Ιταλία

Στη Ρώμη με τον Kitsomitso!

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 19 Jul 2009 22:41:16 GMT

Ο Kitsosmitsos είναι καλός φίλος από την μπλογκογειτονιά, με αρκετές ανησυχίες και αγάπη για τα ταξίδια. Πριν λίγες ημέρες πήγε για επαγγελματικούς λόγους, εκεί που... οδηγούν όλοι οι δρόμοι, δηλαδή στη Ρώμη. Μάς περιέγραψε τις εντυπώσεις του στο ιστολόγιό του «Ό,τι φας και ό,τι πιεις» και μου έδωσε την άδεια να αναδημοσιεύω τα κείμενα και τις φωτογραφίες του στην Πυξίδα για να ταξιδέψουμε και εμείς, έστω και νοερά, στην «αιώνια πόλη».

Η... σκυτάλη στον Kitsomitsos:

«Και να που οι δρόμοι με φέρανε και πάλι στην Αιώνια πόλη. Πρώτη φορά τα βήματα μας είχανε φέρει εδώ για εφταήμερη στην τρίτη Λυκείου, την μακρινή εποχή που δεν υπήρχε καν ευρώ. Και ομολογώ ότι την είχα λατρέψει από τότε. Η Ρώμη είναι ζωντανό μουσείο. Αρχαιότητα, ρωμαϊκά χρόνια, χριστιανικές επιρροές, Αναγέννηση, νεότερα χρόνια, όλα συνδυασμένα συμπληρώνουν την εικόνα της εφτάλοφης πόλης που διασχίζεται από τον ποταμό Τίβερη.

Το ξενοδοχείο σε πολύ καλό μέρος και κεντρικό, στη Via Veneto. Για τους επισκέπτες της Ρώμης είναι πολύ σημαντικό η διαμονή αν είναι σε κεντρικό σημείο διότι έχουν τη ευκαιρία να περπατήσουν την πόλη. Και είναι πραγματικά πολύ όμορφη.

Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο ορισμένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Ρώμης. Διασχίζοντας την Via Sistina προσεγγίζει κανείς την περίφημη Piazza di Spagna από την πάνω πλευρά. Στην κορυφή της δεσπόζει ένας από τους δεκατρείς οβελίσκους που βρίσκονται διάσπαρτοι στη Ρώμη.

Τα Ισπανικά Σκαλιά (Spanish steps) είναι σημείο συνάντησης νέων κατοίκων της Ρώμης και επισκεπτών. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς εκεί παρέες να πίνουν, να διασκεδάζουν, να τραγουδούν. Φυσικά κατά τη διάρκεια της ημέρας γίνεται πανικός από τουρίστες που δροσίζονται στα νερά του συντριβανιού που βρίσκεται στη βάση των σκαλιών.

Κατεβαίνοντας ευθεία από τα Σκαλιά βρίσκεται η περίφημη Via dei Condotti, ένας δρόμος όπου σίγουρα οι πιστωτικές κάρτες αναστενάζουν. Εδώ έχουν μαγαζιά όλοι οι γνωστοί οίκοι. Ευτυχώς πλέον υπάρχουν και στην Αθήνα, οπότε καλύτερα να ψάξετε μόνο για προσφορές.

Στη Via Condotti βρίσκεται και το Antico Caffe Greco, ένα από τα παλιότερα και γνωστότερα καφέ της Ρώμης (μαζί με το Cafe de Paris που βρίσκεται στη Via Veneto). Το Caffe Greco ήταν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, πράγμα που φαίνεται και από την καταπληκτική διακόσμηση στο εσωτερικό του με πίνακες αξίας. Ατού του μαγαζιού τα γλυκά του και φυσικά ένας καπουτσίνο για αναπλήρωση δυνάμεων μετά τα ψώνια.

