Παναγιώτης Βασιλόπουλος

Tελικά αποφάσισα ότι η καινούργια μου αρχή θα γίνει από το Νούμερο της φανέλας μου. Όπως ήδη ίσως θα διαβάσατε πλέον θα φοράω τη φανέλα με το Νο 8.

Γιατί το έκανα αυτό;  

Η σκέψη αυτή στριφογύρίζε στο κεφάλι εδώ και πολύ καιρό. Ως γνήσιο όμως... αντιδραστικό άτομο όσο άκουγα κάποιους να μου το λένε τόσο εγώ έκανα το αντίθετο.  

Το Νο13 το είχα επιλέξει από την αρχή της καριέρας μου, στον Ολυμπιακό όπως σας έχω γράψει και στο παρελθόν.

Για πολλούς σημειολογικά σημαίνει διάφορα, για εμένα τίποτα.  

Το Νο 8 όμως κατάλαβα ότι με εκφράζει περισσότερο. Σίγουρα με επηρέασε το γεγονός ότι είναι η ημέρα που γεννήθηκα. Εκείνη όμως ακριβώς την ημέρα έχει γίνει και το μοιραίο ατύχημα στη Θύρα 7. Είναι τραγικό να γιορτάζω τα γενέθλια μου την ημέρα που γίνεται το μνημόσυνο αλλά για εμένα κάτι σημαίνει αυτό. Μπορεί να είναι και ένα σημάδι ποιος ξέρει... 

Επίσης πολλοί είναι οι μεγάλοι παίκτες που έχουν φορέσει το Νο 8 στον Ολυμπιακό...

Αυτά για το νέο μου αριθμό... 

Να σας γράψω επί την ευκαιρία και λίγο για τα αγωνιστικά. Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και ετοιμαζόμαστε να ανέβουμε στο αεροπλάνο για Ρωσία. Πρώτη φορά λοιπόν κάνουμε ταξίδι και θα έχουμε αγώνα που δεν θα έχει σημασία αν κερδίσουμε ή χάσουμε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είμαστε αδιάφοροι.  

Είναι πολύ σημαντικό αυτό που έχουμε πετύχει, αλλά θέλει και μεγάλη προσοχή στη συνέχεια. Η Πρόκομ είναι επικίνδυνη, μπορεί να σου κάνει ζημιά και εμείς θέλουμε όσο τίποτε άλλο να πάμε στο Παρίσι. 

Τα λέμε....

Γειά σας…

Μου είναι περίεργο να ξεκινήσω να γράφω γιατί πρώτον το έχω αμελήσει λίγο το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω λόγω προγράμματος, που λίγο έως πολύ όλοι θα καταλαβαίνετε.

Και φυσικά το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι ότι είναι η πρώτη φορά και είμαι σίγουρος ότι δεν θα είναι η τελευταία που γράφω μετά την κατάκτηση ενός τίτλου!!!

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής ακόμα δε το έχω συνειδητοποιήσει δεν ξέρω γιατί, μπορεί να φταίει η μικρή συμμετοχή που είχα στον τελικό και δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να το απολαύσω λίγο περισσότερο. Βέβαια αυτό το γεγονός δε μειώνει καθόλου τη χαρά μου και την ικανοποίηση που ένιωσα όταν τελείωσε το παιχνίδι και ήμασταν εμείς νικητές, αυτοί που θα σήκωναν την πρώτη κούπα για τη φετινή χρονιά...

Ο πρώτος τίτλος για την ομάδα μου μετά από 4 χρόνια που βρίσκομαι εγώ εδώ. Αυτά λίγο πολύ τα έχω πει στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Απλά θα ήθελα να σας περιγράψω το πως ένιωθα καθώς πηγαίναμε στο γήπεδο όταν φτάσαμε εκεί. Στην ομάδα από την προηγούμενη ημέρα υπήρχε ηρεμία, πολύ καλή διάθεση, όρεξη (αν και λίγο πολύ αυτά συνεχώς υπάρχουν, μπορεί να λείπει η όρεξη, λόγω κούρασης κάποιες φορές αλλά όταν υπάρχουν τα άλλα δύο στην διάρκεια έρχεται και αυτή).

Αφού μείναμε στο ξεναδοχείο λοιπόν το προηγούμενο βράδυ σαν ομάδα η μέρα του τελικού ήταν πολύ χαλαρή γιατί δεν είχαμε πρωινή προπόνηση, οπότε μείναμε και ξεκουραζόμαστε κάνοντας φυσικά το γνωστό σκάουντινγκ για το πως παίζει η αντίπαλη ομάδα. Λίγο πριν φτάσουμε στο γήπεδο πέσαμε πάνω στους οπαδούς μας, που όλοι μαζί ακόμα περισσότερο μας έδωσαν δύναμη για το απογευματινό παιχνίδι, δειχνοντάς μας πόσο σημαντικό ήταν για αυτούς η νίκη.

Υπάρχει μία διαδικασία του κάθε παίκτη πριν μπει για ζέσταμα με την ομάδα, έτσι και εγώ έκαναν την δική μου, όταν λοιπόν ετοιμάστηκα, βγάινοντας στον αγωνιστικό χώρο έμπαινε εκείνη τη στιγμή ένας κύριος που μετέφερε το Κύπελλο και μου λέει θέλεις να στο δώσω από τώρα για να μην το πηγαίνω μέχρι μέσα. Τι λές;. Εκείνη τη στιγμή χαμογέλασα, αλλά μου φάνηκε σαν ένα πολύ δυνατό σημάδι που τελικά βγήκε αληθινό...

Στην διάρκεια του παιχνιδιού δεν ανησύχησα καθόλου γιατί φαινόταν από την αρχή ότι ήμασταν καλύτεροι, παίζαμε πολύ δυνατή άμυνα αλλά κάναμε επιπόλαια λάθη στην επίθεση. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι υπέροχο το συναίσθημα του να βάζεις στο στήθος το χρυσό μετάλλιο και να περιμένεις τη στιγμή που ο αρχηγός σου θα σηκώσει το κύπελλο.

Μακάρι όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό να έχουν αυτή τη δυνατότητα. Ελπίζω ότι το χθεσινό παιχνίδι είναι η αρχή για την κατάκτηση και άλλων τίτλων.

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που στηρίζουν την ομάδα. Ξέρουν αυτοί ποιοι είναι και φυσικά αφιερώνω το κύπελλο σε όλους όσους με αγαπάνε.

Είχα ένα φίλο που με αγαπούσε πάρα πολύ, ήταν άρρωστος Ολυμπιακός και ήθελε πάρα πολύ να σηκώσω μία κούπα. Το αφιερώνω και σε αυτόν, θα χρησιμοποιήσω το λόγο των Α.Μ.Α.Ν. για όσους ξέρουν τι σημαίνει, γιατί τον έλεγαν Αντώνη...

Έχει περάσει καιρός. Ξέρω γιατί και ξέρετε γιατί.

Η νίκη στην Ισπανία μας έδωσε φτερά. Εκτός έδρας και πρεμιέρα στο Τοp 16 σίγουρα μας βάζει σε διάθεση Παρισιού.

Είναι όμως ακόμα πολύ νωρίς για προβλέψεις. Αυτό που χρειάζεται είναι η ομάδα να συνεχίσει να δουλεύει και να έχει υγιείς παίκτες. Όπως είμαι και εγώ (και χτυπάω ξύλο για αυτό).

Άλλωστε έκανα τέτοια υπερπροσπάθεια όλο το καλοκαίρι, έχασα το ραντεβού της εθνικής για να είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα μπορώ να επιστρέψω απόλυτα υγιής στην ομάδα μου.

Από εδώ και πέρα ξεκινά μία πολύ κρίσιμη περίοδος. Το πρωτάθλημα μπαίνει στην τελική ευθεία, η πρόκριση στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα κρίνεται και φυσικά παίζεται και ο πρώτος τίτλος στο Κύπελλο Ελλάδας.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για αυτό και την απόφαση να παρακολουθήσουν τον τελικό μόνο μαθητές. Ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο. Άλλωστε και ως ΠΣΑΚ το είχαμε προτείνει αυτό.

Είναι μεγάλη ευκαιρία για μαθήματα. Όχι μόνο μπάσκετ αλλά και συμπεριφοράς. 

Αυτά τα λίγα. Δεν πρέπει περισσότερα.

 

Τα λέμε...

* H φωτογραφία είναι από τα γραφεία του in.gr την ώρα που υπογράφω τα βιβλία που σας πρόσφερα μέσω κλήρωσης

Καλησπέρα, καλημέρα...

 

Από την μακρινή Γαλλία. Είπα να αλλάξω λίγο το μέρος που σας γράφω για να μην με βαρεθείτε. Σας γράφω λοιπόν τη στιγμή που ότι έχουμε φάει και βρισκόμαστε στα δωματιά μας μετά την δύσκολη (γιατί έτσι την κάναμε εμείς) νίκη εναντίον της Όρλεανς.

Και με ένα φρύδι σκισμένο κάτι που έγινε πολύ νωρίς στο παιχνίδι με αποτέλεσμα να με ταλαιπωρήσει σε όλη τη διάρκεια του αγώνα γιατί δεν μπορούσα να το σκουπίσω και λίγο πολύ όλο και κάτι έμπαινε στο μάτι.

Κατ’ αρχήν πριν ξεκινήσω να γράφω το οτιδήποτε να αναφερθώ σε κάτι που με σόκαρε διαβάζοντας το και έχει να κάνει με τον θάνατο του πατέρα της Ιωάννας!!

Πραγματικά λυπάμαι μέσα από τα βάθυ της καρδιάς μου και εύχομαι ότι καλύτερο σε εσένα και την οικογενειά σου.

Μιλάω σε πρώτο πρόσωπο γιατί είμαι σίγουρος ότι θα μπει κάποια στιγμή να το διαβάσει.

Μακάρι όλοι να έχουν τον χαρακτήρα σου γιατί έχω καταλάβει ότι είσαι κοπέλα με χιούμρο και αγάπη στην ομάδα που παρά την λύπη σου το ανακοίνωσες στο blog μου με έναν χαρούμενο τρόπο!

Μπράβο σου δεν έχω τι άλλο να πω, αν θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε που θα σε έκανε να νιώσεις καλύτερα μην ντραπείς να μου το ζητήσεις. Γιατί όπως όλοι έτσι και εγώ έχω τεράστια αδυναμία στους γονείς μου. Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους που παίρνουν τα πράγματα όπως τους τα φέρει η ζωή και να τα αντιμετωπίζουν.

Όσο για τον Τζος όλοι ξέρουν πόσο σημαντικό ήταν για την ομάδα αυτό που έκανε και δεν χωράνε λόγια σε αυτό παρά μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ που έχω την τιμή να έχω γνωρίσει έναν τέτοιο ανθρωπο.

Ζητώ συγνώμη σους υπόλοιπους φίλους αναγνώστες που ξεκίνησα έτσι αλλά κάποια πράγματα στη ζωή είναι πιο σημαντικά από το μπάσκετ και το λέει αυτό ένας άνθρωπος που όλη του η ζωή είναι μπάσκετ.

Ήθελα να σας γράψω μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό για να μην βρεθεί κάποιος να πει ότι δεν έγραψα γιατί φοβόμουν το αποτέλεσμα και δεν θα ήθελα να το σχολιάσω. Όπως θα είδατε όσοι παρακολουθείσατε τον αγώνα κερδίσαμε σχετικά εύκολα χαρίζοντας στους φιλάθλους μας ένα όμορφο Σαββατοκύριακο, σε συνδυασμό με την νίκη που κάναμε στο ποδόσφαιρο.

Όπως έχω ξαναπεί είναι όντως μία σπουδαία νίκη αλλά μπροστά μας έχουμε πάρα πολύ χρόνο και ακόμα δεν έχει κριθεί τίποτα. Είναι απλά μία νίκη που αν την εκμεταλλευτούμε σωστά μπορούμε να έχουμε όφελος στην συνέχεια.

Και μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε σωστά μόνο παίζοντας σαν ομάδα όπως με τον Παναθηναϊκό, γιατί αν κρίνω από την σημερινή εμφάνιση με την Όρλεαν, με τον τρόπο που παίξαμε θα έχουμε πρόβλημα στη συνέχεια.

Το λέω αυτό τώρα που κερδίζουμε, γιατί έχω κουραστεί όταν φθάνει η ώρα που κρίνονται οι τίτλοι να κάνουμε λάθη που μας στοιχίζουν όλη την χρονιά.

Εύχομαι αυτό φέτος να μην επαναληφθεί.

Δεν θέλω να γράψω για αυτά που ακούγονται τόσο καιρό και το τι θα γινόταν αν χάναμε από τον Παναθηναϊκό.

Χαίρομαι που κερδίσαμε και καταφέραμε να δείξουμε ότι μπορούμε να παίξουμε πάρα πολύ καλά αν θέλουμε...

Σε αντίθεση με την Παρτιζάν που ο καθένας έκανε ότι ήθελε δείχνοντας προς τα έξω μία εικόνα πλήρης αναρχίας.

Προτιμώ να μην παίζω καλά και να κερδίζω όπως σήμερα, παρά αυτά τα χάλια της Παρτιζάν.

Δεν θα πω ότι κερδίσαμε εμπειρίες γιατί μόνο αυτό δεν κερδίζεις από κάτι τέτοια παιχνίδια, όπως αυτό στο Βελιγράδι. Το μόνο καλό που κάνουν είναι ότι τρως μία σφαλιάρα που σε συνεφέρει.

Κάτι άλλο που ήθελα να πω ήταν για την καταπληκτική κερκίδα που είχαμε για άλλη μία φορά σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού με τον Παναθηναϊκό. Δεν μιλάω για όταν τέλειωσε το ματς, γιατί πάντα υπάρχει κάποιος που θα κάνει μία βλακεία. Πραγματικά εύχομαι όλα τα μεγάλα παιχνίδια να είναι έτσι.

Δεν έχω ξεχάσει τους φίλους που ταλαιπωρούνται από την μέση τους απλά είχαμε πολύ δύσκολο πρόγραμμα όπως γνωρίζεται και δεν προλάβαινα. Με το που γυρίσω Αθήνα και βρω λίγο χρόνο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνω.

 

Τα λέμε σύντομα...

Γεια σας,
Σίγουρα έχω πολλά να σας γράψω και είμαι σίγουρος ότι θα ξεχάσω κάτι αλλά από εδώ και πέρα θα είμαι πιο συνεπής, ελπίζω να βρω και κάτι φωτογραφίες που έβγαλα στην Αμερική και να τις προσθέσω στις υπάρχουσες. Ειλικρινά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, από το πρώτο μου παιχνίδι ύστερα από τόσο πολύ καιρό, από την φοβερή εμπειρία του ΝΒΑ ή από το πόσο καλά νιώθω αυτή τη στιγμή με τη μέση μου και την διάθεση να δώσω κάποιες συμβουλές χωρίς βέβαια να είμαι γιατρός και να σημαίνει πως ότι έκανε εμένα να νιώσω καλά θα είχε την ίδια απόδοση και σε εσάς. Διαλέγω το ΝΒΑ πρώτα εφόσον ήταν κάτι φανταστικό για εμένα το να βρίσκομαι και να παίζω εκεί ακόμα και σε φιλικό αγώνα. Για να είμαι ειλικρινής πριν ξεκινήσουμε δεν ήθελα να πάω. Όχι επειδή φοβόμουν να αντιμετωπίσω τους εκεί παίκτες αλλά φοβόμουν μήπως το ταξίδι κάνει κακό στην μέση μου.

Ευτυχώς πήγαν όλα πάρα πολύ καλά και κατάφερα να απολαύσω κάθε λεπτό που ήμουν εκεί. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ωραίο είναι το συναίσθημα του να μπαίνεις σε ένα γήπεδο 20.000 και να είναι απίστευτα ζεστό σαν θέατρο, να νιώθεις τον κόσμο δίπλα σου να το απολαμβάνει και να χαίρεται που είναι εκεί. Οι άνθρωποι το βλέπουν σαν διασκέδαση, δεν υπάρχει πίεση και κάνουν τα πάντα ώστε οι παίκτες να σκέφτονται μόνο το μπάσκετ. Σε αυτό το κομμάτι είμαι βέβαια τυχερός που βρίσκομαι στον Ολυμπιακό γιατί καταφέρνουν να έχουν ότι χρειάζονται οι παίκτες τους πριν το ζητήσουν καν. Ακόμα και οι πτήσεις είναι τελείως διαφορετικές σε σχέση με την Ευρώπη, γιατί έχουν τα δικά τους ειδικά διαμορφωμένα αεροπλάνα με τεράστιες θέσεις και όταν φτάνεις σε περιμένει το λεωφορείο ακριβώς από κάτω για να σε πάει στο ξενοδοχείο σου.

Πάντως το να το ζεις είναι εντελώς διαφορετικό από το να το διαβάζεις ή να βλέπεις φωτογραφίες για ΝΒΑ. Και περνάμε στον πρώτο αγώνα για εμένα ύστερα από έξι σχεδόν μήνες.

Μπαίνοντας στο γήπεδο ασχέτων το ότι δεν είχε πολύ κόσμο ένιωσα τόσο ωραία που μετά από ένα καλοκαίρι που ήμουν συνέχεια μόνος μου σε ένα τόσο μεγάλο γήπεδο, ένιωσα τόσο ωραία και ειδικά όταν είδα τους φίλους μου, ανθρώπους που με αγαπάνε να περιμένουν να με δουν από την τηλεόραση  αλλά και ζωντανά.

Μπορεί ακόμα να μην είμαι στην κατάσταση που έχω και έχετε συνηθίσει να με βλέπουν όλοι αλλά όπως σας είπα σκοπός μου είναι να είμαι έτοιμος σε 1 με 2 μήνες. Το αντιλαμβάνομαι και μόνος μου κάθε ημέρα που περνάει και παιχνίδι με παιχνίδι είναι και νιώθω καλύτερα.

Πόσο μάλλον όταν για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος αντιμετωπίζαμε μία δύσκολη ομάδα όπως είναι ο Άρης σε μία τόσο καυτή έδρα και βλέπω ότι η απόδοσή μου είναι καλή έχοντας τρομερή ενέργεια, χωρίς να νιώθω να με επηρεάζει ούτε κάποιος πόνος στη μέση ούτε και ο κόσμος στην ψυχολογία μου.

Ελπίζω η συνέχεια να είναι καλύτερη. Δεν θέλω να σας κουράζω άλλο με το πως ένιωθα παίζοντας αυτά τα δύο παιχνίδια με την Ορλεάνη και τον Άρη, γιατί είναι κάτι που θα κάνουμε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω έχω μία μικρή ενόχληση στο ισχίο αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό γιατί όσο δυναμώνω το νιώθω να περνάει και γίνεται καλύτερα. Γιατί το καλοκαίρι όταν είχα το πρόβλημα στο πόδι 0επειδή η κοίλη μου χτυπούσε το νεύρο-  είχε προστεθεί και ένα άλλο πρόβλημα, από τις ενέσεις που είχε κάνει το πόδι μου και το ισχίο δεν είχαν καθόλου δύναμη, Βέβαια δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο μηδέν, όπου δεν θα έχω κανένα πόνο αλλά αυτό που έχω τώρα είναι αμελητέο.

Όταν πήγα στον γιατρό στο Κλίβελαντ που θεωρείται από τους καλύτερους στον κόσμο το πρώτο πράγμα πριν με εξετάσει ήταν να μου πει ότι δεν συνιστούμε ποτέ την εγχείρηση σαν θεραπεία!!!

Προσπαθούμε να την αποφύγουμε όσο πιο πολύ μπορούμε, ακόμα και σε περιπτώσεις με σοβαρότερα προβλήματα από εμένα έχουν γίνει καλά με συντηρητική θεραπεία. Βέβαια αυτό δεν ισχύει για όλο τον κόσμο, γιατί για κάποιους είναι αναγκαίο –μην πάρουμε και κανέναν στον λαιμό μας- γιατί δεν είμαι και γιατρός.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στον συγκεκριμένο γιατρό είναι η εμφάνισή του, γιατί δεν ήταν ο συνηθισμένος γιατρός με το κουστούμι και το μπλαζέ ύφος. Αλλά με στολή νοσοκόμου και έτοιμος για «μάχη».

Αυτό που θα ήθελα να πω σε μερικούς φίλους και φίλες είναι ότι τα ροκανίσματα σε ότι έχει να κάνει με κοιλιακούς είναι ότι χειρότερο και το ιδανικό είναι οι ισομετρικές ασκήσεις όπου κρατάς το σώμα σου σε μία θέση για μερικά δευτερόλεπτα, οπότε οι μυς σφίγγουν και δεν καταπονείται η σπονδυλική στήλη. Για αυτό με βοήθησε τόπο πολύ το πιλάτες εμένα.

Κάποιοι από εσάς έχετε επικοινωνήσει με την υπεύθυνη ροής του blog γιατί δεν ήξεραν που να απευθυνθούν απελπισμένοι από το πόσο πονάνε και μη έχοντας κάποιον να εμπιστευτούν μια και δεν βλέπουν βελτίωση. Ειλικρινά θα ήθελα πάρα πολύ να βοηθήσω, όχι εγώ προσωπικά αλλά αυτοί που έκαναν και εμένα να πιστέψω ότι μπορώ να γίνω καλά και να παίξω πάλι. Φυσικά χρειάζεται και πολύ προσωπική προσπάθεια για να γίνεις καλύτερα. Οι θεραπείες από μόνες τους δεν σε κάνουν καλά.


Θα προσπαθήσω να ετοιμάσω ένα mail που θα σταλεί σε όποιον θέλει βοήθεια, με τις ευχές μου πάντα να γίνουν όλοι καλά όσο πιο ανώδυνα γίνεται! Γιατί ξέρω πως είναι να παρακαλάς να μην φτερνιστείς, να μην βήξεις και να μην μπορείς να φας.... 

Τα λέμε σύντομα...

Καλησπέρα...

Τελικά είχα δίκιο ότι μας ταίριαζε καλύτερα η Σλοβενία. Να σας πω την αλήθεια πίστεψα ότι θα κερδίζαμε από το πως ξεκινήσαμε το παιχνίδι, γιατί φάνηκε ότι όλα τα παιδιά είχαν τρομερή διάθεση από την αρχή.

Ένα τεράστιο μπράβο σε όλα τα παιδιά από τα βάθη της καρδιάς μου. Αυτή τη στιγμή βλέπω την απονομή. Μπορεί να είναι ήθελα να είμαι εκεί αλλά δεν ζηλεύω καθόλου. Ίσα ίσα χαίρομαι και νιώθω πάρα πολύ υπερήφανος για την εθνική μας που πήρε την τρίτη θέση. Και ακόμα περισσότερο όταν είναι στην καλύτερη πεντάδα ένας από την εθνική Ελλαδας αλλά και ένας συμπαίκτης μου στον Ολυμπιακό.

Μακάρι όλα τα παιδιά να έχουν ανάλογες επιτυχίες. Είναι φανταστικό όταν ανεβαίνεις στο βάθρο και σκύβεις για να περάσουν στο λαιμό σου το μετάλλιο.

Μεγάλη επιτυχία για την ομάδα μας, πόσο μάλλον όταν έχουν επιλεγεί τόσοι νέοι παίκτες και καταφέρνουν να κρατάνε την επίσημη αγαπημένη σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Δεν θα ήθελα να πω κάτι παραπάνω γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και αυτή τη στιγμή δείχνουμε σαν χώρα πόσο πλούσιοι μπορούμε να φανούμε...

Καλημέρα πλέον...

Είναι λίγο αργά την ώρα που σας γράφω αυτό το κείμενο αλλά δεν μπορούσα να μην δω και το άλλο παιχνίδι ώστε να ξέρω ποιος θα είναι ο επόμενος αντίπαλος της εθνικής μας.

Και ο κλήρος έπεσε στη Σλοβενία, ύστερα από άλλο ένα καταπληκτικό παιχνίδι της Σερβίας. Απόδειξη ότι η θέληση και η σκληρή δουλειά μπορούν να καταφέρουν πάρα πολλά.

Προσωπικά πίστευα ότι η Σλοβενία θα είναι μία ομάδα που ταιριάζει πιο πολύ σε εμάς και στον τρόπο που παίζουμε.

Μακάρι να έχω δίκιο και να καταφέρουν τα παιδιά να πάρουν ένα μετάλλιο, αν και οι Σλοβένοι θα έχουν επιπλέον κίνητρο και θέλουν πάρα πολύ να μας κερδίσουν ύστερα και από την ήττα τους στο Πανευρωπαϊκό της Μαδρίτης.

Όσο για το παιχνίδι μας με την Ισπανία δεν έχω να πω πολλά γιατί λίγο πολύ τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα.

Μία Ισπανία ξεκούραστη και την εθνική μας να μην έχει τόση ενέργεια, κάνοντας αρκετά λάθη δίνοντας την ευκαιρία στην ομάδα της Ισπανία να τρέχει σε αιφνιδιασμούς βάζοντας εύκολα καλάθια... κάτι που δεν είχαμε εμείς ώστε να μας δώσουν εύκολους πόντους και να ανέβουμε λίγο ψυχολογικά.

Το θέμα είναι να το ξεχάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί όταν ανεβαίνεις στο βάθρο είναι επιτυχία.

Κάποτε ένας προπονητής μου είχε πει ότι είναι καλύτερα να τελειώνει το τουρνουά και να έχεις κερδίσει βγαίνοντας τρίτος από το να χάσεις βγαίνοντας δεύτερος...

Μιλούσε καθαρά το συναίσθημα στην προσπάθεια του να μας κάνει να παλέψουμε για να ανέβουμε στο βάθρο.
Τα κατάφερε και μπορώ να πω ότι είναι πιο όμορφα όταν τους κοιτάζεις όλους τους άλλους πάνω από το σκαλί του βάθρου.

Αυτά τα λίγα και περιμένω με αγωνιά το επόμενο παιχνίδι...

Καλησπέρα...

Τι να πει κανείς για αυτό το παιχνίδι!!! Να φανταστείτε ότι μόλις τελειώσαμε το δείπνο με την ομάδα και ακόμα δεν έχω καταφέρει να ηρεμήσω.

Πάντα όταν παίζει η εθνική το φαγητό περνάει σε δεύτερη μοίρα...

Ευτυχώς όλα πήγαν πάρα πολύ καλά.

Χαίρομαι που τα παιδιά κατάφεραν και έδειξαν αυτό το πρόσωπο, ασχέτως με τα τόσα λάθη που έγιναν, είχαν την δύναμη και τα ψυχικά αποθέματα για να τα διορθώσουν στην άμυνα.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι να γράψω αλλά δεν μπορώ, αφού η χαρά είναι τέτοια που με κάνει να μην μπορώ να συγκεντρωθώ.

Όχι τίποτα άλλο, όταν βλέπεις το παιχνίδι απ’ έξω έχεις πολύ πιο μεγάλη πίεση από όταν παίζεις. Αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, γιατί όταν είσαι μέσα στο γήπεδο έχεις την δυνατότητα να παλέψεις και κρατάς την τύχη στα χέρια σου...

Τώρα το παιχνίδι με την Ισπανία, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο μιας και τα παιδιά θα παίξουν αύριο και δεν θα έχουν τη δυνατότητα να ξεκουραστούν όσο η ομάδα της Ισπανίας!

Βέβαια το καλό είναι ότι δεν θα έχουν τόσο άγχος αφού η τετράδα ήταν ο βασικός στόχος της φετινής ομάδας.

Από την άλλη τα παιδιά που έχουν μεγάλο μέρος συμμετοχής, αύριο ίσως να παρουσιάσουν σημάδια κόπωσης. Μακάρι να τα καταφέρουν και να παίξουν όλοι γιατί τους χρειαζόμαστε.

Ανυπομονώ να δω το αυριανό παιχνίδι... 

 

* Να αναφερθώ και στους 12 Πολωνούς που έχασαν τη ζωή τους σε ανθρακωρυχείο. Ενός λεπτού σιγή είναι μάλλον λίγη...

Καλησπέρα από το κρύο Καρπενήσι, 

Το παιχνίδι με τη Γαλλία θα το χαρακτήριζα περίεργο αλλά και με τρομερό σασπενς. Σίγουρα η απόδοσή μας θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη.

Οι Γάλλοι έκαναν το παιχνίδι τους αν και προς το τέλος δεν μου φάνηκαν ιδιαίτερα αποφασιμένοι για τη νίκη.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο έπαιξαν πάντως καταπληκτικά. Μου άρεσε πάρα πολύ ο Σοφοκλής, όμως και πάλι νομίζω ότι πρέπει να βελτιωθούμε αμυντικά. Δείξαμε να έχουμε πρόβλημα με τους Γάλλους που πηδάνε ψηλά, ενώ δεν μπορούσαμε να τελιώσουμε και πολλές φάσεις.

Τώρα όμως τα παιδιά έχουν δύο ημέρες να ηρεμήσουν και να σκεφτούν το νοκ άουτ ματς. Τουρκία ή Σλοβενία είναι και οι δύο ομάδες πολύ καλές και επικίνδυνες.

Πρέπει να χαλαρώσουμε, να σκεφτούμε ότι πρέπει και να διασκεδάσουμε την διοργάνωση και όλα τα παιδιά να μπουν με την ίδια διάθεση.

Εύχομαι τη νίκη και την πρόκριση στην 4άδα...