισχύσει με περίπου 4.000 στρατιώτες τον Robert the Bruce (τον θυμάστε μήπως στην ταινία Braveheart, που είχε πάντως αρκετές ιστορικές ανακρίβειες;) στην ιστορική μάχη του Bannockburn το 1314. Ο θρύλος λέει ότι ο Bruce εις ένδειξη ευγνωμοσύνης προσέφερε στον McCarthy για τις υπηρεσίες του ένα κομμάτι από τη Stone of Scone, η οποία χρησιμοποιείτο για τη στέψη των Σκωτσέζων βασιλιάδων. Αλλοι υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για κομμάτι της Lial Fail, της πέτρας στην οποία στέφονταν οι Ιρλανδοί βασιλιάδες. Όπως και να έχει πλέον είναι γνωστή ως Η Πέτρα του Μπλάρνι!

Χιλιάδες επισκεπτών επισκέπτονται κάθε χρόνο το μικρό αυτό κάστρο προκειμένου να φιλήσουν την πέτρα, η οποία βρίσκεται στο τελευταίο διασωθέν επίπεδο του κτίσματος. Λέγεται ότι όποιος τη φιλήσει αποκτά αυτομάτως ευγλωττία, για αυτό και δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί, δικηγόροι κοκ που την τιμούν!

Μετά από αίτημα του Γκρινιάρη, προσέθεσα την παρακάτω φωτογραφία, για να δείτε πώς ακριβώς μπορεί κάποιος να φιλήσει την Πέτρα του Blarney! Δανείστηκα τη φωτογραφία από το www.blarneycastle.ie καθότι εμείς δεν προχωρήσαμε στο εγχείρημα και έτσι δεν βγάλαμε δικές μας. Ένας υπάλληλος κρατάει τον... προσκυνητή και εάν θυμάμαι καλά, υπάρχει ακόμα ένας, ο οποίος σε βγάζει φωτογραφία την ώρα που το επιχειρείς. Προσωπικά, αντιμετώπιζα εκείνη την εποχή πρόβλημα στη μέση και είχα αγχωθεί για το εάν θα μπορούσα να αποφύγω τις... ασκήσεις κοιλιακών.

Προτίμησα, λοιπόν, την φωτογραφία, που ακολουθεί παρακάτω, με την υπέροχη θέα προς την πόλη του Μπλάρνι.

Η πέτρα λέγεται επίσης και Stone of Eloquence. Πάντως, εάν κρίνω από τη δική μας εμπειρία, τότε μάλλον δικαιολογείται η φήμη της. Ουδείς από την παρέα την φίλησε (για διαφόρους λόγους ο καθένας) και όμως! Το βράδυ ρίξαμε έναν καυγά τρικούβερτο! Που να είχαμε φιλήσει και την πέτρα! Τι θα έλεγε το στόμα μας...

Το κάστρο του Blarney παρέμεινε διακαής πόθος για την Ελισσάβετ Α', τη Βασίλισσα της Αγγλίας. Η Virgin Queen(Παρθένος Βασίλισσα) είχε διατάξει τον αιώνια αγαπημένο της, Robert Dudley, Κόμη του Λέστερ, να φέρει κάτω από το στέμμα της το ανυπότακτο αυτό κομμάτι ιρλανδικής γης. O McCarthy, όμως, αντιστεκόταν σθεναρά και καθυστερούσε με οποιοδήποτε τρόπο τις διαπραγματεύσεις με τους Αγγλους. This is all Blarney, ανέκραξε εκνευρισμένη η Ελισσάβετ, δίνοντας στη λέξη blarney την έννοια της γαλιφιάς!

Περισσότερα για το Κάστρο μπορείτε να διαβάσετε στον επίσημο δικτυακό τόπο του.

Καθότι, όμως, πριν λίγες ημέρες η Ιρλανδία γιόρτασε την ημέρα του Αγίου Πατρικίου, μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιο του Γκρινιάρη με ποιον τρόπο οι Ιρλανδοί του Λονδίνου τίμησαν τον προστάτη της χώρας τους, αλλά και τι έφαγαν!

Και επειδή, την Κυριακή που μάς πέρασε, Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι γιόρτασαν το Πάσχα, μπορείτε να διαβάσετε στις Κόκκινες Νύχτες της Σοφίας τα αγγλικά έθιμα.

Ιρλανδέζικο ψωμάκι σόδας

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 11 Dec 2007 00:28:26 GMT

Τα περισσότερα φιλικά ιστολόγια έχουν αναρτήσει τουλάχιστον μία συνταγή μαγειρικής! Η «Πυξίδα», μολονότι της αρέσει να τρωει και προσπαθεί να μάθει να μαγειρεύει, δεν το είχε κάνει μέχρι τώρα. Είχε όμως υποσχεθεί στους CrazyTourists να φτιάξει ψωμάκι ιρλανδέζικο. Και μιας και τα τελευταία τους posts αναφέρονται στο αγαπημένο ΕΪΡΕ, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το ψωμάκι.

Στην Ιρλανδία, λοιπόν, δοκίμασα και μου άρεσε πολύ soda bread. Δεν είχε βρώμη (oatmeal bread) όπως αυτό που είχαν δοκιμάσει οι Τρελοτουρίστες και δεν τους άρεσε, αλλά το βρήκα σε δύο εκδοχές: με λευκό αλεύρι και με ολικής άλεσης. Μάλιστα σε ένα σούπερ μάρκετ είχα βρει και μείγμα για ψωμάκι σόδας, στο οποίο προσέθετες απλώς νεράκι και μετά το έψηνες. Το είχα αγοράσει και το είχαμε ψήσει στο σπίτι και ήταν όντως νόστιμο.

Η συνταγή που είχα βρει σε ένα βιβλιαράκι με ιρλανδέζικες συνταγές που είχα αγοράσει είναι πολύ απλή, απλούστερη από αυτές για τα υπόλοιπα ψωμιά. Δεν χρειάζεται μαγιά, καθώς περιλαμβάνει σόδα σε σκόνη, και δεν χρειάζεται να περιμένεις για να φουσκώσει. Περιλαμβάνει όμως ένα συστατικό, το Potassium bitartrate η cream of tartar η potassium hydrogen tartrate, του οποίου την ελληνική ονομασία δεν κατάφερα να μάθω. Αποφάσισα, λοιπόν, να το παραλείψω και τολμώ να πω ότι το αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε. Αν λοιπόν κάποιος μπορεί να μου πει με ποιο ελληνικό συστατικό αντιστοιχεί, θα είναι πολύ ευχάριστο.

Η... επίσημη, λοιπόν, συνταγή, όπως αναφέρεται στην αγγλική γλώσσα, έχει ως εξής:

12 oz. plain flour

1/2 tsp. salt

1/2 tsp. bread soda (bicarb.)

1/2 tsp. cream of tartar * το υλικό μυστήριο*

1/2 pt. buttermilk

Όπου, 1 oz. αντιστοιχεί σε 25 γραμμάρια. και 1 pt (pint) ισούται με 550 ml, ενώ 1 tsp (teaspoon) ισοδυναμεί με 5 ml, εάν αυτό σας βολεύει καλύτερα. Να σημειώσουμε ότι το κουταλάκι για το τσάι (teaspoon) είναι μικρότερο από αυτό του γλυκού (dessertspoon), που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε εμείς. Η αναλογία είναι 1 tsp = 5 ml και 1 dsp = 12 ml, όταν πρόκειται για υγρά υλικά.

Buttermilk είναι το βουτυρόγαλα, το υγρό που απομένει μετά την αποβουτύρωση. Στη θέση του μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί ξινόγαλο ή ακόμα και φρέσκο γάλα στο οποίο έχουμε προσθέσει μια κουταλιά λεμόνι ή ξύδι και το έχουμε αφήσει να ωριμάσει - σε ζεστό μέρος - για περίπου 15 λεπτά.

Μετά από όλα αυτά τα κουραστικά, σάς αναφέρω τη δική μου εκδοχή της συνταγής:

300 γρ. αλεύρι

ένα κοφτό κουταλάκι αλάτι

ένα κοφτό κουταλάκι μαγειρική σόδα

250 γραμμάρια ξινόγαλο

Βάζουμε το αλεύρι, το αλάτι και τη σόδα σε μια γαβάθα. Τα ανακατεύουμε και ανοίγουμε στο κέντρο μια γούβα, όπου ρίχνουμε το ξινόγαλο. Η ζύμη που θα δημιουργηθεί πρέπει να είναι μαλακιά και όχι λασπώδης. Κάτι που σημαίνει ότι ενδέχεται να χρειαστεί μικρότερη ποσότητα ξινόγαλου. Πλάθουμε ελαφρώς, τοποθετούμε το μείγμα σε μια φόρμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά στους 230 βαθμούς και για άλλα 20 λεπτά στους 200 βαθμούς.

Οι Ιρλανδοί συνηθίζουν να χαράσσουν ένα σταυρό πάνω καρβελάκι τους, πριν το ψήσουν, ελπίζοντας ότι θα φέρει την ευλογία «του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. Μάλιστα, σε εποχές ένδειας θεωρείτο ένα πλήρες γεύμα και ευχαριστούσαν το Θεό, που το έφερνε στο τραπέζι τους.

Να σημειώσω ότι το ξινόγαλο χρησιμοποιείται και για την κατασκευή των scones, που είναι άγλυκα γλυκά ψωμάκια. Αν καταφέρω να τα φτιάξω, θα σάς γράψω τη συνταγή τους! Μπορεί να φτιάξω και ψωμάκι με βρώμη, ποιος ξέρει...