Μέσα από τα στενάκια του κέντρου, φτάνει κανείς άνετα από την Piazza di Spagna στην περίφημη Fontana di Trevi. Συστάσεις ιδιαίτερες δε χρειάζονται. Καταπληκτική δημιουργία, αναπαράσταση του Ωκεανού σε ένα έργο που σίγουρα κόβει την ανάσα. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, σημαντικότερη εκ των οποίων η ιδιαίτερη σκηνή στην Dolce Vita. Ρίχνοντας κάποιο νόμισμα στα νερά του συντριβανιού δίνει ο επισκέπτης την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει στη Ρώμη.

Συνεχίζοντας τη βόλτα μέσα στα στενάκια του κέντρου και ακολουθώντας το πλακόστρωτο σε συνέχεια της Fontana di Trevi, μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει σε ένα άλλο διάσημο μνημείο της Ρώμης, το Πάνθεον. Αυτό το επιβλητικό κτίριο που αρχικά χτίστηκε για τη λατρεία αρχαίων θεών έχει μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία. Ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει το Πάνθεον εκτός από τους κίονες της εισόδου είναι η τεράστια οπή στο κέντρο. Ο θόλος δε στηρίζεται με κολώνες αλλά φαίνεται να αιωρείται. Επειδή όμως έχει αρκετά παχιά τοιχώματα, δεν μπορούσε να ανοιχτεί παράθυρο οπότε σχεδιάστηκε η οπή στο κέντρο για να μπαίνει φως και αέρας.

Αριστερά από το Πάνθεον είναι ακόμη ένας οβελίσκος που στηρίζεται σε έναν ελέφαντα - έργο του Μπερνίνι. Αν δεν υπήρχαν οι αρχαιότητες θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Μπερνίνι είναι για τη Ρώμη ότι οΓκαουντί για τη Βαρκελώνη.

Η Ρώμη έγινε γνωστή και μέσα από τις ταινίες της Τσινετσιτά, το ιταλικό Χόλυγουντ που έδωσε αρκετές υπερπαραγωγές μερικές δεκαετίες πριν. Φαίνεται όμως ότι οι Ρωμαίοι είχανε τον κινηματογράφο αρκετό καιρό πριν μέσα τους. Σ'αυτούς τους δύο οβελίσκους παρατηρεί κανείς κάτι διαφορετικό: οι εικόνες δεν είναι σε παράλληλα επίπεδα αλλά στροβιλίζουν ακολουθώντας ένα μαιανδρικό μοτίβο. Οι εικόνες αναπαριστούν σημαντικές μάχες από την αρχή μέχρι και την κατάληξή τους. Έχει ενδιαφέρον να τις χαζέψει κανείς.

Στο δρόμο για το Βατικανό βρίσκεται το Castel Sant'Angelo, μπροστά στον Τίβερη. Αρχικά χτίστηκε σαν Μαυσωλείο του Αδριανού, αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν οχυρό, φυλακή και τώρα είναι μουσείο. Στην κορυφή του βρίσκεται ο Αρχάγγελος που βάζει το σπαθί του στο θηκάρι. Ιδιαίτερο στοιχείο ότι το κτίριο είναι κυλινδρικό. Το κάστρο αποτελεί βασικό σημείο της πλοκής και στην όπερα Tosca του Puccini.

Περπατώντας κανείς με τα πόδια προς το Βατικανό βλέπει και το Passetto. Είναι ένας οχυρωμένος διάδρομος που ενώνει το Castel Sant'Angelo με το Βατικανό. Το χρησιμοποιούσαν οι Πάπες ως έξοδο διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Φυσικά αποτελεί και σημαντικό κομμάτι της πλοκής στο Illuminati.
Μετά από 5' περίπου λεπτά περπάτημα φτάνει κανείς στο Βατικανό. Τα κάγκελα χωρίζουν το παπικό κρατίδιο από τη Ρώμη και το υπόλοιπο ιταλικό κράτος. Ο Άγιος Πέτρος φυσικά ξεχωρίζει επιβλητικός, αμέσως μετά την περίφημη πλατεία.

Δεξιά και αριστερά από το συντριβάνι βρίσκονται δύο χάλκινοι δίσκοι στο πάτωμα της πλατείας. Αν σταθεί κανείς εκεί και κοιτάξει την πλησιέστερη συστοιχία από κολώνες, παρατηρεί μια οπτική απάτη: οι κολώνες από τρεις φαίνονται μία! Μια προοπτική που έδωσε ο Μπερνίνι όταν σχεδίασε την πλατεία και τους κίονες.

Αφού περάσει κανείς τον έλεγχο, μπαίνει στον Άγιο Πέτρο. Προσοχή στην ενδυμασία, κυρίως για τις κυρίες. Βασικότερη επιλογή μετά είναι να μπει κανείς στην περίφημη βασιλική του Αγίου Πέτρου και οι κατακόμβες. Στις κατακόμβες βρίσκονται οστά αγίων, εικάζεται και αυτά του Αγίου Πέτρου. Παρεμπιπτόντως ο ναός έχει χτιστεί πάνω από το σημείο όπου σταυρώθηκε ο άγιος.

Η εκκλησία είναι εντυπωσιακή σε μέγεθος. Μην παραλείψετε εκθέματα όπως η περίφημη Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, όπου αναπαριστά την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση. Ο τρούλος είναι έργο επίσης του Μιχαήλ Αγγέλου.

Δεξιά από την είσοδο της πλατείας του Αγίου Πέτρου βρίσκεται η είσοδος για τα μουσεία του Βατικανού. Εκεί βρίσκεται και η περίφημη Καπέλα Σιστίνα ή Καπέλα Σιξτίνα. Τα μουσεία του Βατικανού είναι ουσιαστικά ένα ορθογώνιο. Στη μία πλευρά είναι η είσοδος και στο τέλος του ορθογώνιου αυτού είναι η Καπέλα Σιστίνα. Έτσι αναγκαστικά περνάει ο επισκέπτης από παντού.

Στη διαδρομή πάντως έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία. Ξεχωρίζει η περίφημη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ όπου αναπαριστώνται οι μεγαλύτεροι αρχαίοι φιλόσοφοι.

Καταλήγει κανείς στην Καπέλα Σιστίνα. Ένα παρεκκλήσι μοναδικό σίγουρα με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες ιδιαίτερες. Έργο αρκετών, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιχαήλ Άγγελος. Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, το έμαθα αφού τράβηξα την συγκεκριμένη.

Φεύγοντας από το Βατικανό και περπατώντας κατά μήκος του Τίβερη συναντά το νησάκι του Τίβερη, την περίφημη Isola Tiberina. Ένα νησάκι που έχει πάρει το σχήμα καραβιού το οποίο στεγάζει ένα νοσοκομείο και όχι μόνο. Υποτίθεται ότι εκεί βρέθηκε ένα φίδι - αφιέρωμα στο θεό Ασκληπιό.

Σχετικά κοντά βρίσκεται η Piazza Navona. Μία πλατεία γεμάτη από καφέ στο ίδιο μέρος όπου παλιότερα βρισκόταν ο ιππόδρομος της Ρώμης. Εκτός από ιπποδρομίες και θεάματα, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια αρκετές φορές πλημμύριζαν την πλατεία και διοργάνωναν ναυμαχίες!

Στο κέντρο της έχει ένα ακόμη συντριβάνι έργο του Μπερνίνι, το συντριβάνι των 4 ποταμών. Στη βάση του οβελίσκου βρίσκονται οι τέσσερις γνωστότεροι ποταμοί από τέσσερις ηπείρους. Ο Νείλος, ο Γάγγης, ο Ρίο ντε λα Πλάτα και ο Δούναβης. Καθένας έχει τους συμβολισμούς του. Ο Νείλος για παράδειγμα έχει κάλυμμα στο κεφάλι γιατί την εποχή που χτίστηκε το συντριβάνι δεν ήταν ακόμη γνωστές οι πηγές του.

Η Ρώμη όμως έχει και την αρχαία πλευρά της. Αυτή εκτείνεται κυρίως πίσω από το λόφο του Καπιτωλίου. Εκεί βρίσκεται το Forum Romanum και το Κολοσσαίο. Επειδή ο χρόνος δεν επαρκούσε και ο ήλιος έκαιγε, το προσεγγίσαμε από την εξωτερική πλευρά μόνο.

Μ'αυτά και μ'αυτά το επαγγελματικό ταξίδι στη Ρώμη έφτασε στο τέλος του. Το νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι καλού-κακού το έριξα, η πόλη όμως από μόνη της σε καλεί χωρίς να το καταλάβεις. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λοιπόν! Μέχρι την επόμενη φορά...»

Ολόκληρο το αφιέρωμα του Kitsomitsou στη Ρώμη, μπορείτε να το διαβάσετε στο ιστολόγιό του, στο Ρώμη: η αιώνια πόλη (1/2) και το Ρώμη: Βατικανό, Κολοσσαίο, Άγγελοι και Δαίμονες (2/2) !

Ο Μυστικός Δείπνος του Ντα Βίντσι

Πέννυ Μπροτζάκη — Fri, 21 Nov 2008 02:16:31 GMT

Το Μιλάνο είναι η πόλη στην οποία μεγαλούργησε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Και ο Μυστικός Δείπνος είναι ίσως το δεύτερο διασημότερο έργο του, μετά την Μόνα Λίζα.

Είτε επειδή θεωρείται ότι κρύβει μυστικούς κώδικες, είτε επειδή έχει να επίδείξει πολλούς - για την εποχή του - νεωτερισμούς, είτε επειδή αποτελεί λαμπρό παράδειγμα της αναγεννησιακής τέχνης, προσελκύει χιλιάδες κόσμου στην τραπεζαρία του δομινικανού μοναστηριού, δίπλα στην εκκλησία Santa Maria delle Grazie, όπου φιλοξενείται.

Οι νεωτερισμοί του Ντα Βίντι κόστισαν στο αριστούργημά του, καθώς ο μεγάλος ζωγράφος προτίμησε να καλλιτεχνήσει με λαδομπογιά πάνω σε ημίνωπο γύψο. Τα χρώατα άρχισαν να χάνονται από πολύ νωρίς.

Τα γυμνάσια σκοποβολής των στρατιωτών του Ναπολέοντα χειροτέρεψαν την κατάστασή του, σε πείσμα όμως των κακουχιών επιβίωσε ακόμα και όταν το κτίσμα βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η οροφή του δωματίου καταστράφηκε (ανακατασκευάστηκε αργότερα) όμως οι τοίχοι έμειναν όρθιοι διασώζοντας αυτό το σπουδαίο έργο τέχνης.

Για να θαυμάσετε αυτό το αριστούργημα θα πρέπει να κλείσετε τα εισιτήριά σας πάρα πολύ νωρίς, ίσως και περισσότερο από τρεις μήνες. Λόγω της ευαισθησίας του, οι Ιταλοί προσπαθούν να το προστατεύσουν, επιτρέποντας μόνο γκρουπ 25 ατόμων στα οποία επιτρέπεται η είσοδος στην αίθουσα μόνο για 15 λεπτά. Φυσικά ούτε λόγος για χρήση φωτογραφικών μηχανών και καμερών.

Εφόσον μπείτε στην αίθουσα, μην αμελήσετε να δείτε και την τοιχογραφία που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Μυστικό Δείπνο. Αλλωστε, δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο χώρο εκτός από αυτά τα δύο καλλιτεχνήματα.

Πρόκειται για τη Σταύρωση του Ντονάτο Μοντορφάνο, που φιλοτεχνήθηκε την ίδια εποχή με τον Μυστικό Δείπνο (1495) με την τεχνική buon fresco (χρώμα πάνω σε νωπό γύψο).

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο, που διαφέρει όμως πάρα πολύ στην τεχνοτροπία από τον Μυστικό Δείπνο.

Για να κλείσετε τα εισιτήριά σας θα πρέπει να επισκεφτείτε τον δικτυακό τόπο www.cenacolovinciano.org.

Η εκκλησία Santa Maria delle Grazie βρίσκεται στη συμβολή των οδών Corso Magenta (εκ των βασικών δρόμων του Μιλάνου) και Via Caradosso,που βγάζει στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό Stazione Cadorna, κοντά στον οποίο βρίσκεται και η ομώνυμη στάση του μετρό.

Teatro alla Scalla

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 13 Nov 2007 23:36:52 GMT

Τα alfajores που μάς έφερε ο Apos κοντεύουν να... μπαγιατέψουν στο πρωτοσέλιδο της Πυξίδας, η οποία τον τελευταίο καιρό τον έχασε τον προσανατολισμό της...

Γύρισε δεξιά, γύρισε στα αριστερά, τελικά τον βρήκε τον Βόρειο πόλο και ελπίζω ότι για αρκετό ακόμα καιρό θα εξακολουθήσει να δείχνει τη σωστή πορεία, ότι και εάν συμβαίνει γύρω της...

Γιατί διάθεση έχει, και πολλές ιδέες, είναι όμως ευμετάβλητη, ανάλογα με τον «καιρό»...

Η κουβεντούλα που είχαμε με την Elenitsa, αλλά και το κείμενο του Damian για το θέατρο Κολόν στο Μπουένος Αϊρες, μου έδωσαν την ιδέα να καταπιαστώ με ένα αντικείμενο, που το γνωρίζω επιεικώς ελάχιστα: την όπερα!

Δεν είμαι γνώστης αυτού του μουσικού είδους, μολονότι έχω αρκετά cd, καθώς πάντα έλεγα ότι ίσως κάποια στιγμή θα ήθελα να ενημερωθώ σχετικά με αυτό. Είχα, όμως, πάντα την περιέργεια να παρακολουθήσω μια παράσταση. Στην Αθήνα φοβόμουν να το κάνω... Πίστευα ότι θα ένοιωθα άβολα, μεταξύ ανθρώπων που είναι λάτρεις του είδους, ενώ εγώ δε γνωρίζω που πάνε τα τέσσερα...

Την απόφαση την πήρα όταν οργάνωνα το ταξίδι στο Μιλάνο. Έφτανα στην πόλη περίπου το μεσημέρι Δευτέρας και αναρωτιόμουν τι θα μπορούσα να κάνω το βραδάκι. Διαβάζοντας έναν οδηγό για το Μιλάνο, έπεσε το μάτι μου σε κείμενο σχετικό με τη Scalla, το οποίο είχε μάλιστα αναφορά και στον δικτυακό τόπο της. Σκέφτομαι λοιπόν: «Και δεν μπαίνω να το δω; Δεν... δαγκώνει».

Έχω δε μια μανία... Μου αρέσει να κλείνω εισιτήρια μέσω του internet. Για τρένα, λεωφορεία, θέατρα, κινηματογράφους, αεροπλάνα (φυσικά), τα πάντα... Ας μην αναφερθούμε στις αγορές που κάνω! Η χαρά του διαδικτύου, είμαι!

Οπότε ήταν φυσικό το ενδιαφέρον μου να στραφεί στο καλεντάρι της Scalla (στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε την πλατεία που βρίσκεται απέναντι από την Scalla, όπως φαίνεται μέσα από τη Galleria Vittorio Emanuele II). Και ανακάλυψα ότι εκείνη τη Δευτέρα είχε πρεμιέρα το έργο Una lade Macbeth del distretto di Mcensk, παραγωγής της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, με μουσική Dmitrij Sostakovic. Η περιέργειά μου μεγάλωσε και θέλησα να δω ποιο είναι το κόστος των εισιτήριων. Ε, δεν περίμενα ότι θα έβρισκα εισιτήρια των 24 ευρώ! Και τέτοιες ευκαιρίες δεν αφήνεις να πάνε χαμένες!

Και το έκλεισα το εισιτήριο! Και αγχώθηκα! Σκεφτόμουν: «Παναγιά μου, τι θα φορέσω, εκεί όπου όλοι θα είναι με σμόκιν και τουαλέτες! Σαν τη μύγα μες το γάλα θα είμαι»

Αδίκως ανησυχούσα. Με ένα μαύρο παντελονάκι και ένα εκρού ζακετάκι δε διέφερα σε τίποτα (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα) από τους υπολοίπους. Και αυτό φυσικά διότι υπήρχαν πολλοί τουρίστες. Εντάξει δεν είχαν έρθει και με τις βερμούδες τους, αλλά τα εξεζητημένα ντυσίματα μολονότι υπήρχαν δεν ήταν πολλά. Είδα γηραιές κυρίες με τις τουαλέτες τους και τα διαμαντικά τους, είδα όμως και νεαρούς με τα πουκαμισάκια τους.

Η θέση μου ήταν στο 6ο εξώστη (loggione), πάνω από την ορχήστρα (palcosenico). Δηλαδή το δεξί κομμάτι της σκηνής δεν το έβλεπα με ευκολία. Αν και φοβάμαι τα ύψη δεν αισθάνθηκα άσχημα, γιατί το τοιχάκι μπροστά από τα καθίσματα ήταν αρκετά ψηλό. Οι θέσεις, όμως, ήταν αρκετά στενόχωρος, σε σημείο που να εύχεσαι να μην κάθεται δίπλα σου εύσωμος άνθρωπος γιατί θα την έχεις στην αγκαλιά σου. Αλλά 24 ευρώ έδωσα, δεν θα καθόμουν και στα ιδιωτικά κουτιά (palchi).

Όσο για το θέαμα... Αφού πέρασαν τα πρώτα δέκα λεπτά που χρειάστηκαν τα άμαθα αυτιά μου για να συνηθίσουν στο άκουσμα, άρχισε να με ενθουσιάζει. Βοήθησε σε αυτό και η οθόνη που υπάρχει μπροστά από κάθε θέση (φανταστείτε τις όπως αυτές που έχουν τα αεροπλάνα υπερατλαντικών πτήσεων, αλλά πολύ μικρότερες) και προβάλλει το libretto στα αγγλικά, τα ιταλικά και τη μητρική γλώσσα κάθε έργου. Είναι ένα σύστημα (electronic libretto system) που τοποθετήθηκε μετά τη μεγάλη ανακαίνιση του θεάτρου, που διήρκησε από τον Ιανουάριο του 2002 έως το Νοέμβριο του 2004. Σε αυτό των λίγων δευτερολέπτων βιντεάκι μπορείτε να δείτε το εσωτερικό του θεάτρου.

Αναμφίβολα ήταν μια εμπειρία, που αρχικά τη φοβόμουν αλλά θα ήθελα πολύ να τη ξαναζήσω...

Χάρτης του Μιλάνου

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 16 Aug 2007 11:11:21 GMT

Και ένα δείγμα χάρτη (από το DK Eyewitness travel - Top 10) για όσους θέλουν να ρίξουν μια ματιά στο Μιλάνο πριν ταξιδέψουν: κάνετε κλικ εδώ.

Milan sempre con te!

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 14 Aug 2007 12:02:33 GMT

Έχω ακούσει από πολλούς ότι δεν τους άρεσε το Μιλάνο. Εμένα μου άρεσε και τις δύο φορές που το επισκέφτηκα. Η πρώτη ήταν το 1993 όταν για επαγγελματικούς λόγους είχα πάει στην Βερόνα και μαζί με την αποστολή είχαμε μείνει για λίγες ώρες στην πλατεία της Duomo, πριν μεταβούμε στο αεροδρόμιο.

Εφέτος αποφάσισα να πάω και να το ευχαριστηθώ. Κάτι που σημαίνει ότι πήρα ισχυρή δόση κουλτούρας! Μέχρι και όπερα είδα, για πρώτη φορα στη ζωή μου. «Μια λαίδη Μάκβεθ στην περιοχή του Μινσκ», υποθέτω η μετάφραση, στην πρεμιέρα της - παρακαλώ - στη Σκάλα του Μιλάνου («Βάλε ένα ζακετάκι, παιδί μου, σκάλα είναι, μπορεί να μπάζει» όπως είπε και η μαμά μου).

Είδα και τον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι στη Santa Maria Della Grazie (άνωθεν) η οποία σώθηκε ως εκ θαύματος - έστω και χωρίς οροφή - από τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Πήγα και στην Πινακοθήκη Ambrosiana (όπου υπάρχει μέχρι και μια τούφα από τα μαλλιά της Λουκρητίας Βοργία αλλά και φράσεις του Πλάτωνα στα ελληνικά ως διάκοσμος μιας αίθουσας) αλλά και στην Πινακοθήκη Brera (γεμίζει η ψυχή σου βλέποντας από Ντα Βίντσι και Ραφαέλ μέχρι Χαέζ και Πικάσο).

Αλλά και από φαγητό, καλά τα πήγα. Τέσσερα ευρώ η μακαρονάδα (όχι στο εστιατόριο της Μπίφη αλλά σε καφέ στην Corso Magenta!) και με μουσική υπόκρουση το «Μου λείπεις» του Μαζωνάκη!!!

Στην Galleria Vittorio Emanuele II (τη στοά με τα ακριβά μαγαζιά δίπλα στην Piazza del Duomo) το φαγητό ήταν βέβαια καλύτερο, ακριβότερο αλλά όχι απλησίαστο! Το δε καπουτσίνο, με φόντο τον καθεδρικό, κόστιζε γύρω στα 3,5 ευρώ με το σέρβις να είναι ολίγον εκνευριστικό.

Το πρώτο πράγμα πάντως που συνειδητοποίησα, με το που έφτασα στο Μιλάνο, είναι ότι όλη η πόλη ξεχύνεται στους δρόμους από τη μία έως τις τρεις το μεσημέρι. Lunch break έχουν οι άνθρωποι και δρόμοι, καφέ και μπιστρό γεμίζουν από κοστουρισμένους και κοστουμαρισμένες που πηγαίνουν να ξεγελάσουν την πείνα τους.

Το δεύτερο που διαπίστωσα - και σε σύγκριση με την πρώτη επίσκεψή μου στο Μιλάνο - ήταν ότι οι Ελληνίδες δεν έχουμε πλέον πολλά να ζηλέψουμε από τις Μιλανέζες, μόνο το ότι φορούν ακριβότερα ρούχα. Το δικό μας στυλ έχει κάνει άλματα μπροστά - σίγουρα όχι και η τσέπη μας - αλλά οι κάτοικοι του Μιλάνου έχουν τη δυνατότητα να μην ξοδεύουν τεράστια ποσά για ένα καλό ντύσιμο.

Τα ταξί - όπως παντού στο εξωτερικό - είναι πανάκριβα. Για απόσταση πέντε λεπτών έδωσα 7 ευρώ...

Το Μιλάνο σε γενικές γραμμές είναι μια πόλη την οποία θεωρώ ως καλή περίπτωση μόνιμης κατοικίας. Δεν είναι τεράστια, διατηρεί ανθρώπιους ρυθμούς, είναι παρόλα αυτά μεγαλούπολη με πλούσιο ιστορικό υπόβαθρο.

Και εάν τη συνδυάσεις και με εκδρομές στις λίμνες ή σε άλλες πόλεις όπως η Μάντοβα, νομίζω ότι αποτελεί τέλεια αφετηρία για τουριστικούς προορισμούς.

Milan, Milan sempre con te, όπως λέει και ο ύμνος της ομώνυμης ποδοσφαιρικής ομάδας (της πρωταθλήτριας Ευρώπης, ντε!)

ΥΣ: Αυτές είναι οι γενικές εντυπώσεις μου από το Μιλάνο. Όπως και σε ότι αφορά στις υπόλοιπες περιοχές που έχω αναφερθεί, θα επανέλθω συντόμως σε ειδικότερες αναφορές.