Γερμανία

Είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους

Πέννυ Μπροτζάκη — Sun, 01 Nov 2009 23:27:15 GMT

Τρία είναι τα πράγματα που θυμάμαι από το 1989. Η τριήμερη εκδρομή με το σχολείο στη Ζάκυνθο, η γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Α, και το αργυρό μετάλλιο της εθνικής στο Ευρωμπάσκετ. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός..

Σε μια εποχή που η ροή της ενημέρωσης δεν γινόνταν με τους ταχείς ρυθμούς που έχουμε πλέον συνηθίσει (τα τηλεοπτικά κανάλια δεν εξέπεμπαν πρωινές ώρες, η ιδιωτική ραδιοφωνία ήταν στα σπάργανα και φυσικά το διαδίκτυο παρέμεινε άγνωστη λέξη), ελάχιστοι από εμάς, τους απλούς πολίτες, είχαν καταλάβει πότε και πώς είχε κυλήσει ο τροχός, που στο διάβα του διέλυσε ένα Τείχος.

Οι εικόνες της πτώσης του συμβόλου διχασμού της Γερμανίας αποτελούσαν κάτι το πρωτόγνωρο και συγκλονιστικό.

«Βιώνουμε την Ιστορία» θυμάμαι ότι σχολιάζαμε, ξαφνιασμένοι από την εξέλιξη των γεγονότων.

Όταν στις 23 Αυγούστου 1989 η Ουγγαρία άνοιγε τα σύνορά της με την Αυστρία, κανείς ίσως να μην περίμενε ότι περισσότεροι από 13.000 Ανατολικογερμανοί τουρίστες θα έβρισκαν την ευκαιρία να περάοσυν στη Δύση. Πολλοί άλλοι βρήκαν καταφύγιο στην πρεσβεία της Δυτικής Γερμανίας στη Βουδαπέστη.

Τα γρανάζια είχαν αρχίσει πλέον να κινούνται, ανάβοντας τη σπίθα των διαδηλώσεων στην Ανατολική Γερμανία. Ο Έριχ Χόνεκερ, που είχε εκτιμήσει ότι το Τείχος θα υπήρχε για άλλα 100 χρόνια, υπέβαλε την παραίτησή του από το πόστο του γενικού γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η «Ειρηνική Επανάσταση» είχε αρχίσει και στις 4 Νοεμβρίου πλήθη κατέκλυσαν την Alexanderplatz.

Δύο ημέρες μετά, έγινε το... γραφειοκρατικό λάθος που άλλαξε την Ιστορία. Στο τέλος μιας βαρετής - κατά τα άλλα - συνέντευξης Τύπου, ο γραμματέας Προπαγάνδας, Γκούντερ Σαμπόφσκι ανακοίνωσε με απάθεια την έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο μια νέας ταξιδιωτικής ρύθμισης για τη μετάβαση πολιτών από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική χωρίς την επίδειξη διαβατηρίου. Η ρύθμιση επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ από τις 17 Νοεμβρίου προκειμένου να ενημερωθούν και να προετοιμαστούν οι συνοριοφύλακες. Ο άρτι αφιχθείς όμως από τις διακοπές του, Σαμπόφσκι δεν είχε λάβει τη σχετική ενημέρωση. Έτσι όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους πότε επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή το μέτρο, ο Σαμπόφσκι απάντησε αμήχανα: «Από όσο ξέρω... άμεσα...»

Στο άκουσμα της δήλωσης, δέκα χιλιάδες Ανατολικο - βερολινέζοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης, φέρνοντας σε απόγνωση τους συνοριοφύλακες, οι οποίοι δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Στην εικόνα της λαοθάλασσας αποφάσισαν να ανοίξουν τα σημεία ελέγχου, δίνοντας την ευκαιρία στους Ανατολικούς να δώσουν τα χέρια με τους Δυτικούς.

Εκείνη την ημέρα οι Γερμανοί άρχισαν να καταστρέφουν σιγά σιγά το Τείχος και πλέον μόνο ορισμένα τμήματά του στέκονται στη θέση τους, για να θυμίζουν τον πόνο που είχε προκαλέσει...

Από το 1961 οπότε και κατασκευάστηκε το Τείχος, υπολογίζεται ότι 5.000 άνθρωποι κατάφεραν να διαφύγουν επιτυχώς προς το Δυτικό Βερολίνο. Οι απόπειρες, όμως, που είχαν τραγικό τέλος υπολογίζονται στις 200, αν και ο αριθμός αυτός θεωρείται αμφισβητίσιμος. Κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου υπάρχει αυτή η σειρά από νεκρικούς σταυρούς, ως φόρος τιμής προς ορισμένα από τα θύματα. Δεξιά διακρίνεται ο σταυρός που είναι αφιερωμένος στον Chris Gueffroy, το τελευταίο θύμα του... Τείχους, που σκοτώθηκε λίγους μήνες πριν την πτώση, στις 6 Φεβρουαρίου 1989.

Το Checkpoint Charlie ήταν το πιο διάσημο σημείο ελέγχου στο Βερολίνο. «You are leaving the american sector» αναφέρει η ρεπλίκα της ταμπέλας που υπήρχε εκεί, και η οποία ίσα που φαίνεται στα αριστερά της φωτογραφίας. Το Checkpoint Charlie ήταν το μοναδικό σημείο από το οποίο εκπρόσωποι των Συμμαχικών Δυνάμεων μπορούσαν να μπουν ή βγουν από τον Ανατολικό Τομέα.

Έγινε σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και πλέον αποτελεί τουριστική ατραξιόν, καθώς στο σημείο αυτό έχει ανεγερθεί και Μουσείο.

Στο Αμβούργο με την Αγγελική

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 14 Jul 2009 22:37:54 GMT

Πριν λίγες ημέρες η καλή συνάδελφος, Αγγελική Στελλάκη βρέθηκε στο Αμβούργο. Μία πόλη για την οποία δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα, δεν την είχε επισκεφτεί κανείς γνωστός μου, αλλά για κάποιο απροσδιόριστο λόγο (ίσως επειδή συμπαθώ την ποδοσφαιρική ομάδα της, ίσως επειδή από εκεί ξεκίνησαν οι Beatles την σπουδαία καριέρα τους) είχα πάντα την αίσθηση ότι είναι ενδιαφέρουσα.

Οι εντυπώσεις που μου μετέφερε η Αγγελική δικαίωσαν τη διαίσθησή μου και σκέφτηκα ότι θα θέλατε και εσείς να μάθετε περισσότερα στοιχεία για αυτήν την πόλη του γερμανικού βορρά.

Έτσι με τη βοήθεια της Αγγελικής, που μάς δανείζει τις φωτογραφίες της και τα κείμενά της, πάμε μια βόλτα στο Αμβούργο:

«Στον 20ό όροφο ενός ξενοδοχείου στο Αμβούργο μετά από ένα Moulin Rouge – ποτό, όχι ταινία -, ελάχιστα πράγματα μοιάζουν να έχουν σημασία.

» Κοιτάζω τα φώτα των πλοίων, τη λάμψη του λιμανιού, τα πλοία που φεύγουν, άλλα που έρχονται... Το βλέμμα σκαλώνει στο δρόμο, στους δρόμους. Ταξίδια με αυτοκίνητο, μεγάλες λεωφόροι, δρόμου που ακολουθούν τον Έλβα οδηγώντας κάπου μακριά.

» Ο χρόνος... ακίνητος, αιώνιος σε αυτά τα ταξίδια.

» Το St. Pauli οργιάζει τα βράδια. Κεμπάμπ, μπέργκερ, λουκάνικα –πολύ λουκάνικο οι Γερμανοί-, μυρωδιά μπύρας.

» Θέλω να βγάλω τα τακούνια μου, ξημερώματα στο Αμβούργο και τα πόδια μου πονάνε καθώς περπατάμε στους δρόμους. Δεν βγάζεις τα παπούτσια σου στο Αμβούργο, θραύσματα από σπασμένα μπουκάλια μπύρας παραμονεύουν σε κάθε σου βήμα.

» Νέον πινακίδες ακόμα και στο αστυνομικό τμήμα, άγνωστοι άνδρες σου πιάνουν τη κουβέντα, «μιλάς γερμανικά;», όχι τους λες για να τους αποφύγεις.

» Σε ένα μπαράκι δυο ζευγάρια χορεύουν, δε τους νοιάζει που έξω έχει ξημερώσει, πρωί στη Γερμανία.

» Παίρνουμε το δρόμο για την ψαραγορά, τη διάσημη Fishmarkt. Παππούδες που ξύπνησαν να αγοράσουν τα ψάρια τους, τρελο-αμβουργέζοι μετά από ξενύχτι, άλλη μια μπύρα στο χέρι - πάντα υπάρχει χώρος για μια μπύρα ακόμα -, συναυλίες και χάπενινγκ στο μέρος όπου μαζεύονται όλοι οι κάτοικοι του Αμβούργου.

» Το ίδιο απόγευμα έχουμε πάει στο Blankenese, το χωριό των πλούσιων καπεταναίων. Κάνουμε βόλτα στα στενοσόκακα κοιτάζουμε τις βίλες, τον ποταμό Έλβα, τους φάρους. Περπατάμε δίπλα στις όχθες του ποταμού, προσπαθούμε να βγάλουμε φωτογραφία την πειρατική σημαία, που θα πάει θα τη σηκώσει ο αέρας ψηλά, θα πάρει φόρα, μπαϊράκι.

» Αλλά και η συνοικία της Altona σου κλέβει την καρδιά. Η αριστοκρατική συνοικία του Αμβούργου είναι γεμάτη ψαγμένα μαγαζάκια, όμορφες καφετέριες και μπαράκια.

» Κι έπειτα είναι οι απέραντες λίμνες και τα πάρκα που οι Αμβουργέζοι πηγαίνουν για μπάρμπεκιου, για συναυλίες, για να παίξουν μπάλα. Ποδηλατάδες στις όχθες της λίμνης, τζόκινγκ χωρίς τέλος, μια πόλη όπου έχει φτιαχτεί για να τη ζουν οι κάτοικοί της».

Ολόκληρο το κείμενο της Αγγελικής μπορείτε να το διαβάσετε στο ιστολόγιό της (εδώ).

Το Μουσείο της Περγάμου

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 07 Jul 2009 22:56:10 GMT

Πριν λίγες εβδομάδες, η Πυξίδα «επισκέφτηκε» τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο. Αυτήν τη φορά, επισκέπτεται κάποια άλλα... μάρμαρα σε ένα άλλο μουσείο και σε μια άλλη χώρα. Πηγαίνει στο μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, εκεί όπου φιλοξενούνται αρχαιότητες προερχόμενες από άλλες χώρες εκτός της Γερμανίας.

Το μουσείο της Περγάμου βρίσκεται στο Νησί των Μουσείων (Museumsinsel), το οποίο στην ουσία είναι το βόρειο τμήμα του Spreeinsel, ενός νησιού μέσα στον ποταμό Spree, ο οποίος διασχίζει το Βερολίνο. Το Παλιό Μουσείο (Altes Museum), το Νέο Μουσείο (Neues Museum), η Παλαιά Εθνική Πινακοθήκη (Alte Nationalgalerie) και το Bode Museum βρίσκονται επίσης εκεί. Το Μουσείο της Περγάμου είναι το τελευταίο που χτίστηκε εκεί, εν έτη 1930, με σκοπό να αποτελέσει την επέκταση του Bode, που τότε ονομαζόταν Kaiser-Friedrich-Museum, αλλά στη συνέχεια πήρε το όνομα του διευθυντή του, Wilhelm von Bode.

Υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την επίθεση που δέχθηκε το Βερολίνο στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ευτυχώς όμως οι περισσότεροι από τους θησαυρούς του είχαν βρει καταφύγιο σε ασφαλή σημεία. Ο ρωσικός Κόκκινος στρατός πήρε στην κατοχή του αρκετά από τα εκθέματα, είτε ως λάφυρα πολέμου είτε προκειμένου να τα διασώσει από τις καταστροφές που ακολούθησαν τη λήξη του πολέμου, αλλά μέχρι το 1958 η πλειοψηφία των εκθεμάτων επεστράφη στο τότε Ανατολικό Βερολίνο.

Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που αντικρύζει με την είσοδό του στο Μουσείο. Αλήθεια πώς μπορεί κανείς να πιστέψει ότι θα δει ολόκληρο τον - μήκους 113μ! - Βωμό της Περγάμου, ο οποίος είχε χτιστεί τον 2ο αιώνα πΧ στην ομώνυμη αρχαία ελληνική πόλη στα παράλια της Μικράς Ασίας. Ο εν λόγω βωμός είχε κατασκευαστεί, κατά πάσα πιθανότητα, στον Δία και εκτιμάται ότι είχε χτιστεί από τον Ευμενίδη στον Β' προς τιμήν των πολεμικών επιτυχιών που είχε.

Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κομμάτια από τη ζωφόρο αφαιρέθηκαν από τους Ρώσους και μεταφέρθηκαν στο περίφημο Ερμιτάζ (Hermitage), επέστρεψαν όμως στην πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία το 1956 μετά από επέμβαση του Nikita Khrushchev,

Το δεύτερο εντυπωσιακό έκθεμα που αντικρύζει ο επισκέπτης είναι η Αγορά της Μιλήτου, ένα κτίσμα ύψους 17 μέτρων και πλάτους 29μ! Πρόκειται για την πύλη της αγοράς, η οποία καταστράφηκε από σεισμό.

Και έρχεται το... τελειωτικό χτύπημα! Η Πύλη της Ιστάρ, ή τουλάχιστον ένα τμήμα αυτής! Πρόκειται για το έμπροσθεν τμήμα της όγδοης εισόδου στην πόλη της αρχαίας Βαβυλώνας, τμήματα των Κρεμμαστών Κήπων, που ήταν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Κατασκευάστηκε το 575 πΧ κατ' εντολής του βασιλιά Ναβουδονόσορα Β' προς τιμήν της βαβυλωνιακή θεάς Ishtar.

Ήλθε στο φως μετά τις ανασκαφές του Robert Koldewey, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1930. Στο Μουσείο της Περγάμου εκτίθεται μόνο το μπροστινό τμήμα, καθώς λόγω ελλείψεως χώρου το όπισθεν τμήμα βρίσκεται σε αποθηκευτικούς χώρους. Πολλά όμως τμήματα της Πύλης βρίσκονται και σε άλλα μουσεία, σκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του Κόσμου...

Το σπίτι των Ζέπελιν

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 25 Feb 2009 23:51:26 GMT

Επανέρχομαι στο κεφάλαιο Φριντρισχάφεν και το ολοκληρώνω με αυτήν εδώ την ανάρτηση και έχω έναν επιπλέον λόγο. Η ομώνυμη γερμανική ομάδα θα είναι η αντίπαλος του Ηρακλή στα προημιτελικά του Champions League στο βόλεϊ ανδρών.

Όσοι, λοιπόν, φίλαθλοι του «Γηραιού» αποφασίσουν να ακολουθήσουν την ομάδα τους στη γερμανική πόλη και να την ενισχύσουν ψυχολογικά, ας έχουν υπόψη τους ότι πρόκειται για την έδρα των Ζέπελιν και μάλιστα φιλοξενεί και το αντίστοιχο μουσείο.

Τα Ζέπελιν ήταν στην ουσία πηδαλιουχόμενα αερόστατα με σκελετό, εφεύρεση του Γερμανού κόμη Φέρντιναντ Φον Ζέπελιν, βάσει σχεδίων που πρωτοέφτιαξε το 1874 και έφερε στην παραγωγή στις αρχές του 20ού αιώνα.

Αποτέλεσαν το στόλο της Deutsche Luftschiffahrts-AG, της πρώτης αεροπορικής εταιρίας στην Ιστορία, η οποία πραγματοποιούσε προγραμματισμένες πτήσεις πριν τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου τα Ζέπελιν χρησιμοποιήθηκαν ως βομβαρδιστικά και κατασκοπευτικά.

Τη δεκαετία του 1920 άρχισαν τις εμπορικές πτήσεις τους και έφτασαν στο αποκορύφωμα της δόξας τους τη δεκαετία του 1930 όταν τα LZ 127 Graf Zeppelin και LZ 129 Hindenburg συνέδεαν τη Γερμανία με τις ΗΠΑ και τη Βραζιλία. Μάλιστα, το περίφημο Empire State Building είχε σχεδιαστεί για να αποτελεί τερματικό σταθμό των Ζέπελιν.

Η θεαματική, όμως, καταστροφή του Hindenburg στις 6 Μαΐου του 1937 και τα 36 θύματα που προκάλεσε σόκαρε όλο τον κόσμο και οδήγησε στην απόφαση της απόσυρσης των Ζέπελιν από τους ουρανούς.

Το μουσείο - το οποίο φιλοξενεί στο ισόγειό του αυτό το αυτοκίνητο - έχει κατασκευαστεί για να θυμίζει το εσωτερικό ενός ζέπελιν και διαθέτει ξεναγό που ενημερώνει το κοινό για όλες τις στιγμές της ιστορίας των ζέπελιν.

Το Μπρέγκεντζ και ο Τζέιμς Μποντ

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 12 Feb 2009 21:06:00 GMT

Το δεύτερο ταξίδι στο Φριντρισχάφεν έγινε έναν χρόνο αργότερα κάτω από καλύτερες καιρικές συνθήκες. Χιόνι δεν είδαμε παρά μόνο ένα υπέροχο ήλιο.

Καθώς βρίσκεται πάνω στη λίμνη Constance, προσφέρει δίοδο προς ακόμα δύο χώρες, την Ελβετία και την Αυστρία. Η πρόσβαση προς τις ελβετικές παραλίμνιες ακτές είναι δυνατή μέσω φέρι, ενώ η είσοδος στην Αυστρία γίνεται οδικώς και μάλιστα χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες.

Έτσι, μαζί με τον δεύτερο δημοσιογράφο της αποστολής και με τη βοήθεια ενός πολύ καλού κυρίου ομογενή από τη Γερμανία, κάναμε μια ολιγόωρη εκδρομή στο γειτονική Μπρέγκεντζ (Bregenz). Πρόκειται για μια παραλίμνια πόλη της Αυστρίας, την οποία οι φαν του Τζέιμς Μποντ πρέπει να πρόσεξαν στην τελευταία ταινία του απόλυτου κατασκόπου, Quantum of Solace!

Σε αυτόν ακριβώς το χώρο, με εντελώς διαφορετικό βέβαια σκηνικό, έγιναν τα γυρίσματα για τη σκηνή της όπερα, όπου ελάμβανε χώρα η συνάντηση των «κακών» της ιστορίας. Πρόκειται για το Festival Opera House, το οποίο περιλαμβάνει την Επιπλέουσα σκηνή (Floating Stage), όπου στην πραγματικότητα φιλοξενούνται σπουδαίες παραστάσεις θεάτρου και όπερα, όπως οι Il trovatore, La Bohème, West Side Story, Porgy and Bess, συναυλίες, μπαλέτο κτλ...

Το σκηνικό που απεικονίζεται στις φωτογραφίες είναι από την όπερα του Βέρντι A Masked Ball (Χορός μεταμφιεσμένων), στην οποία ενώνεται ο χορός και ο θάνατος εξ ου και ο... κύριος που διαβάζει το βιβλίο.

Το καλοκαίρι του 2008, το θέατρο φιλοξένησε εκδηλώσεις που αφορούσαν στο Euro 2008, που συνδιοργάνωσε η Αυστρία με την Ελβετία.

Τον Μάιο του 2007 πραγματοποιήθηκαν εκεί επί δέκα ημέρες τα γυρίσματα για μια επτάλεπτη σκηνή υψηλής δράσης στο περιθώριο της παράστασης της Tosca του Puccini, της παραγωγής που ανέβηκε τη διετία 2007 - 2008 στο εν λόγω θέατρο!

Για την Tosca και την ονειρική μουσική της, τα έχουμε πει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Για όσους πιστεύατε ότι το πλωτό θέατρο ήταν εύρημα του σκηνοθέτη, αυτή εδώ είναι η απάντηση...

Τόπου που έχει φιλοξενήσει γυρίσματα ταινίας του James Bond έχει επισκεφτεί και ο Kitsosmitsos. Πρόκειται για το James Bond Island, το οποίο βρίσκεται στην Ταϊλάνδη και στο οποίο γυρίστηκε το Ο Ανθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι. Τι ακριβώς είδε εκεί μπορείτε να διαβάσετε σε αυτήν εδώ την ανάρτησή του.

Στα ενδότερα του Μπρέγκεντζ δεν μπήκαμε καθότι προτιμήσαμε να κάνουμε μια σύντομη επίσκεψη στο παρακείμενο καζίνο.

Λεπτομέρειες για το Bregenzer Festspiele (Το φεστιβάλ του Μπρέγκεντζ), καθώς και εισιτήρια, μπορείτε να βρείτε εδώ,

Με τον Ολυμπιακό στο Φριντρισχάφεν

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 05 Feb 2009 01:46:06 GMT

Εάν ευγνωμονώ για κάτι το επάγγελμά μου, είναι γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να ταξιδέψω σε περιοχές, τις οποίες υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επισκεπτόμουν ποτέ.

Μία από αυτές είναι η πόλη Φριντρισχάφεν (Friedrichshafen) στη νότια Γερμανία. Μία πόλη που ενδεχομένως στην Ελλάδα γνωρίζουν μόνο όσοι είναι φίλαθλοι και ασχολούνται με το βόλεϊ, καθώς η ομώνυμη ομάδα έχει βρεθεί αντιμέτωπη πολλές φορές με ελληνικές και μάλιστα το 2007 κατέκτησε το Champions League στο βόλεϊ.

Το Φριντρισχάφεν βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της λίμνης Constance, η οποία αποτελεί φυσικό σύνορο τριών χωρών, της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας. Βρέθηκα εκεί για πρώτη φορά πριν 11 χρόνια για να καλύψω δημοσιογραφικά τον αγώνα της ομάδας βόλεϊ του Ολυμπιακού με την - άσημη τότε - τοπική ομάδα στο πλαίσιο του Κυπέλλου πρωταθλητριών.

Τότε δούλευα σε εφημερίδα "ερυθρόλευκων" αποχρώσεων και ήμουν η μοναδική γυναίκα της αποστολής. Γεγονός που φυσικά δεν μου είχε δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, παρά μόνο λίγο άγχος την ώρα του φαγητού!

Στο πρώτο μας, λοιπόν, γεύμα στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου - καθότι ακολουθούσα το πρόγραμμα της ομάδας σαν να ήμουν μέλος αυτής - μπήκα αργοπορημένη στην αίθουσα γιατί πάλευα πολλή ώρα να στείλω με φαξ το ρεπορτάζ μου στην εφημερίδα μου.

Ούτε λόγος βέβαια τότε για ασύρματο ίντερνετ και ξενοδοχεία με ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Και μολονότι είχα πάρει μαζί μου - το πρώτο μου - λάπτοπ, με dial up σύνδεση ίντερνετ, δεν κατάφερα ποτέ να κάνω σύνδεση γιατί δεν μου το επέτρεπαν οι τηλεφωνικές γραμμές του ξενοδοχείου. Έτσι, είχα αναγκαστεί να γράψω όλο το κείμενο με το χέρι.

Τότε θυμόμουν ακόμα πώς γίνεται αυτό!

Είχα μπει, λοιπόν, αργοπορημένη και αγχωμένη στην τραπεζαρία, όπου βρισκόταν ήδη όλη η ομάδα και περίμενε να σερβιριστεί το φαγητό. Και μεσα στη ντροπή μου έπαθα το χειρότερο: κουτούλησα σε ένα φωτιστικό!

Για να ακουστεί από μια πλευρά του τραπεζιού: "ΓΚΟΛ! Μαχλάς!" Ο Χριστοφιδέλης το είχε πει και φυσικά όλοι είχαν σκάσει στα γέλια!

Το δωμάτιό μου ήταν γωνιακό και από τη μία πλευρά είχα αυτήν τη θέα...

... ενώ από την άλλη είχα αυτή.

Γενικώς, πάντως, ήταν ένα ταξίδι που είχε γίνει σε ευχάριστο κλίμα. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην άφιξη και στη διαμονή, γιατί η επιστροφή δεν ήταν και τόσο ευχάριστη καθώς η ομάδα είχε γνωρίσει απρόσμενη ήττα.

Πάντως, η διάθεση όλων πριν τον αγώνα ήταν τόσο καλή που μέχρι και χιονοπόλεμο είχαν παίξει!

Και για να ακριβολογώ είχαν δώσει ζωντάνια στο Φριντρισχάφεν, που ήταν τόσο παγωμένο που δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος στους δρόμους.

Θυμάμαι τότε που τα παιδια μού είχαν ζητήσει τότε να μην δημοσιεύσω τις φωτογραφίες, ειδικά μετά την ήττα τους, για να μη θεωρηθεί ότι δεν είχαν δώσει τη δέουσα προσοχή στον αγώνα.

Είχα σεβαστεί την επιθυμία τους και ποτέ μέχρι τώρα αυτές οι φωτογραφίες δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας. Τώρα πλέον, δέκα χρόνια μετά, νομίζω ότι δικαιούμαι να το πράξω!

Στο κάτω κάτω της γραφής, μέχρι και η CIA δημοσιοποιεί τα αρχεία της μετά από κάποια χρόνια!

Το κακό ήταν ότι και την επόμενη χρονιά η κλήρωση είχε φέρει τον Ολυμπιακό αντιμέτωπο με τη Φριντρισχάφεν. Μου είχαν ζητήσει και τότε να καλύψω τον αγώνα, μολονότι τούς είχα επισημάνει ότι πρέπει να αλλάξει το γούρι και η αποστολή να περιλαμβάνει διαφορετική σύνθεση.

Για να είμαι ειλικρινής, προτιμούσα τότε να πάω στην Κωνσταντινούπολη με την ΑΕΚ, η οποία είχε οργανώσει πολυπληθή δημοσιογραφική αποστολή. Καθότι όμως εργαζόμουν σε "ερυθρόλευκη" εφημερίδα, αναγκάσθηκα να ξαναπάω στο Φριντρισχάφεν.

Η ομάδα φυσικά έχασε ξανά, αλλά εγώ τούς είχα προειδοποιήσει! Ας πρόσεχαν! Αλλά αυτό θα είναι θέμα για μια επόμενη ανάρτηση...

Στο... σταθμό του Μονάχου

Πέννυ Μπροτζάκη — Tue, 13 Jan 2009 00:28:03 GMT

Τι να πει κάνεις για την οποιαδήποτε γερμανική πόλη.Πολλά πράγματα να κάνεις και πολλά να φας κυρίως.Τεράστια ποικιλία λουκανίκων αλλά και οι λάτρεις της μπύρας θα ενθουσιαστούν.

Γι αυτό θα πρέπει να επισκευτείτε χωρίς δεύτερη σκέψη την μπυραρία Hofbrau η οποία είναι μια τις πιο γραφικές.

Τεράστιος χώρος,με πελώρια,ξύλινα τραπέζια και παραδοσιακή βαυαρική μουσική.Σίγουρα θα διασκεδάσετε και αν τυχον εν αγνοία σας παραγγείλετε το λευκό λουκάνικο (weiss wurst) μην το δαγκώσετε αλλα να το φάτε μονοκοπανια,γιατί έτσι είναι ο σωστός τρόπος.

Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Dachau που απέχει μονο 20 λεπτά.

Βέβαια οι Γερμανοί δεν το πολυδιαφημίζουν γιατί νιώθουν άσχημα γι'αυτό το κομμάτι της ιστορίας τους.

Το Μόναχο δεν έχει την νυχτερινή ζωή του Βερολίνου αλλά θα βρείτε πολλά μπαράκια να περάσετε όμορφα τα βράδια σας.

Αλλά για ακόμα μια φορά ας μιλήσουν οι φωτογραφίες...και καλά ταξίδια να έχουμε!!!!!

Μετά τιμής,

Μιμίκα!

Zoologischer Garten

Πέννυ Μπροτζάκη — Wed, 30 Jan 2008 15:14:17 GMT

Στο προηγούμενο post για τον Εθνικό μας Κήπο, είχα κάνει αναφορά στις ξένες πρωτεύουσες, στις οποίες οι κάτοικοι έχουν τη δυνατότητα να επισκέπτονται τεράστια πάρκα, να κάνουν τις βόλτες τους, να διαβάζουν τα βιβλία τους, να χαλαρώνουν στο γρασίδι, να κάνουν πικ-νικ...

Μία απο αυτές είναι το Βερολίνο, που δεν έχει μόνο πάρκα αλλά και ζωολογικό κήπο. Ομολογώ ότι είχα έναν δισταγμό να τον επισκεφτώ γιατί πονάω στη θέα των φυλακισμένων ζώων. Η άποψή μου, όμως, άλλαξε όταν πήγα στον Ζωολογικό κήπο του Βερολίνου. Σίγουρα η ελευθερία είναι αναντικατάστατη, τουλάχιστον όμως σε αυτόν τον Ζωολογικό Κήπο τα ζώα δεν δείχνουν να ταλαιπωρούνται. Αντιθέτως, απολαμβάνουν το χουζούρι τους και το τσάμπα φαγητό.

Επιπλέον, είναι ένας σημαντικός πνεύμονας πρασίνου και μου έκανε εντύπωση πόσες οικογένειες έκαναν τις βόλτες τους, με τα μωρά στα καροτσάκια. Ήταν άλλωστε ένα ηλιόλουστο απόγευμα του Μαΐου και η θερμοκρασία ήταν σε ιδανικά επίπεδα.

Ο Zoologischer Garten αποτελεί ουσιαστικά προέκταση του περίφημου Tiergarten, πρώην βασιλικού κυνηγότοπου και το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Ευρώπης, έκτασης 1.670 τμ.

Κοντά στην είσοδό του υπάρχει στάση του μετρό (με την ονομασία του Κήπου), ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στη διάσημη Kurfustendamm, τη λεωφόρο με τα πολυτελή καταστήματα. Εάν θυμάμαι καλά, το εισιτήριο κόστιζε γύρω στα 5 ευρώ πριν δύο χρόνια και το πάρκο έκλεινε τις πύλες του το απόγευμα.

Την ακριβή τοποθεσία του μπορείτε να τη δείτε σε αυτόν τον χάρτη, ενώ εάν θέλετε τα διαβάσετε για τα ταξίδια του Apos στο Βερολίνο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ .

Το Βερολίνο με τα μάτια του Απόστολου

Πέννυ Μπροτζάκη — Thu, 02 Aug 2007 21:25:22 GMT

Ο Apos είχε ενδοιασμούς: «Ίστορίες για το Βερολίνο καλοκαιράτικα; Και φωτογραφίες με μπουφανάκια ενώ έχουμε καεί από τον καύσωνα;»

Ναι, αλλά κάποιοι άλλοι ίσως ετοιμάζονται να ταξιδέψουν στο Βερολίνο για να δροσιστούν! Να μην ξέρουν οι άνθρωποι που πηγαίνουν; Ορίστε, λοιπόν, η ιστορία του Apos για το Βερολίνο και οι φωτογραφίες του:

«Το Βερολίνο είναι μια πόλη για την οποία σίγουρα έχεις ακούσει τα καλύτερα πριν πας. Μαζί βέβαια και με την προτροπή να πας. Κάπως έτσι βρέθηκα και εγώ πριν από λίγους μήνες.
Δεν απογοητεύτηκα σε καμία περίπτωση.

Η πόλη έχει τα πάντα: άφθονο χώρο για ποδήλατο και ξάπλα, άνεση για να περπατήσεις (το στοιχείο μου), ατελείωτα μουσεία (εξακολουθώ να είμαι ερωτευμένος με τη Νεφερτίτη), έντονη νυχτερινή ζωή (μέχρι και σε Milonga πήγα!), νεολαία, ωραίες γειτονιές (ειδικά στο Ανατολικό Βερολίνο) και έθνικ χρώμα (αν και πιο σωστό θα ήταν να πει κανείς τούρκικο χρώμα).

Επιπλέον, έχει κοντινές εκδρομές με σίγουρα και άνετα τρένα στη Δρέσδη και στο Πότσνταμ.

Και αλλού. Το κυριότερο που έχει το Βερολίνο είναι το... όνομά του. Οι εικόνες και τα κτίρια που ξέρεις ότι τα έχεις δει στην ΤV, σε ντοκιμαντέρ, σε ταινίες.

Νιώθεις ότι ζεις ένα κομμάτι της ιστορίας που έγινε στις μέρες σου. Είναι γύρω σου κάθε στιγμή.

Το τείχος, ο υπαρκτο-ανύπαρκτος σοσιαλισμός, η Πύλη, οι σφαίρες στο Ράιχσταγκ, η Εκκλησία της Μνήμης που στέκει σαν φάντασμα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και άλλα πολλά.

Εδώ ίσως είναι το μόνο σημείο που με χάλασε λίγο με το Βερολίνο. Η προσπάθεια να ξεφύγει από το 'ενοχλητκό' παρελθόν. Το νιώθεις βλέποντας πελώρια κτίρια παντού.

Εκεί που δεν υπήρχε τίποτα (όπως η Potsdamer), τώρα βλέπεις τεράστια κτίρια. Πολύ κτίριο αδερφάκι μου. Φωνάζει από μακριά η προσπάθεια να σου δείξουν ότι εδώ είναι Γερμανία, δεν είναι παίξε γέλασε.

Aλλά ας μην μείνει αυτή η εικόνα της γκρίνιας για το Βερολίνο. Μου είχαν πει ότι πρέπει να πάω και πήγα. Έτσι λέω και εγώ. Να πάτε. Έχει κάτι για όλους